Νοσταλγία λέει

Τις τελευταίες 3 μέρες θέλω να είμαι σπίτι μου, να βλέπω ταινίες, να χουχουλιάζω στο κρεβάτι μου και να μη με ενοχλεί κανείς. Βαριέμαι θανάσιμα να πάω σε σεμινάρια που έχω εγγραφεί -αλλά θα διατάξω το κορμί μου να πάει, γιατί δεν θέλω να πάρω απουσία (δεν είμαι φυτό). Επιπλέον, με πονάει ακόμα το χέρι μου και με πιάνει ώρες-ώρες ημικρανία. Βρε, λέτε να είναι τίποτα ψυχοσωματικά; Μπορεί. Θα δείξει όταν (και αν...) τακτοποιηθούν δυο θέματα πρακτικής φύσεως, τα οποία περιμένω πώς και πώς.
Πάω τώρα στο όνειρο που είδα το προηγούμενο βράδυ.
Τι όνειρο κι αυτό. Βρέθηκα στη σχολή μου με άλλες δύο συμφοιτήτριες και εξερευνούσα τις καινούριες εγκαταστάσεις. Με τη μία κοπέλα έχουμε στην πραγματικότητα μία σχετικά τακτική επαφή, με την άλλη όμως έχουμε χαθεί. Στις βόλτες που έκανα, άρχισε να με κυριεύει νοσταλγία. Μπορεί και να βούρκωσα στον ύπνο μου. Τώρα που ξύπνησα όμως, αναρωτιέμαι από πού ήρθε αυτό το συναίσθημα. Δεν έχω πεθυμήσει τη σχολή τόσο πολύ και στο όνειρο η νοσταλγία συνδεόταν με το νέο κτίριο και τη γύρω περιοχή (διότι υποτίθεται μου θύμισε τις ωραίες εποχές που πέρασα εκεί), τα οποία δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.  Επομένως, κάτι άλλο ήθελε να μου πει το υποσυνείδητο. Τι άραγε; Μπορεί να ζητούσε να εξωτερικεύσει το συναίσθημα και βρήκε αυτή τη δίοδο. Νοσταλγία όμως;
Λοιπόν, σκέφτηκα κάτι ως προς τη δομή του μπλογκ και θα το δοκιμάσω την επόμενη φορά.
Άσχετο αυτό αλλά μπορείτε να το εκλάβετε ως προειδοποίηση (lol!).