Πόσα νταν, μαντάμ;

Ακούστε τώρα τι με προβληματίζει πολύ καιρό τώρα, και για διάφορους λόγους επανήλθε και σήμερα. Το θέμα κατατάσσεται στον τομέα των διαπροσωπικών σχέσεων και ειδικότερα στις ποικίλες αντιλήψεις που κυκλοφορούν (λες και γράφω έκθεση για τις Πανελλήνιες... τςτςτς)
Ξεκινάω από την αρχή:
Γενικά, μέχρι πριν από μερικά χρόνια, έβλεπα με συμπόνοια κάθε ηλικιωμένο άτομο, ακόμα και όταν εκείνο έπραττε ή μιλούσε με τρόπο που μόνο συμπόνοια δεν προκαλούσε. Μετά, δούλεψα σε υπηρεσία, ας την ονομάσω έτσι, στην οποία είχες πάρε-δώσε καθημερινά με πολύ κόσμο από όλες τις (ενήλικες) ηλικιακές ομάδες. Εκεί λοιπόν, η καθημερινή τριβή με ηλικιωμένα άτομα, μου άλλαξε ριζικά την άποψη που έχω για εκείνα. Πλέον σταμάτησα να τους βάζω όλους μαζί κάτω από την ταμπέλα "αχ μωρέ, μεγάλος άνθρωπος είναι", και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι, όπως είναι κάποιος νέος, έτσι είναι και σε μεγάλη ηλικία. Απλά βλέπει τα πράγματα έχοντας πίσω του πολλά χρόνια εμπειριών (προσοχή, όχι πείρας απαραίτητα) και, ας πούμε, έχει μάθει πολλά. Ο πυρήνας όμως του χαρακτήρα του δεν αλλάζει. Καλοπροαίρετος ήταν, καλοπροαίρετος θα μείνει. Γρουσούζης μπακαλογατογκαντέμης ήταν, τέτοιος πάλι θα μείνει.
Μια μέρα λοιπόν, συζητούσαμε διάφορα θέματα με μία ηλικιωμένη συγγενή μου. Την εκτιμούσα πάρα πολύ και ειδικά τον καιρό που ήμουν φοιτήτρια, της ανοιγόμουν αρκετά, ακόμα και για προσωπικά μου θέματα. Κάποια στιγμή, δυστυχώς, μπήκαν στη μέση διάφορα θέματα με το σόι (τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα) και σε μία από τις συνομιλίες μας, την έπιασα να μου λέει ένα σοβαρό ψέμα. Της το είπα και προσπάθησε να τα μπαλώσει, εγώ δεν επέμεινα, αλλά το γεγονός καταγράφηκε στην μακροπρόθεσμη μου μνήμη. Μετά από λίγο διάστημα, το ανέφερα σε ένα άλλο συγγενικό πρόσωπο, εξίσου κοντινό... και μου είπε ότι δεν έπρεπε να την αμφισβητήσω, ότι ήταν αγένεια εκ μέρους μου και να δεχόμουν ο,τι μου έλεγε, παρόλο που ήξερα ότι δεν ίσχυαν. Να την άφηνα δηλαδή να συνέχιζε να λέει τα δικά της και να σφύριζα αδιάφορα... Εκεί προβληματίστηκα. Είχε δίκιο; Ή είχε άδικο και μιλούσε βάσει δικών του πράξεων (περίπου της ίδιας ηλικίας το δεύτερο άτομο) και ουσιαστικά έκρινε εξ ιδίων τα αλλότρια; Απάντησα ότι δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν να μου λέει κατάμουτρα τις ασυναρτησίες του και να παριστάνω τη χαμογελαστή μαριονέτα, (δε χρησιμοποίησα αυτές τις λέξεις, αυτές τώρα μου ήρθαν :P), αλλά ο προβληματισμός ήρθε κι έμεινε. Μέχρι τώρα διατηρώ την ίδια στάση, με ευγένεια βέβαια (πάντοτε τηρουμένων των αναλογιών, δηλαδή αν έρθει ένας ηλικιωμένος να με βρίσει, δε θα ξεκινήσω τα σεις και σας, ε; Το λέω επειδή όταν έτυχε μία φορά, του απάντησα πολύ ευγενικά να πάει να πάρει τα χάπια της χοληστερίνης του...). Αναρωτιέμαι όμως... κάνω σωστά ή θα έπρεπε να κουνάω το κεφάλι και να μη μιλάω; Ναι, αλλά τι θα γίνει, θα αποδώσουμε σε κάθε ηλικιωμένο το αλάθητο και θα τον αφήσουμε να κάνει πάρτυ;
Τώρα θυμήθηκα και μία άλλη περίπτωση, από τότε που δούλευα σε εκείνη την υπηρεσία. Μία μέρα υπήρχε συνωστισμός και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία πλακώνονταν (ναι, ναι) μεταξύ τους για το ποιος έφαγε τη σειρά του άλλου. Μου λέει λοιπόν ένας, μα δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά, κάτι πρέπει να κάνετε... και του απάντησα, μα εσείς οι μεγάλοι σε ηλικία πρέπει να σέβεστε ο ένας τον άλλον, εμείς τι να κάνουμε, να σφυρίζουμε για να λήξει το ματς; Δε μου ξαναείπε τίποτα.Όλα αυτά πολύ ευγενικά, επαναλαμβάνω.
Και για να μην το ξεχάσω, σύμφωνα με την Αθάνατη Ελληνίδα Μάνα μου, η ευγένεια μου είναι μειονέκτημα και πρέπει να βαράω στο ψαχνό για να προχωρήσω.Τι να πω, ίσως έχει δίκιο και πρέπει να ξεκινήσω να ψάχνω για σιδηρογροθιές στο ebay. Και να μάθω ζίου ζίτσου.