Σε γενικές γραμμές είμαι από εκείνους τους χαζούς ανθρώπους που συμπαθούν σχεδόν όλους τους συνανθρώπους τους.
Μέχρις ότου αντιληφθώ ότι κάποιος/α θέλει να με βλάψει και οι προσπάθειες του είναι ακατάβλητες.
(Όλοι μας θέλουμε σε κάποια φάση της ζωής μας να βγάλουμε τα μάτια του άλλου όταν συμβεί κάτι, αλλά πρώτα θα προκύψει αυτό το κακό και μετά θα επιτεθούμε. Εδώ μιλάω για περιπτώσεις που οι επιθέσεις είναι ύπουλες και οργανωμένες, χωρίς όμως να συντρέχει συγκεκριμένος, χειροπιαστός λόγος. Στη δουλειά, για παράδειγμα. Είσαι τυπικός αλλά ένας συνάδελφος κάνει δοκιμές με το να σκάβει τα λακάκια σου, περιμένοντας να διαπράξεις κάτι σοβαρό ώστε να είναι έτοιμος να σου σκάψει έναν λάκκο ΝΑ, με το συμπάθιο).
Στην παρούσα φάση, δυστυχώς έχω 2 τέτοια άτομα στη ζωή μου.
Με αποτέλεσμα να δημιουργώ λέξεις/ χαρακτηρισμούς όσο πιο εύγλωττους και to the point γίνεται, για να βγάζω τα απωθημένα μου.
Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
-Κατσικόσαυρα
-Ποντικόσαυρα
-Κατσικόφιδο
-Φιδόσαυρα
-Σαυρόφιδο (ανάποδα δλδ)
και το τελευταίο μου δημιούργημα:
-Φιδόμουτρο.
Αντιλαμβάνεστε ότι η συλλογή μπορεί να εμπλουτιστεί με άπειρους ευφάνταστους συνδυασμούς λέξεων, αρκεί να υπάρχει το ερέθισμα. Που δυστυχώς εδώ και μερικά χρόνια, υπερ-υπάρχει.
------------
Update:
Συνέβη σήμερα στη δουλειά. Εμπλεκόμενοι στη σκηνή εγώ, το φιδόμουτρο Α και μία συνάδελφος.
Έρχεται η συνάδελφος να με ρωτήσει πόσο κουραστικό μου είναι να ισιώνω τα μαλλιά μου και αν πονάνε τα χέρια μου (από δική της εμπειρία). Μου έκανε την ερώτηση επειδή τις τελευταίες μέρες τα μαλλιά μου έχουν, ας πούμε, καλή όψη και μάλιστα χωρίς να τα αγγίζω. Ούτε πιστολάκι, ούτε κάτι άλλο χρησιμοποιώ
Πάνω που πάω να της απαντήσω, χώνεται το φίδι και σχολιάζει... "Η SparklingBlue δεν έχει πολλά μαλλιά!!".
Ντόινγκ. Η ψιλοαφάνα που έχω στο κεφάλι μου, ας πούμε, είναι ψευδαίσθηση.
Μου ήρθε η αυθόρμητη αντίδραση "Άκου τι λέει η άλλη, ότι δεν έχω πολλά μαλλιά!"και την φώναξα δυνατά-δυνατά. (Σε ευχαριστώ, εαυτέ μου, που δεν κατέπνιξες το σχόλιο και της απάντησες στα ίσια)
Και τι απάντησε εκείνη; Τίποτα, διότι εκείνη τη στιγμή έλυνε τον κότσο της, λέγοντας "Να, εγώ έχω πιο πολλά!!".
Που να τα χτενίζεις και να σου βγαίνουν άχυρα, μωρή φιδομούρα. (Να, καινούρια έμπνευση. Είδατε το ερέθισμα;Τσακ, έπιασε αμέσως)
Ποιος έθιξε τα μαλλιά ποιανής; Με άκουσε εμένα κανείς να περηφανεύομαι για τρίχες, πόσω μάλλον τις δικές μου; Ήρθε η συνάδελφος να με ρωτήσει κάτι. Ούτε κοπλιμέντο έκανε ούτε αποκάλεσε την άλλη σκιάχτρο, πχ.
Προς τι η κατινιά, επομένως;
Σε αυτό το ερώτημα, αγαπητοί μου, απάντηση δεν υπάρχει.
Διότι έτσι είναι μερικοί άνθρωποι. Σκατόψυχοι (επίκτητα ή εκ γενετής, δεν γνωρίζω).
Επίσης, χτες είχα υποχρεωτική συνύπαρξη με το σκουλικόφιδο Β (έμπνευση, όχι αστεία) και επιβεβαίωσα για ν φορά ότι σκατόψυχοι υπάρχουν, και υπάρχουν για να κάνουν σε εμάς τους χαζούς τη ζωή δύσκολη. Μου γύρισε την πλάτη για να μην μιλάω με τον δικό της, λες και 5 χρόνια τώρα δεν είχα άλλη δουλειά να κάνω, παρά να επιθυμώ αυτόν που επέλεξε την κατσικομούρα για γυναίκα.
Βρε ουστ.
Μέχρις ότου αντιληφθώ ότι κάποιος/α θέλει να με βλάψει και οι προσπάθειες του είναι ακατάβλητες.
(Όλοι μας θέλουμε σε κάποια φάση της ζωής μας να βγάλουμε τα μάτια του άλλου όταν συμβεί κάτι, αλλά πρώτα θα προκύψει αυτό το κακό και μετά θα επιτεθούμε. Εδώ μιλάω για περιπτώσεις που οι επιθέσεις είναι ύπουλες και οργανωμένες, χωρίς όμως να συντρέχει συγκεκριμένος, χειροπιαστός λόγος. Στη δουλειά, για παράδειγμα. Είσαι τυπικός αλλά ένας συνάδελφος κάνει δοκιμές με το να σκάβει τα λακάκια σου, περιμένοντας να διαπράξεις κάτι σοβαρό ώστε να είναι έτοιμος να σου σκάψει έναν λάκκο ΝΑ, με το συμπάθιο).
Στην παρούσα φάση, δυστυχώς έχω 2 τέτοια άτομα στη ζωή μου.
Με αποτέλεσμα να δημιουργώ λέξεις/ χαρακτηρισμούς όσο πιο εύγλωττους και to the point γίνεται, για να βγάζω τα απωθημένα μου.
Έχουμε και λέμε, λοιπόν:
-Κατσικόσαυρα
-Ποντικόσαυρα
-Κατσικόφιδο
-Φιδόσαυρα
-Σαυρόφιδο (ανάποδα δλδ)
και το τελευταίο μου δημιούργημα:
-Φιδόμουτρο.
Αντιλαμβάνεστε ότι η συλλογή μπορεί να εμπλουτιστεί με άπειρους ευφάνταστους συνδυασμούς λέξεων, αρκεί να υπάρχει το ερέθισμα. Που δυστυχώς εδώ και μερικά χρόνια, υπερ-υπάρχει.
------------
Update:
Συνέβη σήμερα στη δουλειά. Εμπλεκόμενοι στη σκηνή εγώ, το φιδόμουτρο Α και μία συνάδελφος.
Έρχεται η συνάδελφος να με ρωτήσει πόσο κουραστικό μου είναι να ισιώνω τα μαλλιά μου και αν πονάνε τα χέρια μου (από δική της εμπειρία). Μου έκανε την ερώτηση επειδή τις τελευταίες μέρες τα μαλλιά μου έχουν, ας πούμε, καλή όψη και μάλιστα χωρίς να τα αγγίζω. Ούτε πιστολάκι, ούτε κάτι άλλο χρησιμοποιώ
Πάνω που πάω να της απαντήσω, χώνεται το φίδι και σχολιάζει... "Η SparklingBlue δεν έχει πολλά μαλλιά!!".
Ντόινγκ. Η ψιλοαφάνα που έχω στο κεφάλι μου, ας πούμε, είναι ψευδαίσθηση.
Μου ήρθε η αυθόρμητη αντίδραση "Άκου τι λέει η άλλη, ότι δεν έχω πολλά μαλλιά!"και την φώναξα δυνατά-δυνατά. (Σε ευχαριστώ, εαυτέ μου, που δεν κατέπνιξες το σχόλιο και της απάντησες στα ίσια)
Και τι απάντησε εκείνη; Τίποτα, διότι εκείνη τη στιγμή έλυνε τον κότσο της, λέγοντας "Να, εγώ έχω πιο πολλά!!".
Που να τα χτενίζεις και να σου βγαίνουν άχυρα, μωρή φιδομούρα. (Να, καινούρια έμπνευση. Είδατε το ερέθισμα;Τσακ, έπιασε αμέσως)
Ποιος έθιξε τα μαλλιά ποιανής; Με άκουσε εμένα κανείς να περηφανεύομαι για τρίχες, πόσω μάλλον τις δικές μου; Ήρθε η συνάδελφος να με ρωτήσει κάτι. Ούτε κοπλιμέντο έκανε ούτε αποκάλεσε την άλλη σκιάχτρο, πχ.
Προς τι η κατινιά, επομένως;
Σε αυτό το ερώτημα, αγαπητοί μου, απάντηση δεν υπάρχει.
Διότι έτσι είναι μερικοί άνθρωποι. Σκατόψυχοι (επίκτητα ή εκ γενετής, δεν γνωρίζω).
Επίσης, χτες είχα υποχρεωτική συνύπαρξη με το σκουλικόφιδο Β (έμπνευση, όχι αστεία) και επιβεβαίωσα για ν φορά ότι σκατόψυχοι υπάρχουν, και υπάρχουν για να κάνουν σε εμάς τους χαζούς τη ζωή δύσκολη. Μου γύρισε την πλάτη για να μην μιλάω με τον δικό της, λες και 5 χρόνια τώρα δεν είχα άλλη δουλειά να κάνω, παρά να επιθυμώ αυτόν που επέλεξε την κατσικομούρα για γυναίκα.
Βρε ουστ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου