Μία φίλη έχει γενέθλια και γιορτή πολύ κοντά μεταξύ τους, πάνω-κάτω δύο εβδομάδες.
Από την αρχή του μήνα μας είπε ότι προέκυψε πρόβλημα υγείας στο ανιψάκι της, ούτε ενός έτους το παιδί, και είχαν οικογενειακώς τρεξίματα. Νοσοκομείο, γιατροί, υποχρεώσεις... Επομένως, δεν ήξερε αν θα έκανε κάτι για τα γενέθλια της. Μα εννοείται ότι προτεραιότητα είχε το μικρό και όχι πότε θα πάμε εμείς να διασκεδάσουμε. Είχαμε τακτική επικοινωνία σε αυτό το διάστημα και πάντα την ρωτούσα τι κάνει το μωρό και πότε θα βγει. "Δεν ξέρουμε ακόμα, πρέπει να βρουν τη σωστή αντιβίωση και ακόμα την ψάχνουν". Μετά από μία εβδομάδα, "Τώρα ξεκίνησε την 3η αντιβίωση και μάλλον είναι αυτή η σωστή και έχουμε ακόμα 10 μέρες", μετά πάλι "Δεν ξέρουμε τι γίνεται, ούτε οι γιατροί ξέρουν, κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίποτα". Τελευταία φορά μου τηλεφώνησε την Πέμπτη που μας πέρασε και όταν την ρώτησα πότε θα βγει το παιδί, μου είπε ότι ακόμα δεν γνωρίζουν και δεν τους λέει κανείς ξεκάθαρα, πάντα διανθίζοντας τις κουβέντες της με "αγανακτισμένες" εκφράσεις, του στυλ, "Τι να κάνω που δεν μπορώ να δεσμευτώ ότι θα τα πούμε, πρέπει να είμαι συνέχεια stand by". "Βρε, εσείς να είστε καλά και εδώ είμαστε", απαντούσαμε. Πέμπτη νωρίς το απόγευμα μιλήσαμε λοιπόν και η κατάσταση του παιδιού ήταν η ίδια.
Παρασκευή μεσημέρι πάω σε μεγάλο κατάστημα της πόλης. Λίγα βήματα αφότου μπήκα, ακούω ομιλίες από πίσω και βλέπω τον αδελφό της, τη γυναίκα του, και το μωρό μέσα στο καροτσάκι του. Μια χαρά το παιδάκι, με ορθάνοιχτα τα ματάκια του και ζωηρό. "Αυτό υποτίθεται δεν ήταν στο νοσοκομείο με άγνωστη ημερομηνία εξιτηρίου;", αναρωτήθηκα. Δεν μιλήσαμε με τα παιδιά γιατί απομακρύνθηκαν συζητώντας μεταξύ τους και επιπλέον δεν έχουμε πολλές σχέσεις.
Αλλά θυμήθηκα το σχόλιο της αδελφής μου, ακριβώς την προηγούμενη μέρα: "Σαν πολύ καιρό δεν έχει μέσα το ανιψάκι της; Κι επίσης, αυτές τις μέρες δεν είναι τα γενέθλια της; Μήπως λέει ψέματα, για να μην κεράσει και ξοδευτεί;". "Άσε μας που θα έφτανε μέχρι πια για ένα κέρασμα", σχολίασα και μάλιστα ενοχλημένα. Έλα όμως που έφτασε!!
Σκέφτηκα λοιπόν ότι, επειδή βρεθήκαμε σε απόσταση 1-2 μέτρων, το ζευγάρι πρέπει να με είδε και να με αναγνώρισε. Αν έγινε όντως αυτό, θα της έλεγαν "α είδαμε την τάδε φίλη σου εκεί", οπότε αυτή κατευθείαν θα αναρωτήθηκε αν τους είδα κι εγώ και δη με το μωρό, άρα θα τα έβρισκε σκούρα και θα εξαφανιζόταν, για να μην αναφερθεί το θέμα. Πώς θα εξαφανιζόταν όμως, αφού σε 1-2 μέρες είχε γενέθλια; Μα, απλώς δεν θα σήκωνε το τηλέφωνο, που είναι άμεση η επικοινωνία.
Το οποίο κι έγινε. Την πήρα δύο φορές και απάντηση καμία. Της έστειλα μήνυμα, όπου εκεί απάντησε λακωνικά ότι ευχαριστεί πολύ και φιλιά. Ούτε "θα τα πούμε", ούτε "ναι ρε είδα τις κλήσεις και θα μιλήσουμε", ούτε κάτι άλλο. Κρύφτηκε πίσω από ένα ξερό μήνυμα, χωρίς πολλά-πολλά.
Θα μου πείτε, τι άλλο να περίμενες από μία, που βγαίνει έξω με την παρέα, τρώει, πίνει, και όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, λέει, α ξέχασα το πορτοφόλι μου ή δεν μου φτάνουν τα λεφτά και ποιος καλός άνθρωπος θα μου τα πληρώσει; Ακόμα χειρότερα, που καταδέχεται να της τα πληρώσουν ή ζητάει λεφτά από παιδιά άνεργα;!! (Εκείνη δουλεύει, φυσικά...)
Άντε μου στον αγύριστο, τσόλι. Είπαμε να δείξουμε μεγάλη καρδιά αλλά αυτή θέλει τα κορόιδα του αιώνα στα πόδια της. Ουστ από εκεί.
Αυτά.
Από την αρχή του μήνα μας είπε ότι προέκυψε πρόβλημα υγείας στο ανιψάκι της, ούτε ενός έτους το παιδί, και είχαν οικογενειακώς τρεξίματα. Νοσοκομείο, γιατροί, υποχρεώσεις... Επομένως, δεν ήξερε αν θα έκανε κάτι για τα γενέθλια της. Μα εννοείται ότι προτεραιότητα είχε το μικρό και όχι πότε θα πάμε εμείς να διασκεδάσουμε. Είχαμε τακτική επικοινωνία σε αυτό το διάστημα και πάντα την ρωτούσα τι κάνει το μωρό και πότε θα βγει. "Δεν ξέρουμε ακόμα, πρέπει να βρουν τη σωστή αντιβίωση και ακόμα την ψάχνουν". Μετά από μία εβδομάδα, "Τώρα ξεκίνησε την 3η αντιβίωση και μάλλον είναι αυτή η σωστή και έχουμε ακόμα 10 μέρες", μετά πάλι "Δεν ξέρουμε τι γίνεται, ούτε οι γιατροί ξέρουν, κανείς δεν ξέρει ακριβώς τίποτα". Τελευταία φορά μου τηλεφώνησε την Πέμπτη που μας πέρασε και όταν την ρώτησα πότε θα βγει το παιδί, μου είπε ότι ακόμα δεν γνωρίζουν και δεν τους λέει κανείς ξεκάθαρα, πάντα διανθίζοντας τις κουβέντες της με "αγανακτισμένες" εκφράσεις, του στυλ, "Τι να κάνω που δεν μπορώ να δεσμευτώ ότι θα τα πούμε, πρέπει να είμαι συνέχεια stand by". "Βρε, εσείς να είστε καλά και εδώ είμαστε", απαντούσαμε. Πέμπτη νωρίς το απόγευμα μιλήσαμε λοιπόν και η κατάσταση του παιδιού ήταν η ίδια.
Παρασκευή μεσημέρι πάω σε μεγάλο κατάστημα της πόλης. Λίγα βήματα αφότου μπήκα, ακούω ομιλίες από πίσω και βλέπω τον αδελφό της, τη γυναίκα του, και το μωρό μέσα στο καροτσάκι του. Μια χαρά το παιδάκι, με ορθάνοιχτα τα ματάκια του και ζωηρό. "Αυτό υποτίθεται δεν ήταν στο νοσοκομείο με άγνωστη ημερομηνία εξιτηρίου;", αναρωτήθηκα. Δεν μιλήσαμε με τα παιδιά γιατί απομακρύνθηκαν συζητώντας μεταξύ τους και επιπλέον δεν έχουμε πολλές σχέσεις.
Αλλά θυμήθηκα το σχόλιο της αδελφής μου, ακριβώς την προηγούμενη μέρα: "Σαν πολύ καιρό δεν έχει μέσα το ανιψάκι της; Κι επίσης, αυτές τις μέρες δεν είναι τα γενέθλια της; Μήπως λέει ψέματα, για να μην κεράσει και ξοδευτεί;". "Άσε μας που θα έφτανε μέχρι πια για ένα κέρασμα", σχολίασα και μάλιστα ενοχλημένα. Έλα όμως που έφτασε!!
Σκέφτηκα λοιπόν ότι, επειδή βρεθήκαμε σε απόσταση 1-2 μέτρων, το ζευγάρι πρέπει να με είδε και να με αναγνώρισε. Αν έγινε όντως αυτό, θα της έλεγαν "α είδαμε την τάδε φίλη σου εκεί", οπότε αυτή κατευθείαν θα αναρωτήθηκε αν τους είδα κι εγώ και δη με το μωρό, άρα θα τα έβρισκε σκούρα και θα εξαφανιζόταν, για να μην αναφερθεί το θέμα. Πώς θα εξαφανιζόταν όμως, αφού σε 1-2 μέρες είχε γενέθλια; Μα, απλώς δεν θα σήκωνε το τηλέφωνο, που είναι άμεση η επικοινωνία.
Το οποίο κι έγινε. Την πήρα δύο φορές και απάντηση καμία. Της έστειλα μήνυμα, όπου εκεί απάντησε λακωνικά ότι ευχαριστεί πολύ και φιλιά. Ούτε "θα τα πούμε", ούτε "ναι ρε είδα τις κλήσεις και θα μιλήσουμε", ούτε κάτι άλλο. Κρύφτηκε πίσω από ένα ξερό μήνυμα, χωρίς πολλά-πολλά.
Θα μου πείτε, τι άλλο να περίμενες από μία, που βγαίνει έξω με την παρέα, τρώει, πίνει, και όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, λέει, α ξέχασα το πορτοφόλι μου ή δεν μου φτάνουν τα λεφτά και ποιος καλός άνθρωπος θα μου τα πληρώσει; Ακόμα χειρότερα, που καταδέχεται να της τα πληρώσουν ή ζητάει λεφτά από παιδιά άνεργα;!! (Εκείνη δουλεύει, φυσικά...)
Άντε μου στον αγύριστο, τσόλι. Είπαμε να δείξουμε μεγάλη καρδιά αλλά αυτή θέλει τα κορόιδα του αιώνα στα πόδια της. Ουστ από εκεί.
Αυτά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου