1. Μοιρολατρεία ή ελευθερία έκφρασης;
Εδώ και χρόνια διαβάζω άρθρα και σκέψεις για το συγκεκριμένο θέμα. Άλλοι λένε πως η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη (ετικέτα: μοιρολάτρες) και άλλοι πως όλα είναι στο χέρι μας. Εγώ νομίζω πως η ζωή μας, σε πολύ μεγάλο βαθμό, εξαρτάται από εμάς, από τις επιλογές μας. Νομίζω, όμως, πως υπάρχουν κάποια σημεία, λίγα, τα οποία είναι "γραμμένα" και ο,τι και να κάνουμε, θα γίνουν.
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Πριν πολλά χρόνια, ένας γνωστός παντρεύτηκε και μετά από λίγο καιρό έκανε παιδάκι. Λόγω προβλημάτων υγείας της συζύγου, αποφάσισαν να μην προχωρήσουν σε δεύτερο. Ένα βράδυ, ο άνθρωπος αυτός, επιστήμονας και καθόλου αιθεροβάμων, ονειρεύτηκε ότι του έλεγε ένα (νεκρό) πρόσωπο να κάνουν και δεύτερο παιδί, ώστε να μη μείνει αυτό που είχαν μόνο του. Ο γνωστός επηρεάστηκε πολύ από το όνειρο, το συζήτησε με τη γυναίκα του και τους γιατρούς, και περίπου 6-7 χρόνια μετά το πρώτο παιδί, ήρθε και το δεύτερο. Fast forward τώρα μερικές δεκαετίες μετά. Ο άνθρωπος αυτός αρρωσταίνει, διακομίζεται στο νοσοκομείο, πετυχαίνει η εγχείρηση αλλά μετά από μερικές εβδομάδες πεθαίνει. Πέντε μήνες αργότερα, η γυναίκα του περπατούσε στον δρόμο με τα παιδιά τους, και ξαφνικά πέφτει κάτω, και πεθαίνει κι εκείνη. Το πρώτο παιδί, γύρω στα 35 τότε, έμενε με την οικογένεια του, άγαμο. Αν, λοιπόν, δεν υπήρχε το αδελφάκι του, τότε θα έμενε μόνο του, όπως είχε προειδοποιήσει το πρόσωπο στο όνειρο. Ποια είναι η δική μου εκδοχή; Ότι ήταν "προκαθορισμένος" ημερολογιακά ο θάνατος των συγγενών. Ότι δεν ήταν προκαθορισμένη η γέννηση του δεύτερου παιδιού. Και ότι ήταν προκαθορισμένο ότι το πρώτο παιδί θα ήταν μόνο του. Όλα τα σχόλια δεκτά.
---------------
2. Εαυτέ μου, σου αρέσει τα περισσότερα βράδια να κάθεσαι στο σπίτι, στον καναπέ και να χαζεύεις στον υπολογιστή ταινίες ή να σερφάρεις διαδικτυακά. Όταν χτυπήσει το τηλέφωνο, εύχεσαι να είναι διαφημιστικό και όχι κάποιο παιδί της παρέας που θα σε προσκαλεί να βγείτε έξω. Τι έχεις;
Θα σου πω τι έχω, εαυτέ μου. Σπιτογατίαση. Ούτε τεμπελιά, ούτε βαρεμάρα. Γιατρός δεν είμαι βέβαια, αλλά δεν νομίζω να έχω ούτε κατάθλιψη. Έχω άγχος για μερικά οικονομικά θέματα και ένα άλλο, περισσότερο πρακτικό, αλλά κατά τα άλλα, θεωρώ πως το να προτιμώ το σπίτι μου, 5- 6 από τα 7 βράδια της εβδομάδας, είναι χαρακτηριστικό ενός σπιτόγατου. Φυσικά, σε περιόδους περισσότερου άγχους, η διάθεση μου αλλάζει. Άλλοτε θέλω να είμαι συνέχεια έξω και άλλοτε συνέχεια σπίτι. Φυσιολογικό όμως είναι. Αφύσικο είναι να έχουμε μία μόνο διάθεση, από το πρωί μέχρι το βράδυ, μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα. Άραξε λοιπόν, χαλάρωσε, και μην ψάχνεσαι όταν ακούς σχόλια τύπου "γιατί κάθεσαι μέσα". Εκτός κι αν θες να ανακατέψεις λίγο τα πράγματα, οπότε απάντα κι εσύ με την ερώτηση "Εσύ γιατί θες να είσαι σχεδόν κάθε μέρα έξω;"
Εδώ και χρόνια διαβάζω άρθρα και σκέψεις για το συγκεκριμένο θέμα. Άλλοι λένε πως η μοίρα μας είναι προδιαγεγραμμένη (ετικέτα: μοιρολάτρες) και άλλοι πως όλα είναι στο χέρι μας. Εγώ νομίζω πως η ζωή μας, σε πολύ μεγάλο βαθμό, εξαρτάται από εμάς, από τις επιλογές μας. Νομίζω, όμως, πως υπάρχουν κάποια σημεία, λίγα, τα οποία είναι "γραμμένα" και ο,τι και να κάνουμε, θα γίνουν.
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Πριν πολλά χρόνια, ένας γνωστός παντρεύτηκε και μετά από λίγο καιρό έκανε παιδάκι. Λόγω προβλημάτων υγείας της συζύγου, αποφάσισαν να μην προχωρήσουν σε δεύτερο. Ένα βράδυ, ο άνθρωπος αυτός, επιστήμονας και καθόλου αιθεροβάμων, ονειρεύτηκε ότι του έλεγε ένα (νεκρό) πρόσωπο να κάνουν και δεύτερο παιδί, ώστε να μη μείνει αυτό που είχαν μόνο του. Ο γνωστός επηρεάστηκε πολύ από το όνειρο, το συζήτησε με τη γυναίκα του και τους γιατρούς, και περίπου 6-7 χρόνια μετά το πρώτο παιδί, ήρθε και το δεύτερο. Fast forward τώρα μερικές δεκαετίες μετά. Ο άνθρωπος αυτός αρρωσταίνει, διακομίζεται στο νοσοκομείο, πετυχαίνει η εγχείρηση αλλά μετά από μερικές εβδομάδες πεθαίνει. Πέντε μήνες αργότερα, η γυναίκα του περπατούσε στον δρόμο με τα παιδιά τους, και ξαφνικά πέφτει κάτω, και πεθαίνει κι εκείνη. Το πρώτο παιδί, γύρω στα 35 τότε, έμενε με την οικογένεια του, άγαμο. Αν, λοιπόν, δεν υπήρχε το αδελφάκι του, τότε θα έμενε μόνο του, όπως είχε προειδοποιήσει το πρόσωπο στο όνειρο. Ποια είναι η δική μου εκδοχή; Ότι ήταν "προκαθορισμένος" ημερολογιακά ο θάνατος των συγγενών. Ότι δεν ήταν προκαθορισμένη η γέννηση του δεύτερου παιδιού. Και ότι ήταν προκαθορισμένο ότι το πρώτο παιδί θα ήταν μόνο του. Όλα τα σχόλια δεκτά.
---------------
2. Εαυτέ μου, σου αρέσει τα περισσότερα βράδια να κάθεσαι στο σπίτι, στον καναπέ και να χαζεύεις στον υπολογιστή ταινίες ή να σερφάρεις διαδικτυακά. Όταν χτυπήσει το τηλέφωνο, εύχεσαι να είναι διαφημιστικό και όχι κάποιο παιδί της παρέας που θα σε προσκαλεί να βγείτε έξω. Τι έχεις;
Θα σου πω τι έχω, εαυτέ μου. Σπιτογατίαση. Ούτε τεμπελιά, ούτε βαρεμάρα. Γιατρός δεν είμαι βέβαια, αλλά δεν νομίζω να έχω ούτε κατάθλιψη. Έχω άγχος για μερικά οικονομικά θέματα και ένα άλλο, περισσότερο πρακτικό, αλλά κατά τα άλλα, θεωρώ πως το να προτιμώ το σπίτι μου, 5- 6 από τα 7 βράδια της εβδομάδας, είναι χαρακτηριστικό ενός σπιτόγατου. Φυσικά, σε περιόδους περισσότερου άγχους, η διάθεση μου αλλάζει. Άλλοτε θέλω να είμαι συνέχεια έξω και άλλοτε συνέχεια σπίτι. Φυσιολογικό όμως είναι. Αφύσικο είναι να έχουμε μία μόνο διάθεση, από το πρωί μέχρι το βράδυ, μέρα με τη μέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα. Άραξε λοιπόν, χαλάρωσε, και μην ψάχνεσαι όταν ακούς σχόλια τύπου "γιατί κάθεσαι μέσα". Εκτός κι αν θες να ανακατέψεις λίγο τα πράγματα, οπότε απάντα κι εσύ με την ερώτηση "Εσύ γιατί θες να είσαι σχεδόν κάθε μέρα έξω;"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου