Και μετά έρχεται η κούραση

Και τώρα αγχωνόμαστε. Έχω τρία πράγματα για τα οποία αγχώνομαι αυτό το διάστημα. Το ένα είναι η σωματική μου διάπλαση, την οποία έχω πεισμώσει να βελτιώσω. Αυτή τη φορά ξέρω ότι η απόφαση μου είναι πραγματική, αληθινή, και όχι του αέρα, διότι κάθε φορά που βλέπω την αντανάκλαση μου σε τζάμια και βιτρίνες, δε λέω "φτου σου κοπελάρα μου", αλλά "φτου σου που δεν κρατούσες το στόμα σου κλειστό". Εντάξει, τα πράγματα δεν είναι τραγικά, αλίμονο, απλά εγώ την είδα έτσι. Και καλά έκανα, βεβαίως. Αυτό λοιπόν είναι το ένα πράγμα που με αγχώνει, αλλά είναι και το μόνο το οποίο εξαρτάται εξ ολοκλήρου από μένα.
Το δεύτερο είναι η ρημαδοδουλειά που τελειώνει σε λίγες μέρες και θα με ρίξει πάλι στο χάος της αναζήτησης. Αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο μπορώ μεν να κάνω πολλά, αλλά δεν εξαρτάται εξ ολοκλήρου από μένα. Εγώ μπορώ να φτιάξω το βιογραφικό μου όσο καλύτερα μπορώ και όταν με καλέσουν για συνέντευξη να δώσω τον καλύτερο μου εαυτό... αλλά όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι θα βρεθούν και διαθέσιμες, ανοιχτές θέσεις. Γι'αυτό λοιπόν, το συγκεκριμένο είναι συνδυασμός και προσωπικής προσπάθειας αλλά και τύχης/ εξωτερικών παραγόντων.
Για το τρίτο, η κατάσταση είναι η πιο αβέβαιη από τα τρία. Περνάει και δεν περνάει από το χέρι μου, εξαρτάται και δεν εξαρτάται από την τύχη/ εξωτερικούς παράγοντες. Ο,τι και να είναι πάντως, άρχισε να με κουράζει... Και, όσο κι αν δεν το παραδέχομαι ανοιχτά, μέσα μου ξέρω ότι αυτό είναι που μου προκαλεί το μεγαλύτερο άγχος. Ευελπιστώ να το ξεπεράσω, να βρεθεί η λύση, να βρω την ηρεμία μου και όταν στο μέλλον κοιτάω πίσω, σε όποια κατάσταση κι αν είμαι, να χαμογελάω με τα τωρινά παθήματα μου.
Τέλος πάντων. Έκανα μία ωραία παραγγελία μερικών βιβλίων και σε καμια εβδομαδούλα θα τα έχω στα χέρια μου. Θα βουτάω μέσα τους και θα ξεχνιέμαι...