Τα έβαλες, τα έβαλες

Τι σου είναι ο άνθρωπος. Τι σου είναι το μυαλό.
Πολλές φορές πριν το γυμναστήριο, με πιάνει μια αχανής βαρεμάρα, μία νωθρότητα, οτιδήποτε δηλαδή που κάνει τον άνθρωπο να αναβάλλει κάτι με μία άκυρη δικαιολογία. Όταν όμως περάσουν μερικά λεπτά από τη στιγμή που ξεκινάει η εκγύμναση, θέλω κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο.
Εντάξει, η αλλαγή στη διάθεση έχει επιστημονική εξήγηση, καθώς με την άσκηση παράγονται (περισσότερες;) ενδορφίνες στον οργανισμό. Η αλλαγή στην όρεξη, όμως, καθώς και  η αυξημένη εγκράτεια, είναι του μυαλού. Η αλλαγή γίνεται με αργούς ρυθμούς μεν, σταθεροποιείται δε. Παλαιότερα δε θα σκεφτόμουν τίποτα μπροστά σε μία λαχταριστή σοκολατίνα και θα μου ήταν φυσιολογικό να βάλω περισσότερο φαγητό στο πιάτο μου. Πλέον, η λογική υπερισχύει της θέλησης. "Θες αυτό το γλυκό; Να το φας, αν το θέλεις τόσο. Αντί όμως να κάψεις "παλιές" θερμίδες στο γυμναστήριο, θα πρέπει να ξεκινήσεις από αυτές. Αξίζει;". Κάπως έτσι σκέφτομαι και κάνω ένα βήμα πίσω. Όλα θα τα φάω, αλλά δε θα αγχωθώ να τα φάω μονοκοπανιά.
Επίσης, δε θυμάμαι αν το ανέφερα σε προηγούμενες αναρτήσεις μου, αλλά προσωπικά θεωρώ αγενέστατο να σχολιάζει κάποιος τα κιλά του άλλου. Μόνο η οικογένεια, και αυτή σε περιορισμένο πλαίσιο, ας πούμε ότι δικαιούται να σχολιάσει, να παροτρύνει, γενικά να αγγίξει το θέμα. Κανείς άλλος άσχετος. Ούτε αν αδυνάτισε ούτε αν πάχυνε. Εννοείται πως να πεις σε κάποιον ότι αδυνάτισε είναι απείρως  καλύτερο, αλλά για μένα... δείχνει ότι παρατηρείς την εξωτερική εμφάνιση και κάνεις και σχόλιο επ'αυτής. Δε μ'αρέσει. Υπάρχουν βέβαια οι ακραίες περιπτώσεις ατόμων που έχασαν πάρα πολλά κιλά, επομένως η μεγάλη διαφορά στην εμφάνιση θα σε υποχρεώσει από μόνη της να μιλήσεις. Αλλά, να σου έρχεται η άλλη και να λέει, "Σαν να πάχυνες, ε; 3-4 κιλάκια τα έβαλες", είναι σαν να σε προσκαλεί να της φέρεις κολάρο το πιο κοντινό τηγάνι. Λες και εκείνη συντηρεί παιδιόθεν το τέλειο βάρος και κάποιος την κατέστησε σαν ανθρώπινη ζυγαριά για τους υπόλοιπους. Έλα να συνέλθουμε...
Κι επειδή σε κάθε περίπτωση υπάρχει η εξαίρεση, άτομο σχολίασε με πολύ προσεγμένο τρόπο τα κιλά άλλου, παροτρύνοντας το να βελτιώσει την εξωτερική του εμφάνιση, παρέχοντας του συμβουλές και λύσεις. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωπο, αλλά πείτε μου, πόσοι που ξεκινάνε να λένε, πάχυνες, αδυνάτισες κλπ, το κάνουν με καθαρά αλτρουιστικά κίνητρα; Μέσα μας, έστω πολύ βαθιά, κινείται το σαράκι του εγωισμού και της κακίας. "Αχαχα, πάχυνες, εγώ όχι, είμαι καλύτερος!" "Αδυνάτισες, τα κόκαλα σου φαίνονται, τι έχεις;".
Καθώς, όμως, karma is a b***h, άτομο που σχολιάζει συνέχεια τα κιλά των άλλων και μάλιστα τις περισσότερες φορές με πολύ άκομψο τρόπο, δέχθηκε λεκτική σφυριά από άλλο άτομο, το οποίο σας πληροφορώ ήταν υπερ-πληθωρικό αλλά με άσκηση και διατροφή έγινε πρότυπο, για τα πλεονάζοντά του κιλά. Το πόσο ευχαριστήθηκα! Και ξέρετε ότι, επειδή η σφυριά προήλθε από άτομο που πέτυχε κάτι τόσο πολύ μεγάλο, ο φαρμακόγλωσσος δεν είχε πού να σταθεί για να απαντήσει!

Τέλος πάντων.
Είναι και αυτή η κακοκαιρία που μας έχει συννεφιάσει την ψυχή. Ας αναπαύεται η ψυχή των χαμένων ανθρώπων.