Τρίτη 9 Ιουλίου 2013

(+)

Έχω έναν πονοκέφαλο... όλον δικό μου. Με έπιασε λίγο πριν πάω για τη σιέστα μου και ακόμα και τώρα που ξεκινά να βραδιάζει, δε λέει να φύγει. Παίζει να φταίει η σκορδαλιά που έφαγα νωρίτερα... μα να μου έριξε την πίεση τόσο πολύ πια; Ενδέχεται βέβαια να είναι και η σύγχιση που βιώνω από χτες ή να με πείραξε και το αιρ κοντίσιον στη δουλειά.. ή ο ανεμιστήρας που έχω να χτυπάει κατά πάνω μου τα απογευματόβραδα που χαζεύω στον υπολογιστή. Είναι που δεν τους παθαίνω και συχνά και δεν ξέρω πώς να τους αντιμετωπίσω. Ίσως πάρω ένα ντεπόν πριν πάω για ύπνο, αν η κατάσταση παραμένει η ίδια.
Από τη μία, που λέτε, ανυπομονώ να έρθει το πλήρωμα του χρόνου και να τελειώσω από τη δουλειά. Το πολύ πρωινό ξύπνημα με έχει κουράσει αφάνταστα. Εδώ και μερικές μέρες πιάνω τον εαυτό μου, λίγο πριν σηκωθεί, να προσπαθεί να βρει διάφορες δικαιολογίες ώστε να ξαπλώσω πάλι στο ωραίο κρεβατάκι μου. Από την άλλη όμως... πάλι ανεργία. Πάλι στρίμωγμα. Πάλι άγχος και πάλι ανεκδιήγητοι υποψήφιοι εργοδότες. Μερικές φορές αναρωτιέμαι... ζούμε μέσα από τις επιλογές μας ή κάπου βάζει το χεράκι της και η "τύχη"; Σε πολλά πράγματα ρίχνω το φταίξιμο σε εμένα, αλλά είναι κάποια άλλα που με κάνουν να ψάχνομαι... Τέλος πάντων.
Έφαγα μια φλασιά τώρα... ότι ενδέχεται τα αρνητικά συναισθήματα να επηρεάζουν ευκολότερα τον άνθρωπο από ο,τι τα θετικά. Απλά ζω μια κατάσταση που με δυσαρεστεί και προσπαθώ να βρω λύσεις ώστε να ανασάνω. Την έχω ξαναζήσει και μάλιστα άλλες τουλάχιστον δύο φορές... και μάλιστα σε διαφορετικούς τομείς της ζωής. Ξέρω ότι κάποια στιγμή θα επανέλθω αλλά εγώ θέλω να επανέλθω τώρα, να σταματήσουν να με ρίχνουν τα αρνητικά συναισθήματα και να με κατακλύσει η ανεμελιά μου. ... Εντάξει, όχι ακριβώς ανεμελιά, αλλά με πιάνετε.  Πάντως, πόσο θα ήθελα να είχα και λίγη από την αναισθησία που έχουν μερικοί άνθρωποι, βρε παιδί μου...Επηρεάζομαι εύκολα και δε μου κάθεται καλά! Έχω το χαρακτηριστικό να μπαίνω στο μυαλό του άλλου ώστε να προσπαθήσω να εξηγήσω αντιδράσεις και συμπεριφορά, με αποτέλεσμα να παρασύρομαι και άντε γεια σας.
Τέλος πάντων. Θα περάσει...

2 σχόλια:

Lost For Words* είπε...

Ίσως καμιά φορά θεωρούμε αυτονόητο ότι κάτι θα πάει καλά, "φυσιολογικά", έτσι κάθε φορά που συμβαίνει κάτι αρνητικό, ζούμε ένα δράμα..

SparklingBlue είπε...

Γι'αυτό λοιπόν, μειώνουμε τις προσδοκίες μας, μπας και!