Αναρωτιέμαι. Διατηρούμε τους φίλους μας όσο μεγαλώνουμε; Κάνουμε παρέα με τα ίδια άτομα μέχρι να πεθάνουμε; Ή, όσο περνάει ο καιρός, λιγοστεύουν οι επαφές μας με τους περισσότερους και μένουμε με λίγους;
Με προβληματίζει η φιλία που έχω με ένα ζευγάρι. Τα πηγαίνουμε πολύ καλά, σε γενικές γραμμές. Το κακό μου είναι πως είμαι ανοιχτό βιβλίο και νομίζω πως θα είναι έτσι και οι άλλοι με εμένα. Φυσικά, στην πορεία, βλέπω πως το παρακάνω με το "άνοιγμα" μου, όταν πια διαπιστώνω πως οι άλλοι λένε και κάνουν διάφορα, τα οποία αγνοώ - και σε παρόμοια περίπτωση, εγώ έχω πει σε εκείνους. Π.χ., λέγαμε για ένα μικρό ταξίδι που θα κάναμε τις ίδιες μέρες και με τον ίδιο προορισμό. Είπα κι εγώ, ωραία, να κλείσουμε μαζί τα εισιτήρια να ταξιδέψουμε παρέα. Δεν θα ήμασταν μαζί όταν φτάναμε, απλώς στο πήγαινε και το έλα. Κι έρχεται η μέρα που λένε, α εμείς τα κλείσαμε τις προάλλες, ψάξε να δεις αν έχει τις ίδιες ώρες, ε, λογικά θα έχει. (....).
Άλλο παράδειγμα: Εκφράζουμε την επιθυμία με ένα άλλο παιδί να πάμε σε escape room. Το λέμε στα παιδιά εκείνα, τα οποία με το που το ακούν, μαζεύονται. Μιλάμε για άτομα, με τα οποία μπορεί να βρεθούμε και 4 συνεχόμενες μέρες μαζί, για, καφέ, ποτό, σπίτια μας, και όχι για γνωστούς της χάσης και της φέξης. Δεν λένε κάτι, ψελλίζουν ότι δεν θα είναι καλοί π.χ. και αλλάζουν θέμα. Την επόμενη μέρα, τους κάνει tag ένα escape room, στο οποίο είχαν πάει την προηγούμενη, την ίδια μέρα δηλαδή που είχαμε βρεθεί! Συγγνώμη ρε παιδί, γιατί δεν είπες, άντε πηγαίνετε εσείς, εμείς το δοκιμάσαμε; Τι θα γινόταν;; Καθένας κάνει τη ζωή του, δεν θα δίνει αναφορά για τις κινήσεις του, και δεν λέμε αυτό. Απλή συζήτηση κάνουμε.
Τρίτο παράδειγμα: Είμαστε γύρω στα 5-6 άτομα, τα οποία είναι παιδικοί φίλοι του άντρα του ζευγαριού. Έχουμε γνωριστεί και κάνουμε και με αυτούς καλή παρέα. Κανονίζουν μεταξύ τους για μία έξοδο την επόμενη μέρα στο μαγαζί Ψ και μου λένε ότι θα πάμε όλοι μαζί, και να περιμένω ενημέρωση από τον κοινό μας φίλο. Περιμένω, περιμένω, τίποτα. Γίνεται κάτι, μαθαίνω ότι είχαν πάει τελικά στο Ψ χωρίς να μου πει κάτι ο κοινός φίλος, δεν παραξενεύομαι τόσο και το αφήνω. Κι έρχεται αυτός την άλλη μέρα και μου λέει ότι.... τελευταία στιγμή το αποφάσισαν, δεν ήξερε ούτε εκείνος ότι θα έβγαιναν και ότι θα πήγαιναν εκεί. !!!
Μπορούσε απλώς να μην πει τίποτα, από το να μου πει το ψεματάκι αυτό. Δηλαδή, δεν υπήρχε λόγος. Καταλαβαίνω! Και το έχω πει άααπειρες φορές, ότι κανείς μας δεν θα δίνει αναφορά στον άλλον για το πού πηγαίνει!
Το πιο σημαντικό από όλα, όμως, για μένα, είναι πως δεν μπορώ να τα εμπιστευτώ αυτά τα παιδιά. Οτιδήποτε τους πω, θα το αναμεταδώσουν στους φίλους τους. Άντε, να πω εντάξει, (που δεν είναι), ας τα πουν. Αυτοί εδώ βγάζουν και δικά τους συμπεράσματα! Άπειρες φορές άκουσα σχόλια φίλων τους για θέματα, τα οποία είχαμε συζητήσει με το ζευγάρι και μόνο, και μάλιστα κάποιες φορές είχα πει ότι είναι προσωπικά πράγματα και να μείνουν μεταξύ μας. Ναι, και μετά άλλαξα πλευρό και συνέχισα το ίδιο όνειρο.
Έχουν συμβεί πάρα πολλά, μικρά και μεγάλα, τα οποία σιγά-σιγά συσσωρεύονται και με μπουκώνουν. Σκέφτομαι, λοιπόν, να αραιώσω μαζί τους. Αντί να βλεπόμαστε 1-2 φορές την εβδομάδα, να βλεπόμαστε 1 φορά το 15νθήμερο, για παράδειγμα.
Από την άλλη, αναρωτιέμαι και το άλλο. Μήπως εγώ είμαι ευερέθιστη, εύθικτη, υπερ-ευαίσθητη και μεγαλοποιώ γεγονότα, τα οποία είναι μέρος της ρουτίνας για άλλους;
Δύσκολη εβδομάδα έρχεται...
Με προβληματίζει η φιλία που έχω με ένα ζευγάρι. Τα πηγαίνουμε πολύ καλά, σε γενικές γραμμές. Το κακό μου είναι πως είμαι ανοιχτό βιβλίο και νομίζω πως θα είναι έτσι και οι άλλοι με εμένα. Φυσικά, στην πορεία, βλέπω πως το παρακάνω με το "άνοιγμα" μου, όταν πια διαπιστώνω πως οι άλλοι λένε και κάνουν διάφορα, τα οποία αγνοώ - και σε παρόμοια περίπτωση, εγώ έχω πει σε εκείνους. Π.χ., λέγαμε για ένα μικρό ταξίδι που θα κάναμε τις ίδιες μέρες και με τον ίδιο προορισμό. Είπα κι εγώ, ωραία, να κλείσουμε μαζί τα εισιτήρια να ταξιδέψουμε παρέα. Δεν θα ήμασταν μαζί όταν φτάναμε, απλώς στο πήγαινε και το έλα. Κι έρχεται η μέρα που λένε, α εμείς τα κλείσαμε τις προάλλες, ψάξε να δεις αν έχει τις ίδιες ώρες, ε, λογικά θα έχει. (....).
Άλλο παράδειγμα: Εκφράζουμε την επιθυμία με ένα άλλο παιδί να πάμε σε escape room. Το λέμε στα παιδιά εκείνα, τα οποία με το που το ακούν, μαζεύονται. Μιλάμε για άτομα, με τα οποία μπορεί να βρεθούμε και 4 συνεχόμενες μέρες μαζί, για, καφέ, ποτό, σπίτια μας, και όχι για γνωστούς της χάσης και της φέξης. Δεν λένε κάτι, ψελλίζουν ότι δεν θα είναι καλοί π.χ. και αλλάζουν θέμα. Την επόμενη μέρα, τους κάνει tag ένα escape room, στο οποίο είχαν πάει την προηγούμενη, την ίδια μέρα δηλαδή που είχαμε βρεθεί! Συγγνώμη ρε παιδί, γιατί δεν είπες, άντε πηγαίνετε εσείς, εμείς το δοκιμάσαμε; Τι θα γινόταν;; Καθένας κάνει τη ζωή του, δεν θα δίνει αναφορά για τις κινήσεις του, και δεν λέμε αυτό. Απλή συζήτηση κάνουμε.
Τρίτο παράδειγμα: Είμαστε γύρω στα 5-6 άτομα, τα οποία είναι παιδικοί φίλοι του άντρα του ζευγαριού. Έχουμε γνωριστεί και κάνουμε και με αυτούς καλή παρέα. Κανονίζουν μεταξύ τους για μία έξοδο την επόμενη μέρα στο μαγαζί Ψ και μου λένε ότι θα πάμε όλοι μαζί, και να περιμένω ενημέρωση από τον κοινό μας φίλο. Περιμένω, περιμένω, τίποτα. Γίνεται κάτι, μαθαίνω ότι είχαν πάει τελικά στο Ψ χωρίς να μου πει κάτι ο κοινός φίλος, δεν παραξενεύομαι τόσο και το αφήνω. Κι έρχεται αυτός την άλλη μέρα και μου λέει ότι.... τελευταία στιγμή το αποφάσισαν, δεν ήξερε ούτε εκείνος ότι θα έβγαιναν και ότι θα πήγαιναν εκεί. !!!
Μπορούσε απλώς να μην πει τίποτα, από το να μου πει το ψεματάκι αυτό. Δηλαδή, δεν υπήρχε λόγος. Καταλαβαίνω! Και το έχω πει άααπειρες φορές, ότι κανείς μας δεν θα δίνει αναφορά στον άλλον για το πού πηγαίνει!
Το πιο σημαντικό από όλα, όμως, για μένα, είναι πως δεν μπορώ να τα εμπιστευτώ αυτά τα παιδιά. Οτιδήποτε τους πω, θα το αναμεταδώσουν στους φίλους τους. Άντε, να πω εντάξει, (που δεν είναι), ας τα πουν. Αυτοί εδώ βγάζουν και δικά τους συμπεράσματα! Άπειρες φορές άκουσα σχόλια φίλων τους για θέματα, τα οποία είχαμε συζητήσει με το ζευγάρι και μόνο, και μάλιστα κάποιες φορές είχα πει ότι είναι προσωπικά πράγματα και να μείνουν μεταξύ μας. Ναι, και μετά άλλαξα πλευρό και συνέχισα το ίδιο όνειρο.
Έχουν συμβεί πάρα πολλά, μικρά και μεγάλα, τα οποία σιγά-σιγά συσσωρεύονται και με μπουκώνουν. Σκέφτομαι, λοιπόν, να αραιώσω μαζί τους. Αντί να βλεπόμαστε 1-2 φορές την εβδομάδα, να βλεπόμαστε 1 φορά το 15νθήμερο, για παράδειγμα.
Από την άλλη, αναρωτιέμαι και το άλλο. Μήπως εγώ είμαι ευερέθιστη, εύθικτη, υπερ-ευαίσθητη και μεγαλοποιώ γεγονότα, τα οποία είναι μέρος της ρουτίνας για άλλους;
Δύσκολη εβδομάδα έρχεται...
4 σχόλια:
συμβαίνουν σε όλους μας τέτοιες ''φιλίες'' και απλά απομακρυνεσαι λίγο γιατί κάτι δεν σε δένει πιο σοβαρά μαζί τους...απλά σε αυτο με το ''τελευταια στιγμή '' το έχω κανει κι εγω καποιες φορές ,γιατι πράγματι το σκεφτομαι τελευταια στιγμη και δεν θες να ξεσηκωνεις καποιον ,αλλά μόνο σε περίπτωση που έχει οικογενεια-παιδια! Σε άλλη περιπτωση δεν δικαιολογείται νομίζω...
Απομάκρυνση, Νάσια μου, γιατί καλή χημεία έχει καθένας μας με λίγα άτομα. Μία φιλία δεν διατηρείται με το ζόρι... Παρα-γνωριστήκαμε και παρεξηγηθήκαμε, νομίζω.
Καλή σου μέρα!
Συμφωνώ με τη Νάσια. Σε όλους μας έχουν συμβεί τέτοιες φιλίες.
Προσωπικά, εδώ και πολλά χρόνια, ευτυχώς έχω απομακρύνει από κοντά μου, όσους δεν έχουν περάσει το crash test της φιλίας, με βασικό κριτήριο την μπέσα. Αν έχεις μπέσα και λες μπροστά μου ότι θες να πεις και αν μου δείξεις ότι είσαι άτομο εμπιστοσύνης, τότε έχεις πολλές ελπίδες να ανήκεις στους φίλους μου. Αν δεις ότι δεν υπάρχει χημεία εξ αρχής, τη ζωή σου τη ζωή μου, μην το κουράζουμε και άδικα. Το θέμα φιλία όμως αν κάτσω τώρα να το πιάσω, θα βαρεθείτε να με διαβάζετε, οπότε λέω ένα καλό μήνα, στέλνω ένα φιλί και αποχωρώ ανέμελη, χαχαχα.
Φιλάκιαααααααααααα
Ναι, να πάρει, πάει η μπέσα σε αυτόν τον κόσμο. Σπάνια. Πες τα μπροστά μου, όπως τα λέω μπροστά σου! Στην τελική, δεν ψάχνω για ψήφους, για φίλους ψάχνω.... Αν έψαχνα ψήφους, δεν θα μιλούσα τώρα. Θα έγλειφα... Μπλιαχ.
Χαχα, καλό σου μήνα, ανέμελη!
Δημοσίευση σχολίου