Έλα ελπίδα κατα δω μια στιγμή...

Πήγα κι εγώ για ένα καφεδάκι σήμερα να απολαύσω.. τη βροχή, βρε παιδί μου, και κατέληξα να περνάω το βράδυ μου ψάχνοντας στο fb βελόνα στα άχυρα.
Εκεί που καθόμουν άνετη και ωραία στο μαγαζί, ανοίγει η πόρτα, βλέπω έναν τύπο να μπαίνει μέσα, και λέω "αα...". Αυτός προχώρησε ανυποψίαστος προς το μπαρ, βρήκε έναν φίλο του, ξεκίνησε να μιλάει μαζί του, κοιτούσε απροσδιόριστα μέσα στο μαγαζί και όταν έφτασε σε μένα, σταμάτησε. Μετά βρήκε και κάθισε με τους φίλους του σε ένα τραπέζι απέναντι από εμάς.
Δεν έγιναν πολλά. Απλώς ανταλλάσσαμε προσεκτικές ματιές, ίσα ίσα που αποκάλυπταν το κάπως αυξημένο ενδιαφέρον του ενός για τον άλλον, σε σχέση με τους υπόλοιπους θαμώνες. Επίσης στο παιχνίδι μπήκαν και οι δύο φίλοι του, που έκοβαν κι αυτοί με τη σειρά τους την κίνηση προς την πλευρά μας. Ήταν δηλαδή μία χαλαρή, όμορφη ατμόσφαιρα. Γελούσαμε εμείς, γελούσαν κι εκείνοι (όχι με εμάς, ελπίζω...). Έφυγε νωρίτερα και το βλέμμα του έπεσε πάλι στο τραπέζι μας, αλλά εκείνη τη στιγμή δείλιασα να κοιτάξω απευθείας, επομένως δεν γνωρίζω αν κοιτούσε ευρύτερα ή ειδικότερα. Ευελπιστώ στο δεύτερο.
Η αδελφή μου ήξερε εξ αποστάσεως τους φίλους του, αλλά παρόλη την στενή ανάκριση που την πέρασα, δεν μπορούσε να θυμηθεί με ακρίβεια τα ονόματα τους. Κάθισα λοιπόν στο fb και ξεκίνησα να κοιτάζω προφίλ, μήπως και τον πετύχω σε κάποιον από φίλους φίλων. Έχοντας όμως υπόψη ότι α. ενδέχεται να μην έχει καν προφίλ ο άνθρωπος, και β. να μην έχει το πρόσωπο του στη σελίδα, αντιλαμβανόμαστε ξεκάθαρα ότι ψάχνω βελόνα στα άχυρα. Και τι βελόνα. Μικρή-μικρή. Αλλά τέλος πάντων, από το να κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα, ας κάνω κλικ από εδώ κι από εκεί και ποτέ δεν ξέρεις.
Αυτό που με τράβηξε πάνω του ήταν καταρχάς το ύφος του, που ήταν ήρεμο και εξέπεμπε αξιοπρέπεια, σοβαρότητα. Όχι σοβαροφάνεια ή δυσκοιλιότητα (ξέρετε...), αλλά το άλλο, το καλό (χαχα). Και η επιλογή των ρούχων του. Δεν ήταν το κλασικό τζιν με πουκάμισο ή μπλούζα και αθλητικά παπούτσια. Ήταν μπλε παντελόνι με μπλούζα με οριζόντιες μπλε και λευκές γραμμές, καφέ παπούτσια και (νομίζω) βυσσινί πουκάμισο από μέσα. Με άλλα λόγια, ήταν μία φιλελεύθερη επιλογή και συνδυασμός χρωμάτων, που μου άρεσε πολύ. Αυτό βέβαια ενδέχεται να είναι σημάδι ότι ο τύπος είναι κουλός, είδος που φαίνεται να με τραβάει σαν το μυρμήγκι στη ζάχαρη, αλλά δεν βαριέστε, ας τον ξαναπετύχω κάπου, κι ας είναι ο,τι θέλει.
Τέλος, το χαμόγελο ήταν το καλύτερο από όλα. Πλατύ και φωτεινό. Ξεκούραστο και αβίαστο, βρε παιδί μου.
Σκέφτομαι μήπως ξαναπάω στο ίδιο μέρος την άλλη Κυριακή, μπας και, αν και δεν τον έκοψα για τύπο που βγαίνει για καφέ συχνά, κρίνοντας από διάφορα μικρά στοιχεία που παρατήρησα (δεν είναι του παρόντος να τα αναλύσω, δεν υπάρχει λόγος). Δεν είμαστε και Αθήνα όμως, επομένως, πού θα πάει, κάπου θα τον ξαναβρω, δεν γίνεται διαφορετικά! Αν και, ούτε για ντόπιο τον έκοψα, εδώ που τα λέμε... Αμαν... Λέτε να ευχηθώ να αποκλειστεί για ένα (όσο χρειάζεται!), διάστημα το νησί λόγω καιρικών συνθηκών;
Τέλος πάντων. Εγώ θα κουνήσω τη χείρα μου, αλλά Αθηνά, κάνε κάτι κι εσύ, εεε; Η υπόθεση χρειάζεται αρκετή από θεϊκή παρέμβαση!
Κι επειδή θα αναρωτιέστε τι έγινε με το Μυαλό, θα σας πω ότι είμαστε μια χαρά, κάνουμε καλή παρεούλα και μέχρι εκεί θα μείνει, διότι τελικά μερικοί άνθρωποι είναι καλύτερο να είναι φίλοι, παρά κάτι παραπάνω. Ναι, ούτε εγώ περίμενα τόση ωριμότητα από εμένα, αλλά έρχεται όταν δεν την περιμένεις!
Εις αύριον τα σπουδαία! (ελπίζουμε, ελπίζουμε)