Παρατηρώ τις κινήσεις του φλερτ στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και διαπιστώνω ότι τελευταία σαν να άρχισε να βαριέται την τεχνολογία.
Να σημειώσω ότι το εν λόγω φλερτ είναι ο ίδιος τύπος που αναφέρω στις αναρτήσεις μου εδώ και καιρό. Για να μην πω, εδώ και πολύ καιρό. Δεν έχουμε βγάλει άκρη ακόμα και δεν ξέρω αν και πότε. Υπάρχουν βέβαια διακλαδώσεις στον δρόμο (γνωριμίες) αλλά μέχρι τώρα αυτός εδώ ο κύριος αποτελεί την κύρια διαδρομή. Μερικές φορές είπα "ως εδώ" αλλά λες και μόνο τότε ήταν που έλεγε "εσύ τώρα πού πας;". Κάθομαι λοιπόν (σαν τη χαζή) - αλλά όχι με σταυρωμένα χέρια. Κάνω ο,τι μπορώ, όσο με παίρνει.
Τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν, ρε γμτ... Έχουμε αυτή τη σπάνια χημεία που μπορούν να έχουν δύο άνθρωποι, που σε πιάνει τρελή χαρά όταν τους βλέπεις, θέλεις να τους μιλάς συνέχεια και να τους λες τα πάντα και που τα ελαττώματα τους είναι αξιαγάπητα. Αυτός όμως με το που παρεκτραπεί, αποτραβιέται. Μου μένει η χαρά στο χέρι και αναρωτιέμαι αν έκανα κάτι που δεν έπρεπε και ποια κίνηση πρέπει να κάνω τώρα.
Για την ώρα, κάθομαι και αναρωτιέμαι τι να κάνει τώρα. Δεν είναι και δύσκολο βέβαια. Χαζεύει στο ίντερνετ, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, με το φως κλειστό. (Δεν ξέρω γιατί μερικοί άνθρωποι κλείνουν τα φώτα όταν είναι στο δωμάτιο. Εγώ τα θέλω ανοιχτά και διάπλατα!)
Σας έχω πει ότι, επειδή πλέον έχω πατήσει κ προχωράω στη δεκαετία των τριάντα, συν του ότι μένω επαρχία, με πρήζουν να βρω κάποιον και υπονοούν διάφορα; Σας είπα, επίσης, ότι μερικά παιδιά (που κάνουν μεταξύ τους στενή παρέα), μου έπιασαν μία περίεργη κουβέντα μέσα στις γιορτές περί σχέσεων και ενδιαφερόντων και τελικά ήθελαν να μάθουν μήπως δεν με ενδιαφέρουν οι άντρες αλλά οι γυναίκες;
Έφτασα δηλαδή στο σημείο να "πρέπει" να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, έτσι; Με τιμάει που δεν πιστεύουν ότι μία κοπέλα σαν κι εμένα (κελεπούρι ελπίζω πως εννοούν, χαχα) είναι μόνη της τόσο καιρό, αλλά ρε παιδιά, μήπως να μετράμε τις σκέψεις και τα λόγια μας;
Τέλος πάντων. Αυτές τις μέρες ευχαριστήθηκα με τη συχνότητα με την ανταπόκριση και τη συχνότητα που επικοινωνούσαμε με το φλερτ. Αλλά! Νομίζω πως ένα παιδί, φίλος φίλου, ενδιαφέρεται λίγο παραπάνω για μένα. Οι δικές του κινήσεις είναι διακριτικές, αλλά οι φίλοι του τον έσπρωχναν. Ήταν ωραία και πρόκειται για έναν καλό άνθρωπο. Ούτε τα 6 και κάτι χρόνια διαφοράς με πειράζουν (του ρίχνω...). Τελικά, αυτά είναι όρια που βάζουν οι κομπλεξικοί ή οι πικρόχολοι. Δεν υπάρχουν περιορισμοί.
Να σημειώσω ότι το εν λόγω φλερτ είναι ο ίδιος τύπος που αναφέρω στις αναρτήσεις μου εδώ και καιρό. Για να μην πω, εδώ και πολύ καιρό. Δεν έχουμε βγάλει άκρη ακόμα και δεν ξέρω αν και πότε. Υπάρχουν βέβαια διακλαδώσεις στον δρόμο (γνωριμίες) αλλά μέχρι τώρα αυτός εδώ ο κύριος αποτελεί την κύρια διαδρομή. Μερικές φορές είπα "ως εδώ" αλλά λες και μόνο τότε ήταν που έλεγε "εσύ τώρα πού πας;". Κάθομαι λοιπόν (σαν τη χαζή) - αλλά όχι με σταυρωμένα χέρια. Κάνω ο,τι μπορώ, όσο με παίρνει.
Τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν, ρε γμτ... Έχουμε αυτή τη σπάνια χημεία που μπορούν να έχουν δύο άνθρωποι, που σε πιάνει τρελή χαρά όταν τους βλέπεις, θέλεις να τους μιλάς συνέχεια και να τους λες τα πάντα και που τα ελαττώματα τους είναι αξιαγάπητα. Αυτός όμως με το που παρεκτραπεί, αποτραβιέται. Μου μένει η χαρά στο χέρι και αναρωτιέμαι αν έκανα κάτι που δεν έπρεπε και ποια κίνηση πρέπει να κάνω τώρα.
Για την ώρα, κάθομαι και αναρωτιέμαι τι να κάνει τώρα. Δεν είναι και δύσκολο βέβαια. Χαζεύει στο ίντερνετ, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, με το φως κλειστό. (Δεν ξέρω γιατί μερικοί άνθρωποι κλείνουν τα φώτα όταν είναι στο δωμάτιο. Εγώ τα θέλω ανοιχτά και διάπλατα!)
Σας έχω πει ότι, επειδή πλέον έχω πατήσει κ προχωράω στη δεκαετία των τριάντα, συν του ότι μένω επαρχία, με πρήζουν να βρω κάποιον και υπονοούν διάφορα; Σας είπα, επίσης, ότι μερικά παιδιά (που κάνουν μεταξύ τους στενή παρέα), μου έπιασαν μία περίεργη κουβέντα μέσα στις γιορτές περί σχέσεων και ενδιαφερόντων και τελικά ήθελαν να μάθουν μήπως δεν με ενδιαφέρουν οι άντρες αλλά οι γυναίκες;
Έφτασα δηλαδή στο σημείο να "πρέπει" να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, έτσι; Με τιμάει που δεν πιστεύουν ότι μία κοπέλα σαν κι εμένα (κελεπούρι ελπίζω πως εννοούν, χαχα) είναι μόνη της τόσο καιρό, αλλά ρε παιδιά, μήπως να μετράμε τις σκέψεις και τα λόγια μας;
Τέλος πάντων. Αυτές τις μέρες ευχαριστήθηκα με τη συχνότητα με την ανταπόκριση και τη συχνότητα που επικοινωνούσαμε με το φλερτ. Αλλά! Νομίζω πως ένα παιδί, φίλος φίλου, ενδιαφέρεται λίγο παραπάνω για μένα. Οι δικές του κινήσεις είναι διακριτικές, αλλά οι φίλοι του τον έσπρωχναν. Ήταν ωραία και πρόκειται για έναν καλό άνθρωπο. Ούτε τα 6 και κάτι χρόνια διαφοράς με πειράζουν (του ρίχνω...). Τελικά, αυτά είναι όρια που βάζουν οι κομπλεξικοί ή οι πικρόχολοι. Δεν υπάρχουν περιορισμοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου