Της Παρασκευής το βράδυ

Σκέφτομαι σοβαρά να κρούσω την πόρτα μιας επιχείρησης, το αντικείμενο της οποίας το έχω σπουδάσει. Τουλάχιστον να είναι ορθογραφημένες και με επιχειρήματα οι κατινιές που ζω στον εργασιακό χώρο, όπου επίσης εκεί θα έχω και αναγνώριση των διαπιστευτηρίων μου. Δεν γίνεται να έχω τον κάθε ημιμαθή αλαζόνα να με αμφισβητεί και να μου βάζει τρικλοποδιές στη δουλειά μου, επειδή φοβάται μην του πάρω τη θέση (αν είναι δυνατόν). Να μου τις βάζουν άνθρωποι που θα πω "Άντε τον καραγκιόζη, πρέπει να βρω μία καλή αντεπίθεση!", και όχι να σκέφτομαι "Να απαντήσω και να τους κάνω σκόνη ή να τους αφήσω στο βαθύ τους σκοτάδι;" Να ξέρουν πώς γράφεται το "γίνεται" και να μην βγαίνουν τα μάτια μου από τις ασυνταξίες και τόσα πολλά άλλα.
Κι επειδή πολύ λογικά θα αναρωτηθείτε, γιατί δεν πήγαινες τόσα χρόνια; Θα ξαναπώ ότι το συγκεκριμένο επάγγελμα αποδείχθηκε πολύ βρώμικο και παρασκηνιακό για τον χαρακτήρα μου. Αλλά τώρα που έχω δει για τα καλά το χάλι που επικρατεί σε άλλα εργασιακά τσαντίρια, άρχισα να δουλεύω στο μυαλό μου μήπως κάνω το μεγάλο βήμα της επιστροφής. Έστω δοκιμαστικά για αρχή. Αρκεί να δουλεύει το μυαλό μου και να είμαι πνευματικά παραγωγική!

Κι ένα άλλο που συνέβη σήμερα και μου έκανε εντύπωση. Εντάξει, δεν ανακάλυψα και τον τροχό, αλλά νομίζω ότι έχετε καταλάβει πως είμαι ολίγον από ονειροπαρμένη και αγαθή στην καθημερινή μου ζωή. Που λέτε, πήγα σήμερα να αγοράσω μερικά υλικά για τα κοσμήματα. Τις δύο προηγούμενες φορές που είχα πάει στο συγκεκριμένο μαγαζί, ήμουν χαμογελαστή και ευγενική (κάτι που συνηθίζω κάθε μέρα, όλη μέρα, εκτός της ώρας που οδηγώ). Και τις δύο φορές λοιπόν, η τύπισσα που με εξυπηρέτησε ήταν το λιγότερο μουντρούχω. Σήμερα λοιπόν είπα να κόψω τα πολλά -πολλά και να μπω κατευθείαν στο ζουμί. Μπαίνω μέσα γρήγορα, επειδή βιαζόμουν κιόλας, και χωρίς χαμόγελα και προλόγους ζήτησα αυτά που ήθελα. "Μάλιστα, ο,τι θέλετε, θέλετε κάτι άλλο παρακαλώ;". Μια ευγένεια που βγήκε από την μουντρούχω, ένας αέρας, άλλο πράγμα.
Και αναρωτιέμαι. Γιατί είμαστε τόσο ανάποδοι ρε γαμώτο; Γιατί να θεωρούμε την ευγένεια και την καλή διάθεση ως ελάττωμα και κάτι αρνητικό και να το αποδοκιμάζουμε; Είναι δυνατόν να θεωρούμε αδυναμία την καλή προαίρεση;

Αχ, να αναπαυθεί η ψυχούλα του Βαγγέλη, που δεν τον ξέραμε, αλλά τώρα πια θα θέλαμε να είχαμε γνωρίσει, να του είχαμε πει μια καλή κουβέντα, να ανάσαινε η ψυχούλα του... Μην παίζουμε με τις ψυχές των ανθρώπων. Θέλουν να είναι παλιάνθρωποι; Ας είναι, μακριά μας.