e-πράκτωρ

Τι να κάνω, τις γνωστές χαζομάρες κάνω. Επισκέπτομαι τακτικά το προφίλ εκείνου του παιδιού από το καλοκαίρι και μουτζώνομαι νοερά για την ανεκμετάλλευτη ευκαιρία. Καλά περνάει, βλέπω. Όλο tag τον κάνουν σε διάφορα μαγαζιά. Όχι ότι σας ενδιαφέρει αυτό, αλλά δεν θα μου πείτε κιόλας τι θα γράφω εδώ μέσα. Ααα μα... Άσχημο πράγμα το απωθημένο. Ότι κάθομαι και κατασκοπεύω τον άνθρωπο αυτο-μουτζωμένη, δεν σημαίνει ότι αν συνεχίζαμε την κουβέντα εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ, θα καταλήγαμε να τρέχουμε χεράκι προς το ηλιοβασίλεμα. Δώσαμε όμως την ευκαιρία να εξελιχθεί, σε ο,τι κι αν ήταν αυτό; Όχι, δεν δώσαμε. Φάτα τώρα και ευκολοχώνευτα να είναι. Έχω και τον άλλον να κάνει βλακείες, οι οποίες δεν δικαιολογούνται από τη στιγμή που κάνουμε απλή παρέα. Εσύ ζήτησες να βρεθούμε, εσύ με φλόμωσες μετά στις δικαιολογίες. Σκασίλα μου τι έκανες, φίλοι είμαστε και κανονικά δεν χρειάζονται τέτοια. Δεν τα μπορώ αυτά τα σκαμπανεβάσματα.
Λοιπόν, τα λέμε σύντομα.