Το μπαρμανάκι 2

Λοιπόν, πραγματικά δεν σκόπευα να ξαναγράψω σχετικά με το μπαρμανάκι αμέσως μετά την προηγούμενη ανάρτηση, αλλά μιας και πήγα χτες ξανά στο μαγαζί, και το βρίσκετε ενδιαφέρον θεματάκι (Βρε Μελαχρινάκι), αναθεώρησα. 

Μάλλον το υπερ-ανάλυσα το πράγμα τις προηγούμενες μέρες και το τρακ που με κατέκλυσε την ώρα που πλησίαζα στο μαγαζί, ήταν από τα άγραφα. Αποτέλεσμα; Μπήκα σαν την στραβή και αντί να χαιρετήσω τα παιδιά μέσα, αγνόησα τους πάντες και τα πάντα. -2
 Επειδή δεν υπήρχε άδειο κάθισμα στο μπαρ, βρήκα και κάθισα στο πιο άσχετο και έρημο σημείο του μαγαζιού. -1 
Ευτυχώς μετά από κανα λεπτό ήρθε και η άλλη κοπέλα και καθίσαμε σε τραπεζάκι, σε νορμάλ μέρος. 
Εξακολουθώντας να αγνοώ από το τρακ τους πάντες στο μπαρ, εξέφρασα ανησυχία στη φίλη μου, η οποία μου απάντησε πως η αμηχανία μου δεν ήταν εμφανής - και ας πούμε ότι συνήλθα κάπως. Αφού το μπαρμανάκι το βλέπω στο φιλικό, γιατί αυτό το λούσιμο, ρε φίλη; 
Καπάκι, αδειάζουν θέσεις στο μπαρ, κι επειδή πράγματι είναι το καλυτερο σημείο του μαγαζιού, μεταφερθήκαμε εκεί. Στο σημείο στεκόταν το έρμο το αγνοημένο το παιδάκι, στο οποίο και χαμογέλασα πλατιά όταν κάθισα (μπας και εξαγνίσω την ανεγκέφαλη πρότερη συμπεριφορά μου), το χαιρέτησα, και το ρώτησα αν θυμάται το ποτό. Χαμογέλασε (σου λέει, μπα, μας μίλησε η παγοκολώνα; πώς και δεν πήγε να καθίσει στην πιο απόμακρη και σκοτεινή γωνιά του μαγαζιού, να μη μας βλέπει;) και απάντησε πως φυσικά ναι, το θυμάται. +1. 

Η βραδιά κυλούσε σχετικά ήρεμα. Το μπαρμανάκι έκανε τις δουλειές του εκεί μπροστά μας (να πλύνει ποτήρια, να τακτοποιήσει, να μιλήσει με συναδέλφους, να ακουμπήσει στον πάγκο να ξαποστάσει), όπου φυσικά πότε-πότε του έριχνα καμια ματιά, αλλά μέτρια πράγματα. Διότι, αμα πήγαινα από  τη μια στιγμή στην άλλη από την απόλυτη αδιαφορία προς το απόλυτο stalking, ε, το παιδάκι θα νόμιζε ότι είμαι καμια ψυχασθενής. Εδώ το νόμιζα εγώ η ίδια, τι λέμε τώρα.

Λίγο αργότερα, κι ενώ πάλι στεκόταν εκεί στη γωνία, γυρνάω ξαφνικά και τον ρωτάω από πού είναι. (εδώ δεν ξέρω τι βαθμό να βάλω, -1 για το απότομο ή +1 για το θάρρος; ας βάλω 0). 
Είναι ερώτηση που προφανώς του κάνουν συχνά, διότι τα χρώματα του παραπέμπουν σε Σκανδιναβικές χώρες. Χαμογέλασε λοιπόν και είπε πως η μαμά του είναι από Σκανδιναβία (ας μην πω χώρα), και σχολίασε πως ο μπαμπάς του ήταν από εκείνους τους Greek lovers (lol). Του είπα πως και ένας θείος μου 'ξηγήθηκε με Σκανδιναβή (άκου "'ξηγήθηκε". Πού πας και τα σκέφτεσαι, ρε κοπελιά;) και γέλασε πάλι και είπε πως παλιά γινόταν συνέχεια αυτό. 
Γύρισα λοιπόν στην κουβέντα με την φίλη μου, αλλά το μπαρμανάκι ήρθε κοντά και συνέχισε να μιλάει, λέγοντας πως, αν συνεχιζόταν το greek καμάκι όπως τότε, τώρα θα ήμασταν όλοι μισοί-μισοί. Δίκιο είχε. +1 (για όλο το σκηνικό). 

Αργότερα, όταν ήρθε να ώρα να παραγγείλω το κοκτέιλ μου, παρατήρησα ότι δεν ήταν πίσω από την μπάρα. Είχε βγει στο πλάι. Γυρνάω και τον ρωτάω αν είναι σε διάλειμμα. "Όχι, όχι", απάντησε. Έκανα την παραγγελία μου. Μπήκε μέσα και έφτιαξε το Νο6. Μου το σέρβιρε, όλα ωραία και καλά. Συνεχίσαμε την κουβέντα με τη φίλη μου και μετά από λίγο μας διακόπτει και ρωτάει πώς μου φαίνεται. Του απάντησα πως αυτή τη φορά είναι πιο δυνατό, Νο7, αλλά πάλι γευστικό και δροσερό. +1
Τον ρώτησα αν ξέρει να το φτιάχνει και άλλο παιδί το συγκεκριμένο ποτάκι, ώστε να ξέρω να το ζητάω. Απάντησε πως όχι, μόνο εκείνος, αλλά έτσι κι αλλιώς πάντα εκεί είναι, επομένως δεν υπήρχε ζήτημα. Του είπα λοιπόν, άντε πες και το θέλω σε άλλο μαγαζί, τι θα κάνω; Θα σε κυνηγάω από πίσω; Γελάσαμε καλά. +1
Η βραδιά ήταν μεγάλη. Ήρθε και μας βρήκε ένα ζευγάρι, φίλοι της φίλης μου. Δεν χωρούσαμε στο μπαρ και μετακινηθήκαμε σε τραπέζι. Σαν να είδα το μπαρμανάκι να κοιτάζει με λίγη απογοήτευση. Μα τι να έκανα, να καθόταν ο ένας πάνω στον άλλον; Εξάλλου, δουλεύει, δεν είναι εκεί για χουζούρι. Γιατί να δώσουμε λαβές για οποιοδήποτε σχόλιο, και μάλιστα φλερτ, όταν δεν ισχύει κάτι τέτοιο; 

Μετά από 2,5 πια ώρες, αποφάσισα πως η βραδιά έκλεινε για εμένα και αποχώρησα. Αυτή τη φορά κατά την έξοδο χαιρέτησα τα παιδιά του μπαρ και εκείνα εμένα. 

Το σκορ, βλέπω, είναι +1. Ναι, εκφράζει το τελικό αποτέλεσμα, νομίζω, στον σωστό βαθμό. Δεν έγινε κάτι σπουδαίο, και νομίζω πως ούτε προκλήθηκε καμια καταστροφή με τη χαζή συμπεριφορά μου στην αρχή. Τι είχαμε, τι χάσαμε, εξάλλου. Ένα παιδί που δουλεύει σε μπαρ και, ακούσια και εκούσια, μιλάει και γνωρίζει κόσμο. Όσο όμως σκέφτομαι το τρακ που είχα... Τι παιχνίδια παίζει το μυαλό, ε;

Το μπαρμανάκι

Τελευταία στο μέρος που συχνάζουμε έπιασε δουλειά ένα παιδί, το οποίο από την πρώτη στιγμή βρήκα πολύ συμπαθητικό. Καμία σχέση με τον τυπικό μπάρμαν ωστόσο, που η θέση τον κάνει να είναι ομιλητικός, ανοιχτός, έστω ρε παιδί μου όχι αμίλητος και κλειστός. Το παιδάκι κάνει τη δουλειά του χωρίς να αποσπάται και χωρίς να παίρνει από πολλά λόγια. Είναι καλό eye candy και η αφοσίωση του σε βοηθάει να τον ...θαυμάζεις χωρίς πολύ άγχος ότι θα σε τσακώσει (χα χα χα). 
Δεν μας τρέχουν τα σάλια. Εκφράζουμε οπτικά τον θαυμασμό μας με μέτρο. 

Τις προάλλες είχα πάει με την αδελφή μου. Καθίσαμε στο μπαρ, καθώς είναι το πιο φωτεινό σημείο του μαγαζιού. Έρχονται μαζί η κοπέλα και το μπαρμανάκι (έτσι τον αποκαλώ) να πάρουν παραγγελία. Επέμεναν και οι δύο, επομένως εγώ σε αυτόν (τυχαίο όχι) και η αδελφή μου στην κοπέλα. Του είπα ότι θα ήθελα ένα κοκτέιλ (γελάσανε και οι τοίχοι με την πότισσα...) αλλά όχι δυνατό. Απάντησε ότι ξέρει πως δεν πίνω, διότι θυμάται ότι κάθε φορά παίρνω κάτι ελαφρύ. +1. 
Με ρώτησε αν το ήθελα πικρό και σε βαθμό από το 1 εως το 10, πόσο πικρό. Του είπα για πλάκα 6. Μετά από λίγο μου έφερε ένα γευστικότατο κοκτέιλ με πορτοκάλι, πικραμύγδαλο, τζιν, μπαχαρικά... και πραγματικά, αν με ρωτούσε κάποιος, θα του έλεγα ότι ο βαθμός πικράδας του είναι 6. +1. 
Περίμενε να του πω εντυπώσεις. Τον ρώτησα πώς το λένε, για να το ζητάω, και μου απάντησε πως δεν έχει όνομα, πως μπορώ να το ονομάσω όπως θέλω και θα το θυμάται. Σκέφτηκα τον βαθμό και του είπα: Νο6. +1. 
Σε μία φάση μεταξύ των 3 παραπάνω, μου έδωσε το χέρι για high five. +1. 
Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, μου είπε πως δεν ξέρει τίποτα και να πληρώσουμε στην κοπέλα. Από τους δίπλα βέβαια μια χαρά πήρε τα λεφτά. Μάλλον, επειδή το ποτό ήταν εκτός καταλόγου, δεν ήξερε πόσο να το κοστολογήσει. Όπως και να έχει, έδειξε μία ευαισθησία, μία ντροπή. Και συμπλήρωσε πως θυμάται το Νο6. +0.5
Όταν έφευγα, δεν σκόπευα να χαιρετήσω ξανά (δεν είμαστε φιλαράκια), ένιωσα όμως μάτια να με κοιτάνε. Γύρισα και ήδη με χαιρετούσε από την άλλη άκρη της μπάρας. +0.5

Μαζεύτηκαν λοιπόν 5 πόντοι, που συντέλεσαν στο να ανέβει η διάθεση μου. Η αδελφή μου σε μία στιγμή με ρώτησε απορώντας "Καλά, αυτός γιατί θυμόταν τι παίρνεις εσύ και δεν θυμόταν το δικό μου; Και τι ήταν αυτό με το high five; Και γιατί στεκόταν από πάνω μας, περιμένοντας να μιλήσει; Αυτόν δεν τον λένε ξινό;" 

Θα ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα. Δεν υπήρχε φλερτ. Αναδύθηκε μία αμοιβαία φιλική συμπάθεια μεταξύ μας. Είναι αρκετά χρόνια μικρότερος, επίσης. Μου άρεσε που είναι συγκρατημένος και επαγγελματίας και αυτός ο συγκρατημένος και επαγγελματίας ένιωσε την άνεση να ανοίξει κάπως σε μένα. 
Ορίστε, λοιπόν. Μια βραδιά καθημερινή, συνηθισμένη, γύρισε σε ενδιαφέρουσα από τη μία στιγμή στην άλλη. Και μετά μου λέτε, τι είναι η ζωή, μια ευθεία είναι; Κανείς δεν ξέρει τι είναι. Ευθεία και προβλέψιμη πάντως, όχι!

Τα κερατιάτικα...

Κατά τον Νοέμβριο ρωτάω έναν συγγενή εκ του εξωτερικού αν μπορεί να μου φέρει ένα συγκεκριμένο ηλεκτρονικό gadget, το οποίο εδώ είναι ακόμα σε υψηλή συγκριτικά τιμή. Ο συγγενής θα έφευγε για τις γιορτές και θα επέστρεφε τις πρώτες μέρες του νέου χρόνου. Δέχτηκε μετά χαράς, παρακαλώντας όμως να του έδινα τα λεφτά της παραγγελίας από πριν, διότι ήθελε να έχει πάνω του ευρώ για κάποιες αγορές που σκόπευε ο ίδιος να κάνει προτού φύγει. Εννοείται πως θα τα έδινα έτσι κι αλλιώς νωρίτερα (διότι εδώ στην Ελλάδα το φιλότιμο και η τσίπα είναι από τα λίγα που διασώζονται ακόμα). Μέσα σε 1-2 μέρες μου προώθησε και το email επιβεβαίωσης της παραγγελίας, στο οποίο αναγραφόταν ότι η παράδοση θα γινόταν στο σπίτι (συγγενή) σε 2 με 3 μέρες. Όλα ωραία και τακτοποιημένα λοιπόν.
Αμ δε.
Λίγες μέρες προτού έρθει, στέλνει ένα λακωνικό email ότι φθάνει την τάδε μέρα και ώρα, αλλά χωρίς την παραγγελία, και θα μου εξηγούσε από κοντά τι είχε γίνει. Πήρα τα στοιχεία από το email επιβεβαίωσης και η κατάσταση αναγραφόταν ως "ακυρωμένη". Η εξήγηση που έδωσε ήταν πως, είδε αργότερα πως είχε κατά λάθος παραγγείλει 2 φορές το ίδιο και έστειλε email στην εταιρεία να ακυρώσει το ένα. Δεν ξανακοίταξε τι γινόταν, έβλεπε ότι δεν ερχόντουσαν τα πράγματα, αλλά υπέθετε ότι η καθυστέρηση οφειλόταν στην αυξημένη κίνηση των γιορτών. Δεν σκέφτηκε, είπε, να τσεκάρει τον λογαριασμό του να δει αν του τράβηξαν τα λεφτά παρά μόνο όταν ήταν αργά πια και πλησίαζε το ταξίδι της επιστροφής. Εντάξει, γίνονται αυτά, Δεν θα σκάσουμε για πράγματα που φτιάχνονται. 
Χθες, λοιπόν, ήρθε με το πακετάκι. Του το έστειλαν με ταχυδρομείο οι δικοί του εκεί. Μέχρι εδώ καλά. Τα μη καλά ήρθαν όταν ξεκίνησε να λέει πως δεν περίμενε να κοστίζουν τόσα πολλά τα ταχυδρομικά. Πως ήταν παράλογα ακριβά. Ένα τόσο δα πακετάκι να χρεώνεται τόσα. Γενικότερα, πως ήταν πολλά τα λεφτά... (Άρη). Δηλαδή, με άλλα λόγια: Πλήρωσε μου και αυτά, διότι τα δώσαμε για σένα. (Δεν το εξέφρασε έτσι, αλλά αυτό εννοούσε καθαρά και ξάστερα). 
Παιδιά, εγώ εξαρχής έδωσα όσα μου ζήτησε τότε, στην παραγγελία. Μάλιστα, το ποσό που είπε ήταν παραπάνω από όσο αναγραφόταν στο σάιτ, και το δικαιολόγησε λέγοντας πως έπρεπε να υπολογίσουμε και τους φόρους. Ξέρω πως γίνονται κι έτσι, κι επειδή εγώ ήμουν αυτή που του ζήτησα να με εξυπηρετήσει, του τα έδωσα αμέσως, ώστε να είναι όλα τακτοποιημένα. 
Καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πήγε καλά και πήρα στα χέρια μου το gadget με δύο μήνες καθυστέρησης. Στη ζωή είναι όλα.
Όχι όμως να μου ζητάνε να πληρώσω (κι άλλα), για λάθη που δεν έκανα εγώ.... 
(Καλά τα λένε, κερατιάτικα, λοιπόν...)

Υ.Γ. Στο τέλος δηλαδή θα έδινα τα ίδια λεφτά, με όσα κοστίζει αυτό το πραγματάκι εδώ! Ε, το έπαιρνα και μόνη μου στην τελική, σωστά;

Περί φιδιών...

Βρέθηκε η εξήγηση για το συμβάν της προηγούμενης ανάρτησης μου. 
Προς το τέλος του καλοκαιριού είχα εκφράσει την επιθυμία να εκπαιδευτώ στο νέο πρόγραμμα που θα εφαρμόζεται από εδώ και στο εξής στη δουλειά, ώστε να δουλεύω ελεύθερα, χωρίς τρικλοποδιές και αποκρύψεις στοιχείων από τη φιδομούρα συνάδελφο. Ο εν λόγω διευθυντής μου είπε ότι το είχε κι αυτός στον νου του -να εκπαιδευτώ δηλαδή κι εγώ (όχι για τις τρικλοποδιές και τη φιδομουριά της άλλης...). Του τηλεφώνησα λοιπόν πριν λίγες μέρες, να τον ρωτήσω αν είχε κάποιο νεότερο σχετικά με το θέμα. Το μακρυσκελές "Εεεεεεεεεεεε" που έβγαλε, μου έδωσε την απάντηση. Τελικά πάει η άλλη να εκπαιδευτεί, χωρίς εμένα.... Αυτό όμως που ανέβασε το αίμα στο κεφάλι ήταν το σχόλιο του αμέσως μετά: "Μην ανησυχείς, θα στο δείξει εκείνη το πρόγραμμα!!".
Μάλιστα.  
Όπως τόσο καλά μου έδειξε το προηγούμενο, όπου μου είπε ούτε τις μισές λειτουργίες του, εκ των οποίων μεγάλο ποσοστό ήταν επίτηδες λάθος. Αυτό που με "έσωσε" ήταν πως το πρόγραμμα, καθώς πρόκειται για πολυεθνική, είναι στα αγγλικά. Η σαυρομούρα ξέρει τα αγγλικά της γειτονιάς (χάου ντου γιου ντου), και όταν μου έλεγε "με αυτό το μενού κάνουμε αυτά", διάβαζα εγώ τι πραγματικά έκανε και ήρεμα κι αθόρυβα έκανα τη δουλειά μου. 
Έλπιζα πως με την αλλαγή θα έπαιρνα βαθιές ανάσες ανακούφισης, μαθαίνοντας από πρώτο χέρι τη λειτουργία του καινούριου. Αλλά το φίδι έκανε τη δουλειά του και αποκλείστηκα.

Με τι μούτρα, λοιπόν, θα μου έλεγε έστω ένα γεια ο κύριος διευθυντής;

Έλα τα καλά τα κόμπλεξ!

Συνέβη προχτές και μου θύμισε άλλον έναν προβληματισμό που έχω.
Τρώγαμε σε ένα εστιατόριο και μου είπε η αδελφή μου πως μόλις είδε τον διευθυντή μου να φεύγει από το ίδιο μέρος. Καθόμασταν δίπλα στην πόρτα και πέρασαν από δίπλα μας. Δεν τον πρόσεξα, μιας και είχα προσηλωθεί στον κατάλογο - λογικό, ε;. Αναλογίστηκα λοιπόν, αν μας είδε, και αν ναι, γιατί δεν είπε ένα γεια. Βέβαια, σε γενικότερες γραμμές, προτιμάει να δείχνει πως δεν βλέπει κάποιον, για να έρθει ο άλλος να του μιλήσει πρώτος. Το έχει σχολιάσει αρκετές φορές μπροστά μου.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν: Για ποιον λόγο να υποκριθείς πως δεν έχεις δει κάποιον φίλο - συνεργάτη - πολύ οικείο σου και να περιμένεις να κάνει εκείνος το πρώτο βήμα; Τι θα σου κοστίσει έστω ένα νεύμα, ένα σήκωμα του χεριού ως ένας συνετός χαιρετισμός;
Όλοι μας το έχουμε κάνει, το κάνουμε και θα το κάνουμε στο μέλλον. Δεν λέω να κυνηγάμε με το ζόρι να μιλήσουμε όλους όσους γνωρίζουμε και παίρνει το μάτι μας, ειδικά αν βρίσκονται σε απόσταση από εμάς και δεν είμαστε κάτι παραπάνω από γνωστοί. Αλλά, το να χαιρετίσεις έναν άνθρωπο με τον οποίο περνάς τόσες ώρες κάθε μέρα στον ίδιο χώρο, πόση ζημιά ας πούμε θα μπορούσε να προκαλέσει στον εγωισμό σου; 
Για μένα δείχνει έλλειψη παιδείας. Δεν έχεις την στοιχειώδη καλλιέργεια. Στερείσαι βασικών κοινωνικών δεξιότητων. Με άλλα λόγια: Είσαι ένα γαϊδούρι. Ένα κομπλεξικό γαϊδούρι.
Θεωρώ πως κάποιος θα πήγαινε πιο ψηλά, αν δεν είχε αυτό το κόμπλεξ. Νομίζω πως το ύφος του δυσκοίλιου σε φέρνει μόνο μέχρι ενός σημείου. Μετά, είναι ο συνδυασμός διπλωματίας και γνώσεων. Το στραβομουτσούνιασμα στέλνει αρνητικά vibes... Δίκιο δεν έχω;

Πάλι στη μάπα θα τον φάμε αυτό το καλοκαίρι. Σταμάτησα πια να ελπίζω πως θα βρω κάτι άλλο. Τουλάχιστον το πήρα απόφαση.

Count on me (don't?)

Νομίζω πως από εδώ και στο εξής θα αφήνω τον κάθε άνθρωπο να κάνει αυτά που έχει στο μυαλό του, χωρίς να προσπαθήσω να εκλογικεύσω π.χ. την κατάσταση ή να μπω στον κόπο να αποδείξω το τυχόν παράλογο του σκεπτικού του. (Παράλογο σε λογικά πλαίσια - καλό το οξύμωρο εδώ, ε;). Παράδειγμα... Έλεγε μία τύπισσα ότι βρήκαν κάτι σόμπες στην αποθήκη του σπιτιού του αρραβωνιαστικού της και τις μετέφεραν στο σπίτι που πρόκειται να μετακομίσουν οι ίδιοι σύντομα. Τα άλλα παιδιά της παρέας προσπάθησαν να τους πουν ότι οι εν λόγω σόμπες καίνε πολύ ρεύμα και πως υπάρχουν πιο συμφέρουσες λύσεις. Εγώ δεν μίλησα καθόλου. Διότι έχουμε να κάνουμε με δύο ενήλικες με μόρφωση και καλλιέργεια. Εφόσον θεώρησαν καλό να χρησιμοποιήσουν αυτά, γιατί να αμφισβητήσω την επιλογή τους και - ποιος ξέρει - να φανώ ότι το παίζω κι έξυπνη; Άμα ο επόμενος λογαριασμός ρεύματος είναι φουσκωμένος, φαντάζομαι πως θα λάβουν τα μέτρα τους. 

Άλλο παράδειγμα. Η 15χρονη κόρη κάποιων  κοντινών συγγενών έχει δηλώσει πως θέλει να ακολουθήσει τη ζαχαροπλαστική. Κανείς από το συγγενικό και φιλικό (από όσο γνωρίζω) περιβάλλον της δεν έχει σχέση με αυτό το επάγγελμα και είναι εμφανές πως η κοπελίτσα είναι επηρεασμένη από όσα βλέπει στην τηλεόραση (γκλάμουρ κουζίνες, εύκολες! συνταγές, εντυπωσιακά αποτελέσματα, γρήγορα λεφτά). Η αδελφή μου επιμένει να της λέει πως πρέπει να πάει να δει πώς είναι στην πραγματικότητα να δουλεύεις στην κουζίνα ενός ζαχαροπλαστείου και μετά να πάρει τη μεγάλη απόφαση. Για μένα, το θέμα είναι ιδιαίτερο και κατά τη γνώμη μου αυτοί που πρέπει να την συμβουλεύουν είναι οι δικοί της (κυρίως οι γονείς). Είναι υπεύθυνοι για την ευημερία του παιδιού τους και το να εκφράζουν άποψη όλοι οι γύρω-γύρω θα μπερδέψει τα πράγματα. Στο τέλος μπορεί αυτός που μίλησε και είναι εκτός στενού κύκλου να βρει και μπελά - όλοι μας αποζητάμε να ρίξουμε το φταίξιμο κάπου αλλού, όταν η κατάσταση δεν καταλήγει εκεί που λογαριάζαμε.

Άλλο παράδειγμα. Κοπέλα αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή της ζωή, επηρεάζοντας την ψυχολογία της. Βγαίνει δύσκολα έξω από το σπίτι και η στάση της απέναντι σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας είναι αρνητική. Όταν της προτείνω να πάμε κάποια βόλτα, 8 στις 10 φορές θα πει όχι, βρίσκοντας μία (πολύ κούφια) δικαιολογία. Δεν θα ξεκινήσω να της λέω ότι θα νιώσει καλύτερα και ότι πρέπει να δει κόσμο και μετά θα καταλάβει τι ωραία που ήταν και πόσο δίκιο είχε η φίλη της. Θα της πω ότι θα ήθελα να βρεθούμε για να τα πούμε, εφόσον δεν μπορεί, εγώ το σέβομαι, και πως εκείνες τις ώρες θα βρίσκομαι σε εκείνο  και εκείνο το μέρος. Άμα θέλει η ίδια να μου μιλήσει παραπάνω, εξυπακούεται πως θα την ακούσω και θα της πω τη γνώμη μου. Με το ζόρι όμως δεν πρόκειται να επιβάλλω (πλέον;) σε κανέναν να κάνει κάτι που δεν θέλει, ούτε θα προσπαθήσω να διαχειριστώ εγώ η ίδια μία δύσκολη περίπτωση. Δεν είμαι ειδικός και είναι ζητήματα που μόνο ειδικοί πρέπει να αναλαμβάνουν.

Αν μου ζητήσουν τη γνώμη μου για το χρώμα του πουλόβερ που τους πηγαίνει, εννοείται πως θα την πω. Ή το αν θα φάνε σουβλάκι ή σαλάτα για βραδινό. Ή ποια ταινία να δουν. Αυτά είναι απλά, καθημερινά θέματα, που κυλάνε στη ζωή μας. Αν με ρωτούσαν τα παιδιά του πρώτου παραδείγματος αν έκαναν καλά με τις σόμπες, θα τους έλεγα πως δεν ξέρω από αυτά αλλά από όσα έχω ακούσει/ μάθει/ διαβάσει, θα ήταν καλύτερο να τραβήξουν προς άλλη επιλογή. Δεν την ζήτησαν όμως και δεν την έδωσα με το ζόρι. Εξάλλου, μπορεί όντως να πρόκειται για οικονομικά συμφέρουσες συσκευές. Δεν είμαι ειδικός...

Με το κούτελο καθαρό

Καλή σας Χρονιά! Να είστε όλοι πάντα καλά!

Αυτή η Πρωτοχρονιά  μου άρεσε περισσότερο από τις προηγούμενες. Έτσι όπως την φέρνω στο μυαλό μου, θα την χαρακτήριζα ως "ικανοποιητική". Να διευκρινίσω πως ως Πρωτοχρονιά σε αυτό το κείμενο εννοώ τη νύχτα της αλλαγής του χρόνου, που περιέκλειε έξοδο με ποτά με την παρέα στο καθιερωμένο πια, "trashy", στέκι. 

Όσοι βαρεθήκατε να διαβάζετε για τον Διακαή, σταματήστε εδώ. 

Όσο δεν υπάρχει άλλο ενδιαφέρον, με αυτό θα ασχολούμαστε - τι να κάνουμε.

Τήρησα την "υπόσχεση" στον εαυτό μου και δεν έκανα εμφανή την παρουσία μου όλον αυτόν τον καιρό, εκτός από εκείνο το αθόρυβο like (όλα έχουν τη σημασία τους, πιστέψτε με), και περίμενα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Μιλήσαμε, λοιπόν, και με ρώτησε αν ίσχυε η καθιερωμένη ετήσια έξοδος στο στέκι εκείνο και του απάντησα πως ναι. Μου ζήτησε να τον ειδοποιήσω μόλις ξεκινούσαμε. Εννοείται πως δεν περίμενα να απαντήσει στο κινητό του τότε και όντως έτσι έγινε. Λυτρωτικό να έχεις πάρει απόφαση ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει, επομένως την αναπάντητη μου κλήση την πήρα σχεδόν αψήφιστα. Δεν περίμενα να μου στείλει μήνυμα λίγο αργότερα εξηγώντας τους λόγους που δεν μπορούσε να έρθει, αλλά θα θεώρησε πλέον πως το είχε παρα-παρακάνει με την κατάσταση με τις εξαφανίσεις και έκανε μία εξαίρεση. Φανταστείτε λοιπόν την έκπληξη όλων μας, όταν ήρθε. Στάθηκε στην απέναντι πλευρά της σειράς (στεκόμασταν οι περισσότεροι), κοντά σε κάτι κοπελίτσες του παρελθόντος που του τρίβονταν. Πήγα στο μέρος του για να τον ρωτήσω πώς και ήρθε, απάντησε, και μετά... επέστρεψα στη θέση μου. Αφήστε που είχε το ύφος, α εσένα θα σε έχω κολλημένη πάνω μου τώρα, και φυσικά μου την έδωσε. Εγώ φταίω, δεν λέω, αλλά κι αυτός δεν είναι αθώος. 

Τέλος πάντων.

Γύρισα, που λέτε, στη θέση μου και άκουγα τη μουσικούλα, λικνιζόμουν, δεν ασχολιόμουν καθόλου με εκείνη την πλευρά και μιλούσαμε με τα παιδιά γύρω μου. Δεν άντεξε όμως. Σιγά μην άντεχε. (Σας είπα, φταίω, αλλά δεν είναι αθώος κι αυτός). Τσουπ, τσουπ, τσουπ, τα κατάφερε και ήρθε δίπλα μου, όπου και κόλλησε μέχρι να φύγει. Να με χαϊδεύει, να με αγκαλιάζει, να μου πιάνει κουβεντούλα... Και με τις τσουπρίτσες δίπλα. 
Ικανοποιητική η κατάσταση. Αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο. Είναι 35 ετών γαϊδούρι. Τι να τα κάνω αυτά; Εξάλλου, γνωρίζω τη συνέχεια. Θα εξαφανιστεί, αν του μιλήσω είμαστε 50/50 να απαντήσει, μετά θα τον πιάσει καμια κρίση πάλι κ.ο.κ. Ε, βαρέθηκα.

Στη βραδιά αυτή ευχαριστήθηκα που για 2η φορά έδειξε μπροστά σε άλλους ότι κάτι έχει κι αυτός μαζί μου και ότι δεν είμαι η τρελή του χωριού. Ξέρω ότι αυτά τα περί likes και μου μίλησε, δεν του μίλησα κλπ είναι παιδιάστικα, γι'αυτό και τα παλεύω και τα ξεπερνάω ένα-ένα. Όχι όμως να αμαυρώνεται η εικόνα μου. Η κατάσταση χρειαζόταν αποκατάσταση και -ευτυχώς!- κάτι φτιάχτηκε.

Αυτάααα