Γιατί κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη ώρες-ώρες, δεν καταλαβαίνω.
Εγώ η ίδια πόσες φορές συνειδητοποίησα ότι πιέζομαι και αγχώνομαι για καταστάσεις, οι οποίες μπορούν να λυθούν με μία απλή κίνηση. Ένα τηλεφώνημα, μία λέξη, μία απλή πράξη.
Από την άλλη είναι και ο φόβος που νιώθουμε μήπως απορριφθούμε, μήπως εκτεθούμε, μήπως περάσουμε εσφαλμένα μηνύματα... Ναι, αυτό όμως δεν ξεκαθαρίζεται με ένα τηλεφώνημα, μία λέξη, μία απλή πράξη;
Όταν συμπαθώ κάποιον ή κάποια, θα το δείξω. Διότι έτσι ακριβώς θέλω να συμπεριφέρονται και σε εμένα, να μου δείχνουν τη συμπάθεια τους (και ποιος δεν θέλει, στην τελική). Και την αντιπάθεια μου θα την δείξω, όχι με γκριμάτσες ή άλλες άγαρμπες κινήσεις, αλλά με τον δικό μου τρόπο. Τα άτομα του στενού μου περιβάλλοντος, καταλαβαίνουν αμέσως αν έχω πρόβλημα με κάποιον, διότι η στάση μου απέναντι του είναι από αδιάφορη εως ψυχρή -ενώ κανονικά κάνω χαβαλέ με όλους.
Τέλος πάντων. Πόσο δύσκολο είναι πια να γράψεις 2 λέξεις, να τιμήσεις τον άλλον, που πρώτος σε τίμησε με το ενδιαφέρον του; Αυτό που με βαραίνει περισσότερο είναι πως δεν μου δίνεται η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω την κατάσταση. Ότι οι προθέσεις μου είναι μόνο φιλικές. Ο άλλος νομίζει ότι η διαχυτικότητα μου οφείλεται σε ερωτικά αισθήματα προς εκείνον και δεν ξέρει πώς να μου συμπεριφερθεί. Μήπως να μου συμπεριφερθεί όπως εγώ σε εκείνον, με παιχνιδιάρικη διάθεση και πλάκα; Δεν είναι κρίμα να χαραμίζεται μία φιλία, εξαιτίας του φόβου ότι αν ανοιχτούμε, θα τον φέρω σε δύσκολη θέση; Και στο κάτω-κάτω, αν φερόμουν έτσι, άνετα με βάζει στη θέση μου! Γιατί αυτό το μπρος-πίσω, δεν καταλαβαίνω. Βασανίζομαι. Με βασανίζει. Θες την παρέα μου; Δείξτο. Δεν την θες; Δείξτο.
Γιατί επιμένω; Διότι ταιριάζουμε πολύ, έχουμε σχεδόν ίδιους χαρακτήρες. Τις φορές που είναι χαλαρός, δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφα περνάμε! Και δεν προτίθεμαι να αφήσω να χαλάσει μία τέτοια φιλία επειδή ο άλλος βάζει άλλα αντί άλλων στον νου του. Θα του περάσει, πού θα πάει. Μου περνάει από το μυαλό μερικές φορές ότι ούτε ο ίδιος έχει αποφασίσει τι είδους σχέση θα έχουμε και εκνευρίζομαι. Επίτρεψε βρε αδελφέ τη φιλία να προχωρήσει... και βάλε μετά σε τάξη τις σκέψεις σου. Έτσι θα δεις και γρηγορότερα πού πάει το πράγμα. (Ασχέτως αν εγώ έχω ήδη καταλάβει πού πάει, αλλά πρέπει να το διαπιστώσει και ο ίδιος).
Περνάμε πολύ ωραία, να πάρει. Τρελός χαβαλές.
Τέλος πάντων. Υγεία και ευημερία.
Εγώ η ίδια πόσες φορές συνειδητοποίησα ότι πιέζομαι και αγχώνομαι για καταστάσεις, οι οποίες μπορούν να λυθούν με μία απλή κίνηση. Ένα τηλεφώνημα, μία λέξη, μία απλή πράξη.
Από την άλλη είναι και ο φόβος που νιώθουμε μήπως απορριφθούμε, μήπως εκτεθούμε, μήπως περάσουμε εσφαλμένα μηνύματα... Ναι, αυτό όμως δεν ξεκαθαρίζεται με ένα τηλεφώνημα, μία λέξη, μία απλή πράξη;
Όταν συμπαθώ κάποιον ή κάποια, θα το δείξω. Διότι έτσι ακριβώς θέλω να συμπεριφέρονται και σε εμένα, να μου δείχνουν τη συμπάθεια τους (και ποιος δεν θέλει, στην τελική). Και την αντιπάθεια μου θα την δείξω, όχι με γκριμάτσες ή άλλες άγαρμπες κινήσεις, αλλά με τον δικό μου τρόπο. Τα άτομα του στενού μου περιβάλλοντος, καταλαβαίνουν αμέσως αν έχω πρόβλημα με κάποιον, διότι η στάση μου απέναντι του είναι από αδιάφορη εως ψυχρή -ενώ κανονικά κάνω χαβαλέ με όλους.
Τέλος πάντων. Πόσο δύσκολο είναι πια να γράψεις 2 λέξεις, να τιμήσεις τον άλλον, που πρώτος σε τίμησε με το ενδιαφέρον του; Αυτό που με βαραίνει περισσότερο είναι πως δεν μου δίνεται η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω την κατάσταση. Ότι οι προθέσεις μου είναι μόνο φιλικές. Ο άλλος νομίζει ότι η διαχυτικότητα μου οφείλεται σε ερωτικά αισθήματα προς εκείνον και δεν ξέρει πώς να μου συμπεριφερθεί. Μήπως να μου συμπεριφερθεί όπως εγώ σε εκείνον, με παιχνιδιάρικη διάθεση και πλάκα; Δεν είναι κρίμα να χαραμίζεται μία φιλία, εξαιτίας του φόβου ότι αν ανοιχτούμε, θα τον φέρω σε δύσκολη θέση; Και στο κάτω-κάτω, αν φερόμουν έτσι, άνετα με βάζει στη θέση μου! Γιατί αυτό το μπρος-πίσω, δεν καταλαβαίνω. Βασανίζομαι. Με βασανίζει. Θες την παρέα μου; Δείξτο. Δεν την θες; Δείξτο.
Γιατί επιμένω; Διότι ταιριάζουμε πολύ, έχουμε σχεδόν ίδιους χαρακτήρες. Τις φορές που είναι χαλαρός, δεν μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφα περνάμε! Και δεν προτίθεμαι να αφήσω να χαλάσει μία τέτοια φιλία επειδή ο άλλος βάζει άλλα αντί άλλων στον νου του. Θα του περάσει, πού θα πάει. Μου περνάει από το μυαλό μερικές φορές ότι ούτε ο ίδιος έχει αποφασίσει τι είδους σχέση θα έχουμε και εκνευρίζομαι. Επίτρεψε βρε αδελφέ τη φιλία να προχωρήσει... και βάλε μετά σε τάξη τις σκέψεις σου. Έτσι θα δεις και γρηγορότερα πού πάει το πράγμα. (Ασχέτως αν εγώ έχω ήδη καταλάβει πού πάει, αλλά πρέπει να το διαπιστώσει και ο ίδιος).
Περνάμε πολύ ωραία, να πάρει. Τρελός χαβαλές.
Τέλος πάντων. Υγεία και ευημερία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου