Οι δηλωσάρες οι μοιραίες

Βλέπω συνέχεια να ανεβάζουν άντρες-γυναίκες διάφορους "αφορισμούς" στα προφίλ τους στο φβ, και αναρωτιέμαι αν και οι ίδιοι καταλαβαίνουν ότι κάνουν παιχνίδια ή πραγματικά πιστεύουν αυτά που δημοσιεύουν. Για παραδειγμα "έχω φτάσει στο απροχώρητο, τέρμα". Και μετά από λίγες ώρες ή μέρες (στην καλύτερη...), αυτή η δηλωσάρα έχει πανηγυρικά καταπατηθεί. Ας πούμε ότι εκείνη την ώρα που το σκέφτεσαι, πράγματι το πιστεύεις με όλη σου την ψυχή. Λειτουργείς όμως εν βρασμώ. Αν είσαι παιδί, δεν το συζητάμε, δεν έχεις μαζέψει ακόμα την εμπειρία και δεν ξέρεις ότι αυτά που λες όταν το μυαλό σου καίγεται από θυμό, κατά πάσα πιθανότητα θα τα μετανιώσεις μετά. Όταν όμως είσαι ενήλικας, τότε... υποτίθεται πως ξέρεις καλύτερα. Γιατί λοιπόν να ξεκινάς τις τρανταχτές ανακοινώσεις προτού αφήσεις να περάσει λίγη ώρα/ λίγο διάστημα, ώστε να καταλαγιάσει ο θυμός και να ξεθολώσεις;
Πόσο παιδιάστικη συμπεριφορά είναι αυτή;
Θα μου πείτε, αφού τα κάνουν, σημαίνει ότι πιάνουν κιόλας. Όχι όλα και πάντα, αλλά κάποια θα πιάνουν.
Κι εγώ έχω απογοητευτεί πάρα πολύ τελευταία, αλλά εννοείται πως δεν θα βγάλω ανακοινώσεις ούτε δηλωσάρες στην ηλεκτρονική κοινωνική δικτύωση. Δεν ταλαντεύομαι, ούτε ρίχνω σπόντες, απειλές και υπαινιγμούς, για να έρθουν να μου αλλάξουν τη γνώμη. Μετά από πάρα πολύ καιρό, άνοιξαν τα μάτια μου και ήρθε η ώρα. Επίσης, δεν σκέφτηκα ποτέ, κατά το διάστημα που δεν ήξερα πώς να χειριστώ την κατάσταση, να ξεκινήσω τις σταυροφορίες, για να τραβήξω την προσοχή.
Αυτά είναι φωτοβολίδες. Αν περιμένεις από τον άλλον να συγκινηθεί για σένα, επειδή ανέβασες 1-2-15 αναρτήσεις στο φβ με δηλωσάρες και αφορισμούς, τότε θα απογοητευτείς! Μπορεί να το τραβήξεις λίγο παραπάνω το θέμα, αλλά στο τέλος θα απογοητευτείς!
Τέλος πάντων. Υγεία!

Σήμερα, Πρωτομαγιά, περάσαμε πολύ καλά. Γελάσαμε, μιλήσαμε, και γνωριστήκαμε με πολλά καινούρια άτομα. Μόνο που καθόμουν νταν κάτω από τον ήλιο και τα χρειάστηκα λίγο. Δεν είχε και πολλά σκιερά σημεία εκεί που ήμασταν, ενώ τα περισσότερα ήταν μακριά από το κέντρο της παρέας. Άρα, είτε θα απομακρυνόμουν και θα παρεξηγιόμουν, είτε θα έμενα και θα υπέμενα μία μίνι ηλίαση.Οι υπόλοιποι διψούσαν για τις καυτές ακτίνες και τις δέχονταν ευχάριστα κιόλας. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πώς το κατάφεραν. Άρα, έπρεπε να το παλέψω.
Ευτυχώς με πήρε χαμπάρι ο οικοδεσπότης και μου έφερε ένα καπελάκι, επομένως δεν σωριάστηκα. Τη ζαλάδα όμως για καμια ωρίτσα δεν την γλίτωσα. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν κατάφερα να ορμήσω και στα νόστιμα ψητά που κυκλοφορούσαν πάνω στα τραπέζια. Μετά θα έπαιρναν εμένα ψητή στο πλησιέστερο κέντρο υγείας.
Περάσαμε καλά όμως και λέμε να το επαναλάβουμε. Διακριτικά θα πάρω μαζί μου και μια ομπρέλα θαλάσσης ΝΑ, με το συμπάθειο, για να περάσουν αυτοί καλά, κι εγώ ακόμα καλύτερα!