Στην τελική, είμαστε ωραίοι!

Καλά περάσαμε και χωρίς ευτράπελα στην έξοδο της Πρωτοχρονιάς. Άλλαξαν μερικά πράγματα στη δυναμική της παρέας, προς το καλύτερο ευτυχώς. Μου είπαν, επίσης, την ατάκα "Δεν έχει βρεθεί άνθρωπος να μην πει καλά λόγια για σένα", επομένως έλαβα και κοπλιμάν, από άτομο μάλιστα που γνωριζόμαστε λίγο. (Καμια φορά βέβαια, όταν σου λένε ότι είσαι πάρα πολύ καλός άνθρωπος, σου ακούγεται σαν "είσαι και πολύ κορόιδο!", αλλά γιατί να ανατρέξουμε στις ανασφάλειες τέτοιες μέρες; Θα μας κυνηγάνε εκείνες έτσι κι αλλιώς από αύριο-μεθαύριο πάλι, οπότε ας ευχαριστηθούμε το παρόν).
*update* Είχα- δεν είχα, πάλι σταμάτησα να γράφω και συνεχίζω την επόμενη μέρα. Δεν πειράζει.
Συνέβησαν διάφορα άλλα στο ενδιάμεσο, αλλά επιδέχονται τόσης ανάλυσης και είναι τόσο παράξενα, που δεν θα σας φορτώσω με αυτά. Τα δουλεύω και τα επεξεργάζομαι στο μυαλό μου, μέχρις ότου κατασταλάξω κάπου. Βαρέθηκα όμως το γύρω-γύρω όλοι. Λες και ζητάω να ενωθεί ο Άρης με τη Γη. Απλά πράγματα είναι, που έχουν δισεκατομμύρια άνθρωποι. Αλλά όχι, εγώ πρέπει να παιδεύομαι και να παιδεύομαι και να παιδεύομαι, χωρίς φως κιόλας. Όλοι αναρωτιούνται, εσύ γιατί όχι; και πρέπει να αποδεικνύω, τελευταία μάλιστα όλο και πιο συχνά, ότι δεν είμαι ελέφαντας! Ανήμερα Πρωτοχρονιάς αμυνόμουν για κάτι, στο οποίο έχω ρίξει τα μούτρα μου να γίνει και δεν κινείται φύλλο. Τι άλλο πια;

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολλά πράγματα στη ζωή τους και άλλοι λιγότερα. Κανείς δεν είναι ευχαριστημένος με όσα έχει (ή σχεδόν κανείς; υπάρχει κάποιος; ) αλλά εδώ μιλάμε για έλλειψη βασικών συστατικών πλέον της καθημερινής μας ζωής.

Τέεελος πάντων. Όλα εξαρτώνται από το πώς τα βλέπει κανείς, στην τελική, ε;

Η ζωή είναι ωραία!