Είδα στον ύπνο μου, στο ίδιο όνειρο, το Πιπίνι και τον Διακαή. Σε ξεχωριστές σκηνές -ευτυχώς. Κοινό σημείο και των δύο ήταν πως με είχαν γραμμένη στα παλαιά-παλαιά υποδήματα τους. Ο μικρός εμφανίστηκε όταν λέει ήμασταν σε συνάντηση των ατόμων της δουλειάς και δεν μου έριξε ούτε ένα τόσο δα βλέμμα. Τον Διακαή δεν θυμάμαι αν τον είδα ονειρο-live μπροστά μου, αλλά ήταν έντονη η παρουσία του όταν μου έλεγαν πως είχε παντρευτεί. Αναρωτήθηκα λοιπόν εγώ, λέει, ποια να ήταν η κοπέλα, ότι πάει, τελείωσε πια το θέμα για όλες τις θαυμάστριες του, και κατόπιν ένα κυματάκι απογοήτευσης με άγγιξε.
Δεν ανησύχησα όμως με το συναίσθημα που ένιωσα στο όνειρο για αυτή την εξέλιξη.
Προέρχεται από τη σύγχυση που μου προκάλεσε ο εν λόγω, και αυτή τη φορά in real life που λέμε στην επαρχία, όταν κατά τύχη διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας πριν λίγες μέρες. Προσπάθησα να μην εμφανίσω την ξενέρα προς το πρόσωπο του και ήμουν φιλική. Εκείνος όμως φαγώθηκε να μου λέει ότι κάτι είχα, ότι έδειχνα μαζεμένη, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το καλό της ιστορίας είναι πως είχα μάρτυρα στις εκδηλώσεις δυσαρέσκειας του Διακαή και πως -επιτέλους- ξεθώριασε από το μέτωπο μου η ταμπέλα της "κολλημένης δίχως λόγο" (δεν είναι σίγουρο αλλά δεν αποκλείω ότι υπήρχε). Ορίστε ο λόγος, ήταν μπροστά μας και τρωγόταν με τα ρούχα του, γιατί να μην είμαι πιο διαχυτική απέναντί του. Στο τέλος μάλιστα της σύντομης συνάντησης, δεν του άρεσε ούτε ο αποχαιρετισμός μου και έφυγε με μια μικρή τσαντίλα (ναι, ναι), και ίσα ίσα που πρόλαβα να τον αποκαλέσω βλάκα (φωναχτά).
Ήταν ένα επεισοδιακό συναπάντημα. Δεν φταίω όμως, κύριε Πρόεδρε. Η μύγα που είχε ο άλλος τον έκανε να μυγιάζεται. Όταν δεν έχει απαντήσει σε 3 τι κάνεις; (πάνω κάτω) που του είχα γράψει σε διαφορετικό χρόνο, και ναι, με έθεταν στα πρόθυρα του stalker, τι περίμενε; Να τον δω και να λιποθυμήσω από το δέος; Είπαμε, είναι παιδί με παραξενιές, αλλά κι εμείς είμαστε άνθρωποι με ευαισθησίες και ανασφάλειες. Από ένα σημείο και μετά, ανέλαβε το ένστικτο της επιβίωσης (ή κάποιο άλλο;) και με προσγείωσε.
Τέλος πάντων. Υγεία. Πάνω από όλα.
Δεν ανησύχησα όμως με το συναίσθημα που ένιωσα στο όνειρο για αυτή την εξέλιξη.
Προέρχεται από τη σύγχυση που μου προκάλεσε ο εν λόγω, και αυτή τη φορά in real life που λέμε στην επαρχία, όταν κατά τύχη διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας πριν λίγες μέρες. Προσπάθησα να μην εμφανίσω την ξενέρα προς το πρόσωπο του και ήμουν φιλική. Εκείνος όμως φαγώθηκε να μου λέει ότι κάτι είχα, ότι έδειχνα μαζεμένη, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Το καλό της ιστορίας είναι πως είχα μάρτυρα στις εκδηλώσεις δυσαρέσκειας του Διακαή και πως -επιτέλους- ξεθώριασε από το μέτωπο μου η ταμπέλα της "κολλημένης δίχως λόγο" (δεν είναι σίγουρο αλλά δεν αποκλείω ότι υπήρχε). Ορίστε ο λόγος, ήταν μπροστά μας και τρωγόταν με τα ρούχα του, γιατί να μην είμαι πιο διαχυτική απέναντί του. Στο τέλος μάλιστα της σύντομης συνάντησης, δεν του άρεσε ούτε ο αποχαιρετισμός μου και έφυγε με μια μικρή τσαντίλα (ναι, ναι), και ίσα ίσα που πρόλαβα να τον αποκαλέσω βλάκα (φωναχτά).
Ήταν ένα επεισοδιακό συναπάντημα. Δεν φταίω όμως, κύριε Πρόεδρε. Η μύγα που είχε ο άλλος τον έκανε να μυγιάζεται. Όταν δεν έχει απαντήσει σε 3 τι κάνεις; (πάνω κάτω) που του είχα γράψει σε διαφορετικό χρόνο, και ναι, με έθεταν στα πρόθυρα του stalker, τι περίμενε; Να τον δω και να λιποθυμήσω από το δέος; Είπαμε, είναι παιδί με παραξενιές, αλλά κι εμείς είμαστε άνθρωποι με ευαισθησίες και ανασφάλειες. Από ένα σημείο και μετά, ανέλαβε το ένστικτο της επιβίωσης (ή κάποιο άλλο;) και με προσγείωσε.
Τέλος πάντων. Υγεία. Πάνω από όλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου