Ο -ας τον πούμε- Χ είναι ένα ιδιαίτερα εμφανίσιμο, ευγενικό και ντροπαλό παιδί. Καλλιεργημένο, επίσης. Από τότε που γνωριστήκαμε, συμπαθηθήκαμε (το έγραψα σωστά ή παθαίνετε εγκεφαλικά τώρα;). Του ρίχνω και γύρω στα 7 χρόνια.
-Μην ακούσω σχόλια ότι ασχολούμαι με πιπίνια. Έτυχε.-
Όταν λέω συμπαθηθήκαμε (για να ξεπαστρέψω όσους αντέξατε το πρώτο χτύπημα), εννοώ για παρέα, γέλιο και χαλαρή ατμόσφαιρα. Παρόλο που είναι άτομο που θα με ενδιέφερε παραπάνω, τα 7 χρόνια είναι απαγορευτικά.
-Μην πείτε τίποτα για το άλλο το παιδί με τα +10. Διαφορετική περίπτωση εκείνη, δεν πήγαινε για δεσμό-
Με τον Χ γνωριστήκαμε πριν 5 χρόνια περίπου. Από τότε, έχουμε βγει με την παρέα πολλές φορές για καφέ και ποτό. Μέχρι που μας έτυχε να ταξιδέψουμε μαζί με την ίδια πτήση πριν λίγο καιρό και τον βοήθησα να βρει τον δρόμο του όταν φτάσαμε στον προορισμό μας. Όλα καλά.
Πριν λίγο καιρό, εκεί που καθόμασταν για καφέ ένα βράδυ, ο Χ σχολίασε για κάτι που ανέβασε στο fb. Σχολίασα κι εγώ, διότι το θυμόμουν. Χώθηκε λοιπόν ένα άλλο παιδί στη συζήτηση μας και είπε πως "Εγώ Χ στο είπα, ότι η SparklingBlue είναι στα πρώτα 5 άτομα που θα σου σχολιάσουν αυτά που ανεβάζεις!".
Στα πρώτα 5, κιόλας. Πιάσαμε το τοπ 5, αμέ.
Ο Χ μαζεύτηκε, και δεν το κρύβω, μαζεύτηκα κι εγώ. Μα γιατί να παρατηρήσει κάποιος την αλληλεπίδραση που έχουμε; Επειδή δεν κρύβουμε την αμοιβαία μας συμπάθεια; Και τι έγινε;
Μέχρις ότου ο Χ άλλαξε τη συμπεριφορά του απέναντι μου. Σταμάτησε να μου μιλάει και καθόταν όσο πιο μακριά μου γίνεται. Ακόμα και στο fb, έκοψε τα likes (σοβαρό θέμα, θα μου πείτε) και οτιδήποτε άλλο σχετικό.
Να σας πω, αρχικά δεν το έφερα και βαρέως, επειδή δεν ήμαστε και κολλητά φιλαράκια. Μια γνωριμία έχουμε που πάει κι έρχεται. Στη συνέχεια όμως, όταν έπιασα περισσότερους υπαινιγμούς για εμένα κι εκείνον, μου γύρισε το μάτι. Είχαν συμβεί τα εξής:
1ον. Μεταξύ τους κάποια αγόρια τον πείραζαν για την καλή σχέση που είχαμε
2ον. Εκείνος, αντί να τους αγνοήσει, τους άκουσε και ξεκίνησε να με αποφεύγει.
Χ μου, σε εκτιμώ και σε συμπαθώ, αλλά η στάση σου ήταν απαράδεκτη.
Οπότε, πριν κανα μήνα περίπου, αποφάσισα να ανταποδώσω με ακόμα μεγαλύτερη αδιαφορία, που έφτανε να ακουμπάει και στην αποστροφή. Ναι, ναι, ξέρω, υπερβολική η αντίδραση μου, και ειδικά για κάποιον που διατείνομαι πως αποκλείω για κάτι παραπάνω, αλλά αφού με εξαφάνισε ως άνθρωπο, γιατί να μην απαντήσω ανάλογα;
Το αποτέλεσμα, λοιπόν:
Ο Χ το κατάλαβε -από την πρώτη φορά κιόλας. Τη δεύτερη φορά δεν άντεξε πια και με πλησίασε κανονικά, όπως παλιά. Ακόμα όμως δεν μου έχει περάσει. Δεν είναι παιδιάστικο πείσμα... στενοχωρήθηκα που προτίμησε να χάσει μία γνωριμία από το να πει στους φίλους του να κόψουν την καζούρα.
Τέλος πάντων. Ήθελα να το πω, να βγει από το κεφάλι μου.
Υ.Γ. Επανήλθαν και τα likes του :P
-Μην ακούσω σχόλια ότι ασχολούμαι με πιπίνια. Έτυχε.-
Όταν λέω συμπαθηθήκαμε (για να ξεπαστρέψω όσους αντέξατε το πρώτο χτύπημα), εννοώ για παρέα, γέλιο και χαλαρή ατμόσφαιρα. Παρόλο που είναι άτομο που θα με ενδιέφερε παραπάνω, τα 7 χρόνια είναι απαγορευτικά.
-Μην πείτε τίποτα για το άλλο το παιδί με τα +10. Διαφορετική περίπτωση εκείνη, δεν πήγαινε για δεσμό-
Με τον Χ γνωριστήκαμε πριν 5 χρόνια περίπου. Από τότε, έχουμε βγει με την παρέα πολλές φορές για καφέ και ποτό. Μέχρι που μας έτυχε να ταξιδέψουμε μαζί με την ίδια πτήση πριν λίγο καιρό και τον βοήθησα να βρει τον δρόμο του όταν φτάσαμε στον προορισμό μας. Όλα καλά.
Πριν λίγο καιρό, εκεί που καθόμασταν για καφέ ένα βράδυ, ο Χ σχολίασε για κάτι που ανέβασε στο fb. Σχολίασα κι εγώ, διότι το θυμόμουν. Χώθηκε λοιπόν ένα άλλο παιδί στη συζήτηση μας και είπε πως "Εγώ Χ στο είπα, ότι η SparklingBlue είναι στα πρώτα 5 άτομα που θα σου σχολιάσουν αυτά που ανεβάζεις!".
Στα πρώτα 5, κιόλας. Πιάσαμε το τοπ 5, αμέ.
Ο Χ μαζεύτηκε, και δεν το κρύβω, μαζεύτηκα κι εγώ. Μα γιατί να παρατηρήσει κάποιος την αλληλεπίδραση που έχουμε; Επειδή δεν κρύβουμε την αμοιβαία μας συμπάθεια; Και τι έγινε;
Μέχρις ότου ο Χ άλλαξε τη συμπεριφορά του απέναντι μου. Σταμάτησε να μου μιλάει και καθόταν όσο πιο μακριά μου γίνεται. Ακόμα και στο fb, έκοψε τα likes (σοβαρό θέμα, θα μου πείτε) και οτιδήποτε άλλο σχετικό.
Να σας πω, αρχικά δεν το έφερα και βαρέως, επειδή δεν ήμαστε και κολλητά φιλαράκια. Μια γνωριμία έχουμε που πάει κι έρχεται. Στη συνέχεια όμως, όταν έπιασα περισσότερους υπαινιγμούς για εμένα κι εκείνον, μου γύρισε το μάτι. Είχαν συμβεί τα εξής:
1ον. Μεταξύ τους κάποια αγόρια τον πείραζαν για την καλή σχέση που είχαμε
2ον. Εκείνος, αντί να τους αγνοήσει, τους άκουσε και ξεκίνησε να με αποφεύγει.
Χ μου, σε εκτιμώ και σε συμπαθώ, αλλά η στάση σου ήταν απαράδεκτη.
Οπότε, πριν κανα μήνα περίπου, αποφάσισα να ανταποδώσω με ακόμα μεγαλύτερη αδιαφορία, που έφτανε να ακουμπάει και στην αποστροφή. Ναι, ναι, ξέρω, υπερβολική η αντίδραση μου, και ειδικά για κάποιον που διατείνομαι πως αποκλείω για κάτι παραπάνω, αλλά αφού με εξαφάνισε ως άνθρωπο, γιατί να μην απαντήσω ανάλογα;
Το αποτέλεσμα, λοιπόν:
Ο Χ το κατάλαβε -από την πρώτη φορά κιόλας. Τη δεύτερη φορά δεν άντεξε πια και με πλησίασε κανονικά, όπως παλιά. Ακόμα όμως δεν μου έχει περάσει. Δεν είναι παιδιάστικο πείσμα... στενοχωρήθηκα που προτίμησε να χάσει μία γνωριμία από το να πει στους φίλους του να κόψουν την καζούρα.
Τέλος πάντων. Ήθελα να το πω, να βγει από το κεφάλι μου.
Υ.Γ. Επανήλθαν και τα likes του :P
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου