Πρέπει να φτιάξω τους συνδέσμους στα δεξιά και να αλλάξω το φόντο των καρτελών της ανάρτησης, διότι νομίζω πως το λευκό κουράζει το μάτι, αλλά προς το παρόν τα αφήνω στην άκρη και βουτάω στη συγγραφή, που μου έλειψε τόσο πολύ. Πολλές φορές, όταν γυρνούσα σπίτι, ένιωθα να μου λείπει κάτι και είχα στο νου μου να μπω στο προφίλ μου και να πάρω μιαν απόφαση -επιτέλους- για το τι θα κάνω. Λέω ότι αυτός εδώ ο e-χώρος είναι προσωρινός, αλλά σε βάθος χρόνου τον βλέπω να μονιμοποιείται...
Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, ξάπλωσα για περισσότερη από μισή ώρα στη μαλακή αμμουδιά μιας παραλίας, ώστε να πάρω λίγο χρώμα. Καλά ήταν. Την Παρασκευή το βράδυ τσακίστηκα δύο φορές σε διάστημα 10 λεπτών, με λάφυρα έναν στραμπουληγμένο αστράγαλο και ένα γρατζουνισμένο γόνατο, έτσι το θαλασσινό νεράκι ήταν must για την ταχύτερη αποκατάσταση των... πληγεισών περιοχών. Έχουμε και δουλειά αύριο, πώς θα μας πιάσουν για άλλη μια μέρα Κώτσους, αν περπατάμε κουτσαίνοντας;
Ναι, για τη δουλειά... Όσο περνάει ο καιρός, κατανοώ βαθύτερα την έννοια την έκφρασης "ψάχνουν για κορόιδα". Εμένα έψαχναν και για σχεδόν δύο μήνες με βρήκαν. Αλλά τώρα... πάει. Ξύπνησα κι εγώ. Πλέον βλέπω τη δουλειά μου και μόνο. Αν μένει οποιαδήποτε άλλη θέση κενή, μπορούν άνετα να πηγαίνουν να την νοιάζονται οι μόνιμοι και όχι η έκτακτη, που ήδη ξεκίνησε να μετράει αντίστροφα τον χρόνο για την αποχώρηση της. Εξάλλου, ο αντίκτυπος αφορά τους μόνιμους, έτσι δεν είναι; Από εκείνους ξεκινά η ευθύνη και σε εκείνους καταλήγει για το πώς θα καλυφθεί ένα πόστο για όσο διάστημα παραμένει κενό.
Τέλος πάντων, κατά τα άλλα, καλά. Κάθομαι στην πολυθρονίτσα μου και έχω τον ανεμιστήρα να με δροσίζει. Προτιμώ ανεμιστήρα από αιρ κοντίσιον, γιατί μου αρέσει το αεράκι που σε χαϊδεύει στο σώμα. Σου φέρνει λίγη από καλοκαιρινή νυχτερινή αύρα.
Άντε, τα λέμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου