Μου ζήτησε ένας γνωστός να τον βοηθήσω στη μεταπτυχιακή του (διδακτορικού επιπέδου) εργασία. Παρόλο που το αντικείμενο μού είναι εντελώς ξένο, δέχθηκα, διότι η ουσιαστική συμμετοχή μου θα περιοριζόταν στη μορφοποίηση και τη διόρθωση συντακτικών-γραμματικών λαθών.
Ξεκίνησα να τον βοηθάω ανα τακτά χρονικά διαστήματα εδώ και μερικούς μήνες, από τον Μάιο περίπου, και συναντιόμασταν κατά μέσο όρο 1 φορά την εβδομάδα. Είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω και παρόλο που ο ελεύθερος μου χρόνος ήταν λίγος, επειδή ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει να έχεις προθεσμίες για τέτοιου είδους εργασίες, όταν μου το ζητούσε, πάντα πήγαινα στο γραφείο του ή στο σπίτι του, ακόμα κι αν ο λόγος που με ξεσήκωνε αποδεικνυόταν ευτελής (π.χ. "δεν ξέρω πού αποθήκευσα το κείμενο, στα Έγγραφα ή στην επιφάνεια εργασίας;").
Επιπλέον, η εργασία περιείχε κατά το ήμισυ της αποσπάσματα στα αρχαία ελληνικά. Κατέβασα λοιπόν ηλεκτρονικό λεξικό αρχαίας ελληνικής, έβαλα και το πολυτονικό στο λάπτοπ και περνούσα όσα κείμενα μου έδινε.
Το κακό του ήταν ότι, όσο έκανα εγώ διορθώσεις στο κείμενο, εκείνος συνέχιζε να γράφει/αλλάζει/μειώνει/προσθέτει/διορθώνει πράγματα στο δικό του αντίγραφο, χωρίς να σημειώνει πού έκανε τις αλλαγές. Άντε να τρέχω να τις βρω, για να τις ενώσω σε ένα αρχείο. Και όσο έκανα τη μίξη τους, αυτός πάλι έκανε διορθώσεις/αλλαγές/μειώσεις και τα λοιπά στο δικό του αρχείο, με αποτέλεσμα πάλι να τρέχω να τα ενώσω... και καταλαβαίνετε ότι αυτό το πράγμα γινόταν συνέχεια. Δεν με άκουγε όταν του έλεγα ότι πρέπει είτε να σημειώνει τα καινούρια είτε να μην αγγίζει το κείμενο χωρίς εμένα μπροστά. Τέλος πάντων, με κούραζε αλλά έβρισκα την άκρη.
Πριν 2-3 εβδομάδες λοιπόν, μου ζήτησε να ελέγξω όλη την εργασία, γύρω στις 250 σελίδες, να βάλω όλους τους τελικούς τόνους (πολυτονικού) που έλειπαν (διότι όπως, είπα, εξακολουθούσε να γράφει τα δικά του... αρνούμενος μάλιστα πεισματικά να μάθει να γράφει με πολυτονικό ο ίδιος...) και "γενικότερα να την διαβάσω και να δω αν είναι εντάξει στο περιεχόμενο και να κάνω τις διορθώσεις που έπρεπε". Ξαναλέω ότι δεν κατέχω ούτε από μακριά το αντικείμενο, και παρόλο που του το είπα πολλές φορές, αυτός επέμενε να το δω ξανά. Τι να έκανα, είπα εντάξει και έβαλα τα δυνατά μου. Επί 2 εβδομάδες ξενυχτούσα μπροστά στον υπολογιστή, επιπλέον το έπαιρνα στη δουλειά και όποτε είχα 10-20-30 λεπτά ελεύθερα, τα αφιέρωνα εκεί... και γενικότερα, ζορίστηκα πάρα πολύ. Τον ενημέρωνα ότι το κείμενο έχει πολλή δουλειά, ότι παίρνω τις λέξεις μία-μία και ότι υπάρχουν πράγματα που δεν ήταν του χεριού μου. "Εντάξει, εντάξει", μου έλεγε.
Κανονίζουμε λοιπόν σήμερα να βρεθούμε. Του δείχνω το κείμενο, το οποίο κατάφερα να τελειώσω μετά μεγάλων κόπων και βασάνων χτες αργά τη νύχτα, και του λέω για όσα έκανα. Οποία έκπληξις, μου λέει ότι έκανε ΚΑΙ άλλες αλλαγές στο αντίγραφο που είχε αυτός. Δεν είπα κάτι. Στη συνέχεια της κουβέντας, του έδειξα μερικά σημεία και του είπα ότι δεν είχα χρόνο και δεν πρόλαβα να τα κάνω, αλλά μπορώ στις επόμενες μέρες. Το σχόλιο του: "και τι έκανες; αυτά μας ενδιέφεραν". Ότι μου βγήκαν τα μάτια να διορθώνω επί 2 εβδομάδες οξείες, περισπωμένες και δασείες, γραμματικά-συντακτικά λάθη και λάθη πληκτρολόγησης 250 σελίδων, δεν τα υπολόγισε. Υπολόγισε τις 100 γραμμές εκτός κειμένου που δεν πρόλαβα.
Και μου την έδωσε.
Χωρίς να έχει δώσει την παραμικρή σημασία στο ότι ξόδεψα απίστευτα πολλές ώρες από την προσωπική μου ζωή, τον πολύτιμο ελεύθερο μου χρόνο, για να φτιάξω τα δικά του έργα, σχολίασε το ένα σημείο που δεν ήταν έτοιμο. Το ευχαριστώ που είπε ήταν τυπικό, και βουβά εννοούσε "για το τίποτα". Επίσης, σχολίασε ότι "θα πρέπει να βρω κάποιον του αντικειμένου, να τον πληρώσω να την γράψει για μένα, τελικά!".
Λίγο πριν φύγω, έπιασε κουβέντα με έναν κύριο ο οποίος ήρθε να τον επισκεφτεί στο γραφείο, και τον ρώτησε αν μπορούσε η κόρη του (φιλόλογος) να τον βοηθήσει. ...... Ο κύριος εκείνος προθυμοποιήθηκε να τους φέρει σε επαφή.
... Την λυπάμαι ήδη την κοπέλα.
Πόσο γαϊδούρι είσαι, όταν περιμένεις από τον άλλον να ουσιαστικά να σου γράψει μία τεράστια εργασία, και στο τέλος θες να βγεις κι από πάνω;
Εντάξει, ας με ξαναπάρει τηλέφωνο να τον βοηθήσω.
Ξεκίνησα να τον βοηθάω ανα τακτά χρονικά διαστήματα εδώ και μερικούς μήνες, από τον Μάιο περίπου, και συναντιόμασταν κατά μέσο όρο 1 φορά την εβδομάδα. Είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω και παρόλο που ο ελεύθερος μου χρόνος ήταν λίγος, επειδή ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει να έχεις προθεσμίες για τέτοιου είδους εργασίες, όταν μου το ζητούσε, πάντα πήγαινα στο γραφείο του ή στο σπίτι του, ακόμα κι αν ο λόγος που με ξεσήκωνε αποδεικνυόταν ευτελής (π.χ. "δεν ξέρω πού αποθήκευσα το κείμενο, στα Έγγραφα ή στην επιφάνεια εργασίας;").
Επιπλέον, η εργασία περιείχε κατά το ήμισυ της αποσπάσματα στα αρχαία ελληνικά. Κατέβασα λοιπόν ηλεκτρονικό λεξικό αρχαίας ελληνικής, έβαλα και το πολυτονικό στο λάπτοπ και περνούσα όσα κείμενα μου έδινε.
Το κακό του ήταν ότι, όσο έκανα εγώ διορθώσεις στο κείμενο, εκείνος συνέχιζε να γράφει/αλλάζει/μειώνει/προσθέτει/διορθώνει πράγματα στο δικό του αντίγραφο, χωρίς να σημειώνει πού έκανε τις αλλαγές. Άντε να τρέχω να τις βρω, για να τις ενώσω σε ένα αρχείο. Και όσο έκανα τη μίξη τους, αυτός πάλι έκανε διορθώσεις/αλλαγές/μειώσεις και τα λοιπά στο δικό του αρχείο, με αποτέλεσμα πάλι να τρέχω να τα ενώσω... και καταλαβαίνετε ότι αυτό το πράγμα γινόταν συνέχεια. Δεν με άκουγε όταν του έλεγα ότι πρέπει είτε να σημειώνει τα καινούρια είτε να μην αγγίζει το κείμενο χωρίς εμένα μπροστά. Τέλος πάντων, με κούραζε αλλά έβρισκα την άκρη.
Πριν 2-3 εβδομάδες λοιπόν, μου ζήτησε να ελέγξω όλη την εργασία, γύρω στις 250 σελίδες, να βάλω όλους τους τελικούς τόνους (πολυτονικού) που έλειπαν (διότι όπως, είπα, εξακολουθούσε να γράφει τα δικά του... αρνούμενος μάλιστα πεισματικά να μάθει να γράφει με πολυτονικό ο ίδιος...) και "γενικότερα να την διαβάσω και να δω αν είναι εντάξει στο περιεχόμενο και να κάνω τις διορθώσεις που έπρεπε". Ξαναλέω ότι δεν κατέχω ούτε από μακριά το αντικείμενο, και παρόλο που του το είπα πολλές φορές, αυτός επέμενε να το δω ξανά. Τι να έκανα, είπα εντάξει και έβαλα τα δυνατά μου. Επί 2 εβδομάδες ξενυχτούσα μπροστά στον υπολογιστή, επιπλέον το έπαιρνα στη δουλειά και όποτε είχα 10-20-30 λεπτά ελεύθερα, τα αφιέρωνα εκεί... και γενικότερα, ζορίστηκα πάρα πολύ. Τον ενημέρωνα ότι το κείμενο έχει πολλή δουλειά, ότι παίρνω τις λέξεις μία-μία και ότι υπάρχουν πράγματα που δεν ήταν του χεριού μου. "Εντάξει, εντάξει", μου έλεγε.
Κανονίζουμε λοιπόν σήμερα να βρεθούμε. Του δείχνω το κείμενο, το οποίο κατάφερα να τελειώσω μετά μεγάλων κόπων και βασάνων χτες αργά τη νύχτα, και του λέω για όσα έκανα. Οποία έκπληξις, μου λέει ότι έκανε ΚΑΙ άλλες αλλαγές στο αντίγραφο που είχε αυτός. Δεν είπα κάτι. Στη συνέχεια της κουβέντας, του έδειξα μερικά σημεία και του είπα ότι δεν είχα χρόνο και δεν πρόλαβα να τα κάνω, αλλά μπορώ στις επόμενες μέρες. Το σχόλιο του: "και τι έκανες; αυτά μας ενδιέφεραν". Ότι μου βγήκαν τα μάτια να διορθώνω επί 2 εβδομάδες οξείες, περισπωμένες και δασείες, γραμματικά-συντακτικά λάθη και λάθη πληκτρολόγησης 250 σελίδων, δεν τα υπολόγισε. Υπολόγισε τις 100 γραμμές εκτός κειμένου που δεν πρόλαβα.
Και μου την έδωσε.
Χωρίς να έχει δώσει την παραμικρή σημασία στο ότι ξόδεψα απίστευτα πολλές ώρες από την προσωπική μου ζωή, τον πολύτιμο ελεύθερο μου χρόνο, για να φτιάξω τα δικά του έργα, σχολίασε το ένα σημείο που δεν ήταν έτοιμο. Το ευχαριστώ που είπε ήταν τυπικό, και βουβά εννοούσε "για το τίποτα". Επίσης, σχολίασε ότι "θα πρέπει να βρω κάποιον του αντικειμένου, να τον πληρώσω να την γράψει για μένα, τελικά!".
Λίγο πριν φύγω, έπιασε κουβέντα με έναν κύριο ο οποίος ήρθε να τον επισκεφτεί στο γραφείο, και τον ρώτησε αν μπορούσε η κόρη του (φιλόλογος) να τον βοηθήσει. ...... Ο κύριος εκείνος προθυμοποιήθηκε να τους φέρει σε επαφή.
... Την λυπάμαι ήδη την κοπέλα.
Πόσο γαϊδούρι είσαι, όταν περιμένεις από τον άλλον να ουσιαστικά να σου γράψει μία τεράστια εργασία, και στο τέλος θες να βγεις κι από πάνω;
Εντάξει, ας με ξαναπάρει τηλέφωνο να τον βοηθήσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου