Jamais trop tard!

Έκανα μαθήματα Γαλλικών σε φροντιστήριο, όταν ήμουν μαθήτρια ακόμα. Περίπου 4 χρόνια, με μία καταπληκτική Γαλλίδα καθηγήτρια. Είχα προχωρήσει πολύ, αλλά είχα δώσει μόνο για το πρώτο δίπλωμα τότε. Η τακτική της ήταν να δίνουμε εξετάσεις για το ένα επίπεδο, όταν είμαστε γνωσιακά στο 2ο, ώστε ούτε άγχος ιδιαίτερο να έχουμε, αλλά να περνάμε και με καλό βαθμό. Έτσι είχε γίνει τότε, όπου το πρώτο δίπλωμα το είχα πάρει με άριστα, με 10 στα 10 στην έκθεση (το οποίο είχε εντυπωσιάσει ακόμα κι εκείνη, χι χι). Σταμάτησα τα μαθήματα όταν έπρεπε να ασχοληθώ με τις Πανελλήνιες, πράγμα που με στενοχώρησε μεν, αλλά ήθελα "καθαρό" τοπίο μπροστά στις εξετάσεις αυτές.
Fast forward στο τώρα. Έλεγα στην αδελφή μου ότι θα ήθελα να συνεχίσω με τα Γαλλικά, ώστε να πάρω και τα επόμενα διπλώματα, έτσι, τιμής ένεκεν. Βάλτε τη βαρεμάρα, βάλτε και την επιμονή μου να θέλω να ολοκληρώνω τους κύκλους μου, ακόμα και τόσο καθυστερημένα, επομένως ήταν αναμενόμενο πως θα ερχόταν και η ώρα των Γαλλικών.
Μου στέλνει λοιπόν μήνυμα μια μέρα από τη δουλειά της η αδελφή μου, ρωτώντας με αν ακόμα θέλω να δώσω εξετάσεις... και αν ναι, να το έκανα γρήγορα, διότι η προθεσμία των αιτήσεων έληγε... την επόμενη μέρα! Τι να έκανα, έβαλα φωτιά σε όλα όσα έκανα εκείνη τη στιγμή και έτρεξα να ετοιμάσω τη χαρτούρα, για να πάω να την καταθέσω. Πρωί-πρωί της επόμενης μέρας έκανα την αίτηση και τους είπα, πάλι καλά που δεν με είδατε 2 παρά 10... (στις 2 έκλειναν τα γραφεία).

Τώρα, έχω περάσει στο επόμενο επίπεδο της προετοιμασίας μου: Το ξεσκόνισμα! Ανακαλύπτω ότι όντως, αυτό που χρειάζεται για να ξαναθυμηθείς κάτι που ήξερες παλιά, θέλει λίγη επανάληψη και όχι εκμάθηση από την αρχή. Θυμήθηκα πόσο πολύ μου άρεσε η γλώσσα και ανυπομονώ να δώσω αυτές τις εξετάσεις, αλλά και τις επόμενες, μέχρι και τις τελικές, τις τελευταίες! Τώρα βέβαια, αυτή τη φορά, θα συνεξετάζομαι με παιδιά ηλικιών 12-15 ετών, από ο,τι μαθαίνω, αλλά δεεεν πειράαααζει.... Να με δουν ως παράδειγμα, ότι η παιδεία δεν έχει ηλικία, βρε αδελφέ.

Αυτά. Bonne nuit, mes amis!