Νουτέλα.

Εντάξει, γαστρεντερίτιδα ήταν, διότι θέρισε ο,τι υπήρχε και δεν υπήρχε μέσα στο σπίτι. Ένας-ένας πέφτουν αλλά σιγά σιγά βγαίνουμε αλώβητοι. Σήμερα μάλιστα έκανα τη γενναία πράξη να φάω νουτέλα. Επειδή στην προηγούμενη ανάρτηση μου λέω ότι δεν βλέπω να τρώω στο προσεχές μέλλον, αυτο-διαψεύστηκα με τυμπανοκρουσίες. Κανείς βλάκας δεν θα μου στερήσει εμένα τη νουτελίτσα, κανείς!
Μόνο αν η Φερρέρο κάνει καμια βλακεία και αλλάξει τη συνταγή, όπως έγινε με τη μερέντα. Εγώ της μερέντας ήμουν... Μετά την εξαγορά της εταιρείας όμως, παίξανε με τη συνταγή (;) και την ρήμαξαν. Πρόσεξε καλά, Φερρέρο. Πρόσεξε.

Ο λόγος που γράφω είναι επειδή χτες, διαβάζοντας παλαιότερα κείμενα μου, διαπίστωσα ότι ξαναέγραψα για τον Χ, αυτόν που πείραζαν στην παρέα ότι κάτι παίζει μεταξύ μας κι αυτός έκανε πίσω... κλπ κλπ, και ότι τότε η διαφορά ηλικίας μας δεν με πείραζε καθόλου. Τώρα όμως λέω ότι είναι σχεδόν απαγορευτική. Αναρωτήθηκα, λοιπόν, τι άλλαξε; Γιατί άλλαξα γνώμη; Το διερεύνησα από εδώ, το εξέτασα από εκεί, και επιτέλους βρήκα γιατί:
Διότι μου ζάλισαν τον έρωτα και τα +6 χρόνια είναι μία αφορμή για να βάλω στοπ!
Α μα πια.

------------------
Τα παραπάνω συντάχθηκαν προ ολίγων ημερών. Δεν έχω να συμπληρώσω κάτι προς το παρόν, επομένως πατάω Δημοσίευση.

These Christmas

Ή δηλητηρίαση ή γαστρεντερίτιδα έπαθα παραμονή Χριστουγέννων, κι ενώ ο υπόλοιπος υγιής κόσμος έτρωγε τον αγλέορα στο γιορτινό τραπέζι, εγώ μετρούσα τις φρυγανιές και τις κουταλιές του λαπά μου.
Η όρεξη μου, ωστόσο, σήμερα ήταν σε καλύτερη κατάσταση, αλλά επειδή δεν είμαι σε φάση να αγγίζω, είπα τουλάχιστον να χορτάσουν τα μάτια μου... και έκανα το λάθος να ψάξω στο youtube για βίντεο με θέμα τη νουτέλα.
Ενδέχεται να μην μπορέσω να ξαναφάω νουτέλα στο σύντομο μέλλον.
Όχι, δεν είδα κάποιο "αποκαλυπτικό" βίντεο δήθεν "αηδιαστικών" τρόπων παραγωγής της. Είδα ένα βλάκα, διότι περί βλάκα επρόκειτο, ο οποίος γέμισε μια μπανιέρα με αυτή την υπέροχη κρέμα.. και έκανε νουτελο-μπάνιο. Άντε, εντάξει, δέχτηκα να τον βλέπω να πασαλείβεται με την πραλίνα. Αλλά, να την τρώει κι από πάνω; Να την πιάνει τυχαία από όπου έβρισκε και να την τρώει;
Ε, όχι, ρε φίλε. Όχι! Μας βάζεις στο νου διάφορα άλλα σενάρια και εικόνες που σχετίζονται με την νουτελίτσα, και δεν τα αντέχω. Ούτε στο μυαλό, ούτε στο στομαχάκι μου!

Επίσης, η ιστορία με τα όνειρα και τον Διακαή πρέπει να τελειώσει. Είδα το τρίτο όνειρο μέσα σε περίπου 8-9 μέρες. Καταλαβαίνω ότι η καρδιά χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να αποδεχθεί τον τερματισμό ενός (πλατωνικού) ρομάντσου και βρίσκει διέξοδο εκεί... αλλά την παρακαλώ να ολοκληρώσει το σίριαλ. Πιάσαμε την τριλογία. Καλά δεν είναι; Πρέπει να φτάσει την τετρα-;
Σήμερα μπήκα στον πειρασμό να του πω χρόνια πολλά, αλλά το ξανασκέφτηκα. Μέσα στη λωλάρα του, μπορεί να μην απαντούσε. Κρίμα δεν θα ήταν, εκτός από δηλητηριασμένη, να ήμουν και συγχυσμένη σήμερα; Το ένα αρκούσε.
Αν και, ο λόγος που σκεφτόμουν να του ευχηθώ σήμερα ήταν εξαιτίας ενός γεγονότος που έμαθα για εκείνον, για κάτι που έκανε και δεν το περίμενε κανείς ότι θα γινόταν (παρόλο που το έλεγε), και θα ήθελα να του δείξω ότι, ως φίλη, δεν με επηρεάζει καθόλου. Λωλό τον έβλεπα, λωλό θα τον βλέπω.
Αλλά του έκανα εκεί ένα ξέμπαρκο λάικ και θεωρώ πως πήρε το μήνυμα. (Το εννοώ). Δεν είμαι για πολλά-πολλά αυτές τις μέρες. Εξάλλου, αυτό που ψάχνω είναι έναν σύντροφο. Όχι κάποιον που βλέπω ... μόνο στον ύπνο μου.
*'Εβλαπτε πια αυτό το πιπίνι να ήταν 8-9 χρόνια μεγαλύτερο... Τέλος πάντων...*

Αααχ.... Καλές γιορτές σε όλους!

Υ.Γ. Πόσο ΕΙΡΩΝΙΚΟ ο George Michael να φύγει ανήμερα Χριστουγέννων;

Και στον ύπνο, βρε παιδί μου

Είδα στον ύπνο μου, στο ίδιο όνειρο, το Πιπίνι και τον Διακαή. Σε ξεχωριστές σκηνές -ευτυχώς. Κοινό σημείο και των δύο ήταν πως με είχαν γραμμένη στα παλαιά-παλαιά υποδήματα τους. Ο μικρός εμφανίστηκε όταν λέει ήμασταν σε συνάντηση των ατόμων της δουλειάς και δεν μου έριξε ούτε ένα τόσο δα βλέμμα. Τον Διακαή δεν θυμάμαι αν τον είδα ονειρο-live μπροστά μου, αλλά ήταν έντονη η παρουσία του όταν μου έλεγαν πως είχε παντρευτεί. Αναρωτήθηκα λοιπόν εγώ, λέει, ποια να ήταν η κοπέλα, ότι πάει, τελείωσε πια το θέμα για όλες τις θαυμάστριες του, και κατόπιν ένα κυματάκι απογοήτευσης με άγγιξε.

Δεν ανησύχησα όμως με το συναίσθημα που ένιωσα στο όνειρο για αυτή την εξέλιξη. 

Προέρχεται από τη σύγχυση που μου προκάλεσε ο εν λόγω, και αυτή τη φορά in real life που λέμε στην επαρχία, όταν κατά τύχη διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας πριν λίγες μέρες. Προσπάθησα να μην εμφανίσω την ξενέρα προς το πρόσωπο του και ήμουν φιλική. Εκείνος όμως φαγώθηκε να μου λέει ότι κάτι είχα, ότι έδειχνα μαζεμένη, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το καλό της ιστορίας είναι πως είχα μάρτυρα στις εκδηλώσεις δυσαρέσκειας του Διακαή και  πως -επιτέλους- ξεθώριασε από το μέτωπο μου η ταμπέλα της "κολλημένης δίχως λόγο" (δεν είναι σίγουρο αλλά δεν αποκλείω ότι υπήρχε). Ορίστε ο λόγος, ήταν μπροστά μας και τρωγόταν με τα ρούχα του, γιατί να μην είμαι πιο διαχυτική απέναντί του. Στο τέλος μάλιστα της σύντομης συνάντησης, δεν του άρεσε ούτε ο αποχαιρετισμός μου και έφυγε με μια μικρή τσαντίλα (ναι, ναι), και ίσα ίσα που πρόλαβα να τον αποκαλέσω βλάκα (φωναχτά). 
Ήταν ένα επεισοδιακό συναπάντημα. Δεν φταίω όμως, κύριε Πρόεδρε. Η μύγα που είχε ο άλλος τον έκανε να μυγιάζεται. Όταν δεν έχει απαντήσει σε 3 τι κάνεις; (πάνω κάτω) που του είχα γράψει σε διαφορετικό χρόνο, και ναι, με έθεταν στα πρόθυρα του stalker, τι περίμενε; Να τον δω και να λιποθυμήσω από το δέος; Είπαμε, είναι παιδί με παραξενιές, αλλά κι εμείς είμαστε άνθρωποι με ευαισθησίες και ανασφάλειες. Από ένα σημείο και μετά, ανέλαβε το ένστικτο της επιβίωσης (ή κάποιο άλλο;) και με προσγείωσε. 

Τέλος πάντων. Υγεία. Πάνω από όλα.

El Διακαής

Εμφανίστηκε ο Διακαής. Τον περίμενα ή δεν τον περίμενα; Ιδέα δεν έχω. 
Αναζήτησε τη φαν την ξεχασμένη. Είπε 2-3 κουβέντες εκεί για να επιβεβαιώσει ότι υπάρχει η ανταπόκριση και έφυγε συνοπτικά. Ξέρω ότι δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι από μένα το θέμα ξεφούσκωσε. Επίσης, δεν είμαι υπέρ του να μην απαντάμε όταν μας αναζητούν, έστω τυπικά, όταν δεν έχει συμβεί κάτι άσχημο μεταξύ μας. Απάντησα και ανταποκρίθηκα μέσα στα λογικά πλαίσια που έπρεπε. 
Επίσης, ξέρω ότι τώρα... ανησυχεί μήπως πήρα θάρρος και ξεκινήσω τις προσπάθειες να επικοινωνούμε συχνότερα. Η φοβία του για ενδεχόμενη καταπίεση είναι πρωτόγνωρη. Αποφεύγει, για παράδειγμα, να κανονίζει ραντεβού/ συναντήσεις σε αργότερο χρόνο, παράδειγμα για 1-2 μέρες μετά, επειδή στο ενδιάμεσο νιώθει βάρος ότι πρέπει να παραστεί... Και φυσικά, δεν εμφανίζεται. Θα τον πετύχεις σίγουρα μόνο σε γάμους και κηδείες -ω ναι. Ένας κοινός μας φίλος το έχει και ως ανέκδοτο: Θέλουμε να δούμε τον τάδε; Ε, όταν μας θάβουν, θα έρθει (φτου φτου φτου, ξουτ ξουτ, σκόρδα, σκόρδα).

Ο Θεός έστειλε το πιπίνι για να μου ανοίξει τα μάτια. Θέλει ο άντρας; Θα έρθει. Είναι από τη φύση του ο κυνηγός και όσο ντροπαλός κι αν είναι, η φύση θα νικήσει και θα πάει βουρ στον πατσά. 
Είμαι υπέρ του να κάνει πρώτη κίνηση η γυναίκα (μην παρεξηγούμαστε - η γυναίκα και αν ορμάει όταν της γυαλίσει για τα καλά κάποιος) αλλά το θέμα μου δεν είναι η φεμινιστική προσέγγιση του φλερτ. Είναι ότι ο άντρας όταν θέλει, θα έρθει. 

Άσε με, βρε Διακαή. Στις γιορτές που θα περιμένεις ευχές, θα σου έρθει το πρώτο ψύλλιασμα.

Γιατί ακούτε τη γνώμη των άλλων; Ε;

Ο -ας τον πούμε- Χ είναι ένα ιδιαίτερα εμφανίσιμο, ευγενικό και ντροπαλό παιδί. Καλλιεργημένο, επίσης. Από τότε που γνωριστήκαμε, συμπαθηθήκαμε (το έγραψα σωστά ή παθαίνετε εγκεφαλικά τώρα;). Του ρίχνω και γύρω στα 7 χρόνια.
-Μην ακούσω σχόλια ότι ασχολούμαι με πιπίνια. Έτυχε.-
Όταν λέω συμπαθηθήκαμε (για να ξεπαστρέψω όσους αντέξατε το πρώτο χτύπημα), εννοώ για παρέα, γέλιο και χαλαρή ατμόσφαιρα. Παρόλο που είναι άτομο που θα με ενδιέφερε παραπάνω, τα 7 χρόνια είναι απαγορευτικά.
-Μην πείτε τίποτα για το άλλο το παιδί με τα +10. Διαφορετική περίπτωση εκείνη, δεν πήγαινε για δεσμό-
Με τον Χ γνωριστήκαμε πριν 5 χρόνια περίπου. Από τότε, έχουμε βγει με την παρέα πολλές φορές για καφέ και ποτό. Μέχρι που μας έτυχε να ταξιδέψουμε μαζί με την ίδια πτήση πριν λίγο καιρό και τον βοήθησα να βρει τον δρόμο του όταν φτάσαμε στον προορισμό μας. Όλα καλά.
Πριν λίγο καιρό, εκεί που καθόμασταν για καφέ ένα βράδυ, ο Χ σχολίασε για κάτι που ανέβασε στο fb. Σχολίασα κι εγώ, διότι το θυμόμουν. Χώθηκε λοιπόν ένα άλλο παιδί στη συζήτηση μας και είπε πως "Εγώ Χ στο είπα, ότι η SparklingBlue είναι στα πρώτα 5 άτομα που θα σου σχολιάσουν αυτά που ανεβάζεις!".
Στα πρώτα 5, κιόλας. Πιάσαμε το τοπ 5, αμέ.
Ο Χ μαζεύτηκε, και δεν το κρύβω, μαζεύτηκα κι εγώ. Μα γιατί να παρατηρήσει κάποιος την αλληλεπίδραση που έχουμε; Επειδή δεν κρύβουμε την αμοιβαία μας συμπάθεια; Και τι έγινε;

Μέχρις ότου ο Χ άλλαξε τη συμπεριφορά του απέναντι μου. Σταμάτησε να μου μιλάει και καθόταν όσο πιο μακριά μου γίνεται. Ακόμα και στο fb, έκοψε τα likes (σοβαρό θέμα, θα μου πείτε) και οτιδήποτε άλλο σχετικό.
Να σας πω, αρχικά δεν το έφερα και βαρέως, επειδή δεν ήμαστε και κολλητά φιλαράκια. Μια γνωριμία έχουμε που πάει κι έρχεται. Στη συνέχεια όμως, όταν έπιασα περισσότερους υπαινιγμούς για εμένα κι εκείνον, μου γύρισε το μάτι. Είχαν συμβεί τα εξής:
1ον. Μεταξύ τους κάποια αγόρια τον πείραζαν για την καλή σχέση που είχαμε
2ον. Εκείνος, αντί να τους αγνοήσει, τους άκουσε και ξεκίνησε να με αποφεύγει.

Χ μου, σε εκτιμώ και σε συμπαθώ, αλλά η στάση σου ήταν απαράδεκτη.

Οπότε, πριν κανα μήνα περίπου, αποφάσισα να ανταποδώσω με ακόμα μεγαλύτερη αδιαφορία, που έφτανε να ακουμπάει και στην αποστροφή. Ναι, ναι, ξέρω, υπερβολική η αντίδραση μου, και ειδικά για κάποιον που διατείνομαι πως αποκλείω για κάτι παραπάνω, αλλά αφού με εξαφάνισε ως άνθρωπο, γιατί να μην απαντήσω ανάλογα;

Το αποτέλεσμα, λοιπόν:
Ο Χ το κατάλαβε -από την πρώτη φορά κιόλας. Τη δεύτερη φορά δεν άντεξε πια και με πλησίασε κανονικά, όπως παλιά. Ακόμα όμως δεν μου έχει περάσει. Δεν είναι παιδιάστικο πείσμα... στενοχωρήθηκα που προτίμησε να χάσει μία γνωριμία από το να πει στους φίλους του να κόψουν την καζούρα.

Τέλος πάντων. Ήθελα να το πω, να βγει από το κεφάλι μου.

Υ.Γ. Επανήλθαν και τα likes του :P

Πού να το φανταστώ

Ξεχάστηκα, ε;

Αυτόν τον μήνα έκανα πράγματα, που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έκανα.
10+ χρόνια διαφοράς.
Ενέδωσα και ανακάλυψα κύτταρα στο σώμα μου που δεν ήξερα ότι υπήρχαν.
Καταλαβαίνετε!

Όταν με προσέγγισε για πρώτη φορά, ήθελα να κάνω τα παρακάτω:
-Να το βάλω στα πόδια
-Να του πω να πάει στο διάολο
-Να τον χαστουκίσω
-Να κοιταχτώ στον καθρέφτη και να αναρωτηθώ "σε εμένα συμβαίνει αυτό;".
Οκ, το τελευταίο το έκανα έτσι κι αλλιώς.

Στη συνέχεια, όμως, το σκέφτηκα διεξοδικά και κατέληξα στο εξής: Γιατί όχι;
Όπως αποδείχθηκε λοιπόν, έκανα καλά... πολύ καλά.

Δίδαγμα:
Κανείς δεν ξέρει τι τον περιμένει... Κανείς.
Να είμαστε κ κάπως πιο ανοιχτοί στο περιβάλλον μας.
Ποτέ δεν σου περνάει από το μυαλό...

Ο ήλιος ανατέλλει, παίδες!

Εντάξει, αρκετά με τον αρνητισμό.

Εδώ και κάποιες εβδομάδες με ψήνει ένας συνάδελφος για εξω-συνεργασιακές σχέσεις.
Όταν μου το είπε για πρώτη φορά, θεώρησα ότι παλάβωσε το παιδάκι και ίσως να έχασε μέρος της όρασης του. Τι θέλει ο 21 χρόνων, 1,90 φρεσκο-λεβέντης, από μία 30κάτι;
Η ειλικρίνεια του, ωστόσο, με εκπλήσσει κάθε φορά που επιχειρεί να με προσεγγίσει.
Το τι καφρίλες του έχω πει για να τον απομακρύνω, δεν πάει ο νους σας. Εκείνος όμως δεν πτοείται.
Αντιθέτως!
Επεξεργάζεται τις καφρίλες που του πετάω και επανέρχεται με αντεπιχειρήματα.

Το έχει δουλέψει το θέμα.

Ε, και κολακεύομαι.... ;)