Το μπαρμανάκι 5

Πήγα απόψε στο μπαρ και ήταν και το μπαρμανάκι. Μπαίνω κυρία, περιποιημένη, αεράτη και χαμογελαστή, τον γράφω κανονικά και χαιρετώ ένα-δυο παιδιά παραπέρα. Καθόμαστε με την παρέα σε τραπέζι μακριά από το μπαρ και ξεκινάμε τον χαβαλέ μας. Δεν κοιτούσα προς τα εκεί αλλά τον έβλεπα με την άκρη του ματιού μου να στέκεται ακριβώς καρφωτός απέναντι. Ακόμα και όταν  πήγα στην τουαλέτα, η οποία βρίσκεται δίπλα στην μπάρα, δεν έριξα κανένα βλέμμα προς το μέρος του. 
Κάποια στιγμή, κι ενώ κόσμος πηγαινοερχόταν από μπροστά μας, σκύβει η φίλη μου και μου λέει πως το μπαρμανάκι με κοιτούσε καρφωτά, αψηφώντας τα άτομα που κινούνταν ενδιάμεσα. Της είπα το εξής: Μετά την επιδεικτική αδιαφορία που μου έδειξε, αυτή είναι η δική μου απάντηση. 

Λοιπόν, εκείνη την ημέρα, δεν το κρύβω πως με είχε στενοχωρήσει κάπως η συμπεριφορά του. Μα, να ακυρώσει την παρουσία μου στα καλά καθούμενα; Να αποφεύγει να βρίσκεται στο σημείο του μπαρ που καθόμασταν; Έτσι, από το πουθενά, χωρίς μία έστω σαθρή αφορμή; Ποια ήμουν, κάποια τρελή φαν που του έκανε τον βίο αβίωτο; Πήγαινα στο μαγαζί 1, άντε το πολύ 2 φορές την εβδομάδα, καθόμουν με την παρέα μου, πηγαινοερχόταν αυτός, πιάναμε μικρή κουβεντούλα, άντε και λίγο φλερτ, και περνούσε η ώρα. Ούτε προσωπικές ερωτήσεις του έκανα ούτε του την έπεσα ούτε σχολίασα κάτι αρνητικά για εκείνον ή το μαγαζί ή οποιονδήποτε άλλον γενικά. Σηκώθηκε μια μέρα και είπε, σε αυτήν βάζω Χ; Εντάξει, πάρε κι από εμένα το Ψ και τα λέμε.

Books & games

Θα ήθελα να είμαι σε μια ομάδα που παίζει παιχνίδια όπως στο Survivor. Να πέφτουμε στο νερό, να μπλεκόμαστε στα σχοινιά, να σερνόμαστε στην άμμο, να κυνηγάμε τον στόχο. Να ρέει η αδρεναλίνη, ρε παιδί μου. Άντε τρέχα τώρα να βρεις τέτοιους ανθρώπους εδώ. Ο ένας μην του πάρουν την γκόμενα, η άλλη μην ξεχαστεί και δεν τριφτεί σε αρσενικό που δει, η τρίτη το έχει ρίξει στη φιλοσοφία, και πάει λέγοντας. Έχουμε τα θέματα μας, δεν λέω, αλλά γιατί να μην κάνουμε κάτι ώστε να σπάσουμε τη ροή της καθημερινότητας; Γιατί να ξυπνάμε και να περιμένουμε τι θα μας φέρει η μέρα; Να φοβάται η μέρα τι θα της εμφανίσουμε εμείς. Χα. 

Μπαρμανάκι ίσως έχει την Παρασκευή ή το Σάββατο. Θα ενημερώσω ;)

Νάσια, πήρα το βιβλίο που μου πρότεινες και θα το διαβάσω μόλις τελειώσω αυτά που έχω ήδη και περιμένουν υπομονετικά στο κομοδίνο μου. Ανυπομονώ, πάντως...

Cheers!

Το μπαρμανάκι κι ένας άλλος

Εν συντομία:

-Προχτές πήγα στο μαγαζί. Είχα να πατήσω πόδι πάνω από 2 εβδομάδες (όχι εσκεμμένα, απλώς δεν έτυχε). Λοιπόν, ούτε να το φτύσω το μπαρμανάκι. Ακόμα χειρότερα, όταν αργότερα δεν άνοιγε ένα μπουκαλάκι και γύρισα προς το μπαρ (είχα καθίσει σε τραπεζάκι, με την πλάτη μάλιστα), βρισκόταν εκείνος εκεί, του το έδωσα.... και το ύφος του ήταν, ορίστε, βρήκες δικαιολογία να με πλησιάσεις. Δεν ήξερα καν ποιος βρισκόταν πίσω μου και η άλλη μου επιλογή ήταν ή να έσπαγα το μπουκάλι ή να το άφηνα κλειστό. Αφού λοιπόν είδα και το υφάκι αυτό, είπα, αααα, εσύ θα φας τρελή πόρτα σε λίγο.... Δεν ξαναγύρισα λοιπόν προς τα εκεί, ούτε όταν φεύγαμε. 

-Σήμερα είδα σε μια κοινωνική εκδήλωση έναν τύπο, εντυπωσιακό! Ψηλός, γυμνασμένος, μελαχρινός, περιποιημένος, γύρω στα 35. Έψαξα λίγο και βρήκα πως ασχολείται με τον αθλητισμό, είναι ελεύθερος, από επιφανή οικογένεια της περιοχής. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, το εξής: Πώς είναι δυνατόν τέτοιος άντρας να είναι ελεύθερος σε αυτή την ηλικία; Επιπλέον, αναλογίστηκα το άλλο: Υπάρχουν τέτοιοι άντρες και στην επαρχία! (Κάνει πολλά ταξίδια, βέβαια, αλλά η βάση του είναι εδώ). Από τη μία ενθουσιάστηκα, από την άλλη προβληματίστηκα. Τι κουσούρι έχει, άραγε;
Διότι τέτοιος τύπος και μόνος.... όχι, όχι, δεν γίνεται. Σε επαρχία κιόλας; No way, my friends, no way. Τι τρέχει, λοιπόν;

Όνειρα και όνειρα

Κάτι παίζει με αυτό το παιδάκι, δεν εξηγείται διαφορετικά. Δύο συνεχόμενες νύχτες έχω όνειρα για αυτόν. Όχι για το μπαρμανάκι, για τον άλλον. 
Στα καλά καθούμενα, τις τελευταίες βραδιές κατακλύζομαι από πολύ έντονα συναισθήματα και κυρίως δυσάρεστα. Προχτές ονειρεύτηκα ότι ήμουν με την αδελφή του και τον άντρα της σε κάποιο σπίτι (δεν γνωριζόμαστε προσωπικά, μόνο από φωτογραφίες και social media) και ότι μιλούσαν άσχημα για αυτόν. Εκνευρίστηκα και τον υπερασπιζόμουν, λέει. 
Επίσης, τον είδα να μπαίνει σε ένα κτήριο δίπλα από αυτό που βρισκόμουν εγώ, κρατώντας στο χέρι ένα κοριτσάκι. Ξύπνησα με μία μικρή δυσφορία, επειδή λέει δεν είχαμε συναντηθεί. 
Χτες, ονειρεύτηκα πως καθόμασταν στα πίσω καθίσματα ενός αυτοκινήτου κι εκείνος δεν ήθελε καν να με κοιτάξει, αδιαφορούσε. Αργότερα, προσπαθούσα να τον πάρω τηλέφωνο αλλά δεν μπορούσα, γιατί τη μία δεν έβρισκα το κινητό μου και την άλλη χανόταν το μενού με τις κλήσεις. Σήμερα το πρωί σηκώθηκα σχεδόν σκασμένη και σκέφτηκα ότι ναι, μπορώ να του τηλεφωνήσω, να δω τι κάνει. Λειτούργησε ωστόσο ο εγκέφαλος μου και με επανέφερε στην πραγματικότητα. Στο όνειρο, επίσης, τα είχε φτιάξει με μία γνωστή μου, παντρεμένη, και συζητούσαμε με την αδελφή μου πώς εκείνη έκανε τέτοιο πράγμα, και γιατί εκείνος τα έφτιαξε με παντρεμένη. (Δεν γνωρίζονται μεταξύ τους). Την κοπέλα την λένε Δέσποινα. 

Νομίζω πως είναι κατάλοιπα συναισθημάτων, κι επειδή συνειδητά τα καταπιέζω, βρίσκουν διέξοδο εκεί. Τέλος πάντων, ελπίζω να είναι καλά ο άνθρωπος. Το ίδιο μου έχει ξανασυμβεί πέρσι, αν θυμάμαι καλά, και τότε όντως τον είχα πάρει τηλέφωνο και -προς έκπληξή μου- με άκουγε με προσοχή. Ποτέ δεν με χλεύασε, ούτε το είπε κάπου (τουλάχιστον δεν έφτασε στα αυτιά μου) και ούτε το ξαναείπαμε. 

Αυτά. 

Φιλίες για πάντα ή τρίχες κατσαρές και ίσιες;

Αναρωτιέμαι. Διατηρούμε τους φίλους μας όσο μεγαλώνουμε; Κάνουμε παρέα με τα ίδια άτομα μέχρι να πεθάνουμε; Ή, όσο περνάει ο καιρός, λιγοστεύουν οι επαφές μας με τους περισσότερους και μένουμε με λίγους;

Με προβληματίζει η φιλία που έχω με ένα ζευγάρι. Τα πηγαίνουμε πολύ καλά, σε γενικές γραμμές. Το κακό μου είναι πως είμαι ανοιχτό βιβλίο και νομίζω πως θα είναι έτσι και οι άλλοι με εμένα. Φυσικά, στην πορεία, βλέπω πως το παρακάνω με το "άνοιγμα" μου, όταν πια διαπιστώνω πως οι άλλοι λένε και κάνουν διάφορα, τα οποία αγνοώ - και σε παρόμοια περίπτωση, εγώ έχω πει σε εκείνους. Π.χ., λέγαμε για ένα μικρό ταξίδι που θα κάναμε τις ίδιες μέρες και με τον ίδιο προορισμό. Είπα κι εγώ, ωραία, να κλείσουμε μαζί τα εισιτήρια να ταξιδέψουμε παρέα. Δεν θα ήμασταν μαζί όταν φτάναμε, απλώς στο πήγαινε και το έλα. Κι έρχεται η μέρα που λένε, α εμείς τα κλείσαμε τις προάλλες, ψάξε να δεις αν έχει τις ίδιες ώρες, ε, λογικά θα έχει. (....).

Άλλο παράδειγμα: Εκφράζουμε την επιθυμία με ένα άλλο παιδί να πάμε σε escape room. Το λέμε στα παιδιά εκείνα, τα οποία με το που το ακούν, μαζεύονται. Μιλάμε για άτομα, με τα οποία μπορεί να βρεθούμε και 4 συνεχόμενες μέρες μαζί, για, καφέ, ποτό, σπίτια μας, και όχι για γνωστούς της χάσης και της φέξης. Δεν λένε κάτι, ψελλίζουν ότι δεν θα είναι καλοί π.χ. και αλλάζουν θέμα. Την επόμενη μέρα, τους κάνει tag ένα escape room, στο οποίο είχαν πάει την προηγούμενη, την ίδια μέρα δηλαδή που είχαμε βρεθεί! Συγγνώμη ρε παιδί, γιατί δεν είπες, άντε πηγαίνετε εσείς, εμείς το δοκιμάσαμε; Τι θα γινόταν;; Καθένας κάνει τη ζωή του, δεν θα δίνει αναφορά για τις κινήσεις του, και δεν λέμε αυτό. Απλή συζήτηση κάνουμε.

Τρίτο παράδειγμα: Είμαστε γύρω στα 5-6 άτομα, τα οποία είναι παιδικοί φίλοι του άντρα του ζευγαριού. Έχουμε γνωριστεί και κάνουμε και με αυτούς καλή παρέα. Κανονίζουν μεταξύ τους για μία έξοδο την επόμενη μέρα στο μαγαζί Ψ και μου λένε ότι θα πάμε όλοι μαζί, και να περιμένω ενημέρωση από τον κοινό μας φίλο. Περιμένω, περιμένω, τίποτα. Γίνεται κάτι, μαθαίνω ότι είχαν πάει τελικά στο Ψ χωρίς να μου πει κάτι ο κοινός φίλος, δεν παραξενεύομαι τόσο και το αφήνω. Κι έρχεται αυτός την άλλη μέρα και μου λέει ότι.... τελευταία στιγμή το αποφάσισαν, δεν ήξερε ούτε εκείνος ότι θα έβγαιναν και ότι θα πήγαιναν εκεί. !!!
Μπορούσε απλώς να μην πει τίποτα, από το να μου πει το ψεματάκι αυτό. Δηλαδή, δεν υπήρχε λόγος. Καταλαβαίνω! Και το έχω πει άααπειρες φορές, ότι κανείς μας δεν θα δίνει αναφορά στον άλλον για το πού πηγαίνει!

Το πιο σημαντικό από όλα, όμως, για μένα, είναι πως δεν μπορώ να τα εμπιστευτώ αυτά τα παιδιά. Οτιδήποτε τους πω, θα το αναμεταδώσουν στους φίλους τους. Άντε, να πω εντάξει, (που δεν είναι), ας τα πουν. Αυτοί εδώ βγάζουν και δικά τους συμπεράσματα! Άπειρες φορές άκουσα σχόλια φίλων τους για θέματα, τα οποία είχαμε συζητήσει με το ζευγάρι και μόνο, και μάλιστα κάποιες φορές είχα πει ότι είναι προσωπικά πράγματα και να μείνουν μεταξύ μας. Ναι, και μετά άλλαξα πλευρό και συνέχισα το ίδιο όνειρο. 

Έχουν συμβεί πάρα πολλά, μικρά και μεγάλα, τα οποία σιγά-σιγά συσσωρεύονται και με μπουκώνουν. Σκέφτομαι, λοιπόν, να αραιώσω μαζί τους. Αντί να βλεπόμαστε 1-2 φορές την εβδομάδα, να βλεπόμαστε 1 φορά το 15νθήμερο, για παράδειγμα. 
Από την άλλη, αναρωτιέμαι και το άλλο. Μήπως εγώ είμαι ευερέθιστη, εύθικτη, υπερ-ευαίσθητη και μεγαλοποιώ γεγονότα, τα οποία είναι μέρος της ρουτίνας για άλλους;

Δύσκολη εβδομάδα έρχεται...

Το μπαρμανάκι 4 (δουλειά δεν έχουμε)

Υπάρχει μία ηλίθια αμηχανία εκ μέρους του παιδιού, και προσωπικά το εκλαμβάνω ως τρόπο για να δείξει ότι δεν θέλει να έχει πολλά-πολλά μαζί μου. 

Είπαμε να πάμε μία βόλτα με μία φίλη και καταλήξαμε στον γνωστό μας προορισμό. 
Λοιπόν, όταν  μπήκαμε, αφού προσπέρασα λίγο κόσμο, κοίταξα προς το μπαρ για να χαιρετήσω. Δείτε εδώ σκηνή: Τον βλέπω που είχε το βλέμμα του σε μένα, πάω να τον χαιρετήσω... και γυρνάει αλλού. Άκου εκεί. Φυσικά κάθισα κάτω στο πάτωμα και έβαλα τα κλάματα. Not.

Τέλος πάντων, βρήκαμε ένα σταντ που βρισκόταν σε σημείο που έβλεπες και από τις δύο πλευρές της μπάρας (μέσα-έξω) και σταθήκαμε εκεί. Κινούνταν προς την κάτω πλευρά του μπαρ, αλλά όταν ήρθε κοντά 1-2 φορές, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας, τίποτα. Ούτε ένα χαμόγελο, ούτε ένα νεύμα. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν και χαιρετιόντουσαν όλοι μεταξύ τους μια χαρά. Εγώ εκεί ήμουν η αόρατη ή η λεπρή. Μπα. Στάθηκα σε μία γωνία και έπνιξα τον καημό μου στο ποτό. Not. 

Λίγο αργότερα χρειάστηκε να βγει από το μπαρ κι εγώ στεκόμουν 1 μέτρο πιο πέρα. Δεν ξέρω πώς και δεν πήδηξε πάνω από την μπάρα για να με αποφύγει. Μπορεί και να το έκανε, αν δεν είχε κόσμο. Λοιπόν, άλλη σκηνή: Κοντοστέκεται αμήχανα για 3-4 δευτερόλεπτα, εγώ νόμιζα πως είτε θα έφευγε φουριόζος προς την αποθήκη ή θα στεκόταν εκεί στην άκρη να κάνει κάτι, με πλησιάζει διστακτικά, με χαϊδεύει στο χέρι, με ρωτάει τι κάνω, είπαμε εκεί 1-2 κουβέντες και μετά φεύγει προς αποθήκη. 
Ανακουφίστηκα που βγήκε από τον λήθαργο και χαιρετηθήκαμε, έστω άγαρμπα. 
Δεν είχα κανα άγχος ότι είχα χάσει τον έρωτα της ζωής μου, καλά εννοείται πως όχι, αλλά αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά του ήταν παράξενη. Κι επειδή αυτόν τον καιρό η ζωή μου είναι ήσυχη, βρήκα να ασχοληθώ. Καταλαβαίνετε. 

Αυτό που παρατήρησα ήταν πως έχει το μεγαλύτερο ρεύμα συγκριτικά με τα άλλα παιδιά που δουλεύουν εκεί. Το περιμένεις, γιατί είναι καινούριος και έχει το στυλ που τραβάει. Επίσης, είναι ο μικρότερος εκεί -κάτω των 30-, ενώ τα άλλα παιδιά κινούνται στα 30 με 35. Τον έκοβαν κυρίως φοιτήτριες (τέτοιας ηλικίας δηλαδή) και μερικές κάθονταν στο μπαρ, με το ένα μάτι πάνω του. Το΄χει το μπαρμανάκι, το ΄χει. Δεν το έχει με τη συμπεριφορά όμως. 
Αφού πέρασε η ώρα και ξεδώσαμε, πληρώσαμε και φύγαμε. Δεν τον είδα (στέκονταν αρκετοί στο μπαρ) για να καληνυχτίσω, ούτε έσκασα κιόλας. Δηλαδή θα καθόμουν να περιμένω να ανοίξει μία δίοδος για να πω καληνύχτα σε ένα παιδί (για μένα είναι, με τη διαφορά που έχουμε), που έβγαλε μία αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τελευταία; Άσε μας, βρε μπαρμανάκι. Καλή καρδιά και καλό οφθαλμόλουτρο μας δίνεις, αλλά τέτοιες βλακείες δεν έχει. Αν ήμουν μικρότερη και άπειρη, ναι. Τώρα, όμως, μπααα. 

('Ανευ βαθμολογίας)

Το μπαρμανάκι 3

Πήγα, που λέτε, απόψε στο μαγαζί και με μεγάλη μου χαρά είδα ότι δούλευε και το μπαρμανάκι. 
Χάρηκα που τον είδα, γιατί είχε περάσει μια εβδομάδα από το τελευταίο οφθαλμόλουτρο.
Μέχρι εκεί, όμως.
Το μπαρμανάκι έδειξε, πώς να το πω, επιδεικτική αδιαφορία. Δεν ήταν σκέτη δηλαδή αδιαφορία, ήταν κάπως επιδεικτική.
Δεν ξέρω πώς να το ερμηνεύσω. Η πιο απλή εξήγηση, ότι πέρασε  μια εβδομάδα, κόσμος πάει κι έρχεται από το μπαρ, και σιγά τα αβγά ρε κοπελιά, που θα ασχολούμαστε με σένα.
Η αδιαφορία θα μπορούσε να ήταν κανονική βέβαια, να απορρέει φυσιολογικά από την αφοσίωση στη δουλειά και εν γένει σε όλους τους πελάτες. 
Τέλος πάντων. Οφθαλμόλουτρο έκανα πάντως, και θα κάνω κάθε φορά που πηγαίνω και είναι εκεί.
Είτε αδιαφορεί με περικεφαλαία είτε όχι.
(Βαθμολογία κατάστασης: -10)