6

Να μην ξαναγράφω, μπαρμανάκι και μπαρμανάκι. Επεισοδιάκι 6, λοιπόν.

Απόψε μάθαμε παραπάνω πληροφορίες. Πήγα στο μαγαζί με ένα φιλικό ζευγάρι, εκ των οποίων ο άντρας συγγενεύει με το μπαρμανάκι. Καθίσαμε (κάπως) στριμωχτά στο μπαρ, για τον γνωστό λόγο (ξέρουν - η εμφάνιση του άντρα ήταν στρατηγική, τι νομίζετε, του είχε ανατεθεί αποστολή). 
Εγώ ούτε να το φτύσω, ακόμα και όταν στην αρχή ερχόταν μπροστά μου και στεκόταν παίζοντας με ποτήρια και δεν ξέρω τι άλλο. Έτυχε να καθίσω ανάμεσα στο ζευγάρι, και όταν ο άντρας ξεκίνησε την κουβέντα με τον στόχο, εξακολουθούσα να αγνοώ επιδεικτικά και γυρνούσα στην άλλη πλευρά, να μιλήσω με τις άλλες δύο κοπέλες. Το αυτί μου βέβαια πήρε μερικές πληροφορίες. Η πιο σημαντική είναι η εξής: Σε λίγους μήνες θα φύγει από εδώ, να πάει στη χώρα καταγωγής της μαμάς του, ώστε να δοκιμάσει επαγγελματικά την τύχη του εκεί. Δηλαδή: Το χάνουμε το κορμί, πατριώωτηη.
Ή, για να ακριβολογώ, το χάνουμε το eye candy, παιδιάα. 
Τι να πεις, ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Μπερδεύτηκα, ωστόσο, για λίγα λεπτά, αναλογιζόμενη αν όφειλα να σταματήσω αυτή την επιδεικτική αδιαφορία, αφού θα φύγει το παιδί, μπαίνοντας κι εγώ στη συζήτηση, ή να την συνεχίσω. Κατέληξα πως, ναι, πρέπει να την συνεχίσω, και μάλιστα τώρα χρειάζεται περισσότερο από πριν, διότι απλούστατα, σε λίγο καιρό το παιδί θα είναι μια ανάμνηση. Πού ξέρω εγώ τι κόλλημα μπορεί να με βρει στα ξαφνικά - και ξέρετε, το μυαλό παίζει και δικά του παιχνίδια, επομένως δεν το έχει σε πολύ να βρεθώ ανάσκελα να χτυπιέμαι για Εκείνον που έχει Φύγει. 
Δεν παίζει. Το έζησα μία φορά και έφτυσα αίμα να το ξεπεράσω. Καλύτερα να μην ξεκινήσει ούτε φιλική γνωριμία καν. Μακριά και με ήσυχα το κεφάλι και την καρδούλα μας. 
Οι επόμενες πληροφορίες ήταν λιγότερο ενδιαφέρουσες, αλλά αυτό που μου κίνησε την προσοχή ήταν ότι είπε ένα μικρό ψεματάκι για την ηλικία του. Ξέρω από έγκυρη, πιο έγκυρη δεν γίνεται, πηγή το έτος που γεννήθηκε. Όταν τον ρώτησε όμως ο άντρας της φίλης μου, έβαλε γύρω στα 2 χρόνια παραπάνω. Εδώ ο κόσμος κρύβει, και αυτός προσθέτει; Τι να πεις. 

Και μια άλλη φάση που είχε πλάκα, ήταν όταν ο άντρας πήγε να συστήσει τη γυναίκα του, η οποία καθόταν δίπλα μου. Λέγοντας "από εδώ η γυναίκα μου", έδειξε με το χέρι του δίπλα, ουσιαστικά εμένα,,, και στα επόμενα 1 με 2 δευτερόλεπτα, το μπαρμανάκι τρόμαξε, νομίζοντας ότι ήμουν εγώ! Χαχαχαχαχαχα. Όταν έδειξα με το χέρι μου δίπλα, έσκασε ένα χαμόγελο και χαιρέτησε τη σύζυγο. Η όψη της τρομάρας και ταραχής πάντως, με διασκέδασε αφάνταστα.

Αυτά που λέτε. Καλά περάσαμε και πάλι! Υγιαίνετε!