Βραδινές σκέψεις

Ενίοτε, που λέτε, παρακολουθώ τις προκηρύξεις του δημοσίου. Από τότε που ήμουν φοιτήτρια. Όποτε το θυμηθώ και μου έρθει η όρεξη, μπορεί να τις τσεκάρω 2 φορές σε 1 εβδομάδα, μπορεί και να περάσουν 2-3 χρόνια όμως από την τελευταία φορά που ενδιαφέρθηκα. 
Ανάλογη φλασιά μου ήρθε πριν από λίγη ώρα και σέρφαρα να δω τι κινείται. Έπεσα σε ένα φόρουμ όπου υπάρχουν FAQ και σχόλια για οτιδήποτε βγήκε-βγαίνει-θα βγει και ξεκίνησα το σκανάρισμα. Διάβασα μερικά σχόλια, όλα καλά, με εύλογες απορίες κλπ... μέχρις ότου πέτυχα ένα, που με έκανε να ψαχτώ.
 Ένας τύπος, λοιπόν, είχε λάβει μέρος σε 5 (πέντε) προκηρύξεις, από πέρσι μέχρι φέτος. Είναι ήδη διοριστέος στις 4 από αυτές, υπολογίζει πως θα έχει θέση και στην 5η... και σχεδιάζει να καταθέσει αίτηση για ακόμα μία. Α, και έχει ήδη αποδεχτεί μία από αυτές τις 4 θέσεις. 
Το διάβαζα, το ξαναδιάβαζα... και άρχισα να αναρωτιέμαι. Εννοείται πως θα φάμε τα σίδερα ώστε να εξασφαλίσουμε μία σταθερή (συγκριτικά με τον ιδιωτικό τομέα) θέση εργασίας, αλλά δεν υποτίθεται πως θα σταματήσουμε μόλις το πετύχουμε; Άντε, ας πούμε πως συνέπεσαν χρονικά αυτές οι 5 (πέντε) προκηρύξεις.... Στην 6η γιατί να ασχοληθεί, αφού πλέον πέτυχε; 
Δικαίωμα του βέβαια του ανθρώπου. Ίσως του αρέσει να βλέπει τις επιτυχίες του ως διοριστέου να έρχονται σωρηδόν και να απορρίπτει τις θέσεις. Ίσως θέλει να εξερευνήσει όσο το δυνατόν περισσότερες προοπτικές γίνεται. Αλλά... μέχρι πότε; Διορίστηκε, δέχτηκε, τέλος. Επιπλέον, δεν βαριέται να τρέχει να βγάζει κάθε φορά τα μύρια δικαιολογητικά που ζητάνε... για να τους πει στο τέλος, α μωρέ, όχι, ευχαριστώ, pass ;
Μου ήρθε να εγγραφώ στο φόρουμ, ώστε να του πω αυτό και μόνο:
"Ή μας τρολάρεις ή είσαι μεγάλος προκηρυξιολάγνος... φίλε μου!"

Αυτά που λέτε.  Ρε τι ανακαλύψαμε νυχτιάτικα. 

Μμμ γκρέιπ φρουτ

Είδα προχτές στο Μάστερ Σεφ ένα πιάτο σολομού, το οποίο συνοδευόταν από ζυμαρικά με άρωμα γκρέιπ φρουτ, και θυμήθηκα το διάστημα που ήμουν Αγγλία και έφτιαχνα κοκκινιστό με χυμό ανάλογο, γκρέιπ φρουτ... Ζημιές μας έκανε η εκπομπή. Με βλέπω να βράζω μακαρόνια σε νερό με σταγόνες γκρέιπ φρουτ και καπάκι τη μάνα μου να με κοπανάει στο κεφάλι με τον πλάστη!

You αμφισβήτησες me?

Πρώτα βγαίνει η ψυχή μωρέ και μετά το χούι.

Είχαμε κάτι τρεχάματα στη δουλειά χτες και καθώς είμαι συνήθως το τελευταίο άτομο που μένει πίσω, τακτοποίησα όλα τα θέματα πρώτα και μετά πια σχόλασα. Το βράδυ με παίρνει τηλέφωνο η λατρεμένη συνάδελφος το φίδι η κατσικομούρα, να με αμφισβητήσει για κάτι που είπα σε άλλον συνάδελφο. Ανέφερα πως τα πράγματα ήταν έτσι όπως είχα πει και το κλείσαμε. Έμεινα όμως με την ιδέα το βράδυ. Το πρωί το έψαξα, και επιβεβαιώθηκα. Δεν έχει να κάνει με μία απλή αμφισβήτηση/ διαφωνία επί θεωρίας, αλλά επί ουσιαστικών πράξεων. Εγώ είπα "όχι, δεν θα γίνει" κι εκείνοι έλεγαν "ναι, θα γίνει". Ε, δεν έγινε, ρε παιδί μου, αφού το είχα ψάξει προσεκτικά προτού φύγω. Ή κάνουμε τη δουλειά μας ή δεν την κάνουμε.
Το θέμα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πως παίζει να έκαναν του κεφαλιού τους και να έβαλαν άνθρωπο να τρέχει στις 3 τη νύχτα να ψάχνει κάτι, που όπως τους είχα πει, δεν υπήρχε. Καλό;
Θα το μάθω αύριο αυτό, γιατί σήμερα ρεπάρω και αράζω. 

Αυτά. Υγείες. 

Δεν πυροβολείς ένα περιστέρι με κανόνι

-Ήρθε η άνοιξη, άνοιξαν τα μάτια μου, ελπίδες δεν έχουμε, αλλά δεν πειράζει. Τι είχες Γιάννη/(α), τι είχα πάντα. Τουλάχιστον αναρρώνουμε με επιτυχία από το κόλλημα. Αυτό κι αν είναι επιτυχία!

-Θυμάστε εκείνο το παιδί της παρέας, το οποίο πείραζαν επειδή αλληλοσυμπαθιόμασταν, ψυχράνθηκε, ψυχράνθηκα διπλά και επανήλθε; Σήμερα που τον είδα, διαπίστωσα πως έχει ομορφύνει ακόμα περισσότερο. Επειδή φοβάμαι όμως να του λέω πολλά-πολλά, για να μην παρεξηγηθούμε πάλι, διατήρησα τις κουβέντες μας σε λακωνικά επίπεδα. Σπανίζουν τέτοια άτομα στις μέρες μας, όμως, ρε παιδιά. Μορφωμένος, συνεσταλμένος και εξαιρετικά εμφανίσιμος. Να είναι καλά το παλικάρι.

Και τώρα πάω στο ψητό.
Πριν από κάποιες εβδομάδες γιόρταζα. Κανόνισα λοιπόν να κεράσω μερικά παιδιά στο στέκι το γνωστό. Αφού όμως μίλησα και συνεννοήθηκα, μας προσκάλεσαν σε μια εκδήλωση. Δεν ήθελα να πάω αλλά ξέρετε πως πάει το πράγμα με τους κοινωνικούς και επικοινωνιακούς κώδικες. Ενημέρωσα λοιπόν τα παιδιά για τη σφήνα στο πρόγραμμα (ως γνωστόν όταν έχεις να κάνεις κάτι, πέφτουν άλλα 15 μαζί, ενώ άλλες φορές βαράς μύγες) και για ενδεχόμενη καθυστέρηση/ μεταφορά της ώρας συνάντησης για λίγο αργότερα. Τελικά η εκδήλωση κράτησε περισσότερο από το προσδοκώμενο. Μία κοπέλα από την παρέα μου είπε ότι ξεκινάει σε λίγη ώρα, της είπα πως θα καθυστερήσουμε λίγο και να περιμένει. Μετά από 20 λεπτά περίπου είχε φτάσει έξω από το μαγαζί. Της είπα να μπει μέσα, να μην περιμένει όρθια και έξω, αλλά δεν ήθελε. Θα ήμουν εκεί σε ένα μισάωρο περίπου. Ξαναμιλήσαμε, την ενημέρωσα πως ξεκινούσα, αλλά εκνευρίστηκε επειδή θα έπρεπε να περιμένει άλλα 30 λεπτά. Και καλά έκανε! Την έστησα και ήταν μόνη της! Έφυγε, λοιπόν. Η φράση της χαρακτηριστικά ήταν "Δουλευόμαστε εδώ πέρα;". Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που φάνηκα αφερέγγυα και μάλιστα ενώ ήμουν εγώ η οικοδέσποινα. Τα άλλα παιδιά θα καθυστερούσαν να έρθουν ευτυχώς έτσι κι αλλιώς.. Της έστειλα μήνυμα λοιπόν να βρεθούμε την επόμενη μέρα, να της ζητήσω και συγγνώμη, αλλά απάντησε πως δεν μπορούσε. Την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα, αλλά δεν το σήκωσε. Τη μεθεπόμενη της ξανατηλεφώνησα, το σήκωσε, μιλήσαμε, της επανέλαβα πως της χρωστάω μια μεγάλη συγγνώμη και πως πρέπει να της την πω από κοντά, και την ρώτησα πότε μπορεί να βρεθούμε. Μου είπε πως θα έφευγε κάποιες μέρες για επαγγελματικούς λόγους και θα μιλήσουμε. Άφησα να περάσει ένα σύντομο διάστημα και της έστειλα μήνυμα στο fb πως ήμουν κοντά στην περιοχή της κι αν ήθελε να πάμε για έναν καφέ. Αυτό έγινε τέλη Απριλίου, να σας δώσω να καταλάβετε. Μου απάντησε αργότερα στη μέρα πως δεν μπορούσε, πως είχε διάβασμα και γράψιμο για κάποιες εξετάσεις και δεν είχε καθόλου ελεύθερη ώρα. Την ρώτησα πότε ήταν αυτές οι εξετάσεις, και η απάντηση της ήταν "στις 21". Ρωτάω: "Μαΐου;...". Απάντηση: "Ναι". Μου ήρθε να της απαντήσω "Καλά, δουλεύομαστε ξανά;" αλλά δεν το έκανα. Έγραψα "Οκ, καλό διάβασμα και θα τα πούμε". 
Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε.
Ρε παιδιά, ήμουν λάθος και το ξέρω. Θέλω/ Ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη από κοντά (το τηλεφωνικά δεν μου φτάνει), αλλά δεν με αφήνει. Δεν είναι δυσανάλογα μεγάλη η αντίδραση της απέναντι στο περιστατικό; Δεν χάνει το δίκιο της έτσι; Δηλαδή τι άλλο να γίνει; Και πραγματικά, δουλευόμαστε μεταξύ μας; 21 Μαΐου; Πώς και δεν είπε για Σεπτέμβριο (και την γλίτωσα μόνο με έναν μετά); Να πέσω δηλαδή να την προσκυνώ να με συγχωρέσει; Θα πάμε να τρελαθούμε τώρα; Πόσοι από εμάς έχουμε στήσει για χ και ψ λόγους τους φίλους μας; Τι θα γινόταν αν όλοι μας κρατούσαμε τέτοια μούτρα και πεισμώναμε κάθε φορά που μας συνέβαινε; Δεν θα ήμασταν ολομόναχοι, χωρίς άνθρωπο δίπλα μας;

Τι να πω πια.
Δεν σκοπεύω να την ξαναπροσεγγίσω, γιατί νομίζω πράγματι πως εξάντλησα όοολα τα περιθώρια από την πλευρά μου. Η πόρτα μου είναι ανοιχτή για εκείνη, αλλά μετά από τα 15 άκυρα που έφαγα, τώρα είναι σειρά της (όχι να φάει άκυρο αλλά να επιδιώξει επικοινωνία!). Αμα δεν κάνει κρούση, τότε λυπάμαι, αλλά αμα είναι να συρθώ στο πατώματα για μία καθυστέρηση, την οποία αναγνωρίζω, αργότερα δηλαδή αν συμβεί κάτι πιο βαρύ, τι θα πρέπει να γίνει; Εννοείται πως έχω ανεχτεί μούφες κι εγώ από εκείνη, όχι σε σχετικό θέμα, αλλά εντάξει, δεν παίρνουμε πια τοις μετρητοίς κάθε κουβέντα του άλλου. Θα έπρεπε δηλαδή να καθίσω να ζητάω εξηγήσεις και αποκατάσταση της αλήθειας; 

Βρε άντε γεια.

Ήρθε η ώρα του money

Μου έδωσαν αύξηση. Ουρανοκατέβατη.

Έφτιαξε η διάθεση μου. Πάω να δουλέψω με άλλον αέρα. Έχω περισσότερη όρεξη να βγαίνω έξω και κάνω πλάκες με όλους γύρω. Μέχρι κι έναν αντιπαθέστατο θείο έβαλα στη γωνία μιλώντας με άνεση και αέρα για ένα θέμα που πήγε να μας βάλει εμπόδιο (δεν τσακωθήκαμε - ίσα ίσα που ήμουν απόλυτα φιλική, αλλά ταυτόχρονα και δυναμική, με αποτέλεσμα να μην ξέρει τι να πει στο τηλέφωνο και να μιλάει χαμηλόφωνα!). Στη δουλειά δε, δεν αφήνω τίποτα στραβό να περάσει. 

Κι όλα αυτά, επειδή με ανέβασαν απρόσμενα σε μισθολογικό κλιμάκιο (να το πω έτσι), αποδεικνύοντας ότι ναι, δεν ξέρουμε τι μας περιμένει στη γωνία, και πως ρε παιδιά, όταν παλεύει κάποιος καθαρά και δεν αμελεί την προσωπική του βελτίωση, θα έρθει μια αναγνώριση. Δεν λέω από εκεί που περιμένουμε, αλλά θα έρθει από κάπου και μας κάνει να δούμε τον εαυτό μας και το περιβάλλον με άλλο μάτι.

Έτσι να πάει όλος ο χρόνος!

Διάφορα και 8 *+update*

Μπερδεμένη μέρα η σημερινή.  Κανονικά θα έπρεπε να πω όλα όσα έγιναν, χωρίς λογοκρισία, ώστε να ξεθυμάνω, διότι αυτός είναι ο σκοπός αυτού του μπλογκ. Να γράφω αυτά που θέλω και να φεύγουν από το μυαλό μου. Δεν θα το κάνω όμως, γιατί εμπλέκονται πολύ στενά συγγενικά μου άτομα. Σχετικά με το θέμα αυτό, θα πω μόνο πως εγώ φταίω, διότι δεν λέω να το πάρω απόφαση ότι όταν ο άνθρωπος είναι μίζερος, ζηλόφθονος, κακοπροαίρετος, στα όρια μισανθρωπίας, τότε ΔΕΝ θα αλλάξει. Όσες υποσχέσεις σου δώσει και όσες συμφωνίες σου κάνει, θα τις ακυρώσει μπουρδουκλώνοντας τα "εγώ είπα" και "εσύ είπες". 
Τώρα, αφού την πάτησα, έχω βρεθεί εκτεθειμένη σε μία καλή φίλη και δεν ξέρω πώς θα διαχειριστώ την κατάσταση. Διότι φταίω εγώ που εμπιστεύτηκα έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι ανάξιος εμπιστοσύνης και άντε να δικαιολογηθώ στην κοπέλα, που πλήρωσε τα δικά μου σπασμένα. 

Στην υπόλοιπη μέρα, υπάρχει ένα τραγελαφικό και ένα ευχαριστούλι να σας πω. 

Πήγα σε γάμο και στο τραπέζι ήμασταν διάφοροι γνωστοί. Μεταξύ τους και ένας τύπος που έχει ένα χρόνιο και παράξενο κόλλημα με τη γράφουσα. Με βλέπει και ξεκινάει το παραλήρημα "έλα ρε SparklingBlue-άρα, σε βλέπω στον δρόμο που περπατάς, σου κορνάρω, σε χαιρετάω, αλλά εσύ τίποτα! Όποτε βλέπω έναν ωραίο κ*λο, λέω αααα η Sparkling Blue-άρα είναι αυτή!". 
Δίπλα του καθόταν η κοπέλα του. Καταλαβαίνετε. Το έπαιρνα στην πλάκα, για να μην έχουμε άσχημη κατάληξη. Η βραδιά τελείωσε αναίμακτα και ήσυχα, μπορώ να πω.

Το ευχαριστούλι αφορά το μπαρμανάκι. 
Πήγα με παρέα και ως κυρία που δεν θέλει να δίνει πολλή σημασία, αποφάσισα να πάρω το κοκτέιλ Νο6. Καθόμασταν σε τραπέζι και όχι στο μπαρ, έτσι το είπα στον σερβιτόρο. Του εξήγησα ότι πρόκειται για κοκτέιλ εκτός καταλόγου και πως το φτιάχνει το συγκεκριμένο παιδί. Μετά από μερικά λεπτά όμως αναρωτήθηκα μήπως το μπαρμανάκι δεν θυμόταν τι ήταν και ποιος το ζητούσε, έτσι πήγα προς το μπαρ για να το διευκρινίσω. Καθώς προχωρούσα, το βλέμμα του προχωρούσε μαζί μου. Δεν μπορώ να πω, το βρήκα ενδιαφέρον ότι ακολουθούσε οπτικά ενώ προσπερνούσα τα άτομα για να πλησιάσω προς το μέρος του. Του έκανα νόημα για το κοκτέιλ (ούτε που θυμάμαι τι έκανα) και μου το έδειξε. Το είχε ήδη φτιάξει και ήταν μπροστά του. Σήκωσα τον αντίχειρα μου πως όλα καλά και πήγα στη θέση μου. Δύο από τα παιδιά της παρέας ήθελαν να το δοκιμάσουν και το ζήτησαν στον σερβιτόρο ως το "Νο6". Το άκουσε εκείνος και χαμογέλασε. Μετά από λίγο είδα το μπαρμανάκι να δουλεύει πυρετωδώς πίσω από την μπάρα και, θα το πω, μου άρεσε που ήξερα πως εκείνη τη στιγμή έφτιαχνε το ποτάκι που ονόμασα εγώ και έστω για λίγο "διαδόθηκε". 
Στην υπόλοιπη βραδιά δεν κοιτούσα προς το μπαρ, αφήστε που είχαμε πιάσει κουβέντα με την παρέα και είχα ξεχάσει κιόλας. Μόνο σε μία φάση με σκουντά μια φίλη μου ότι το παλικάρι μας είχε βγει στην άκρη της μπάρας, ακριβώς απέναντι μας, για να κάνει τσιγάρο, μας κάρφωνε με το βλέμμα και όταν τον τσάκωνε εκείνη, τα έχανε αυτός και γυρνούσε αλλού. Τον πέτυχα κι άλλη στιγμή να ποζάρει απέναντι μου, αλλά τον αγνόησα. Είπαμε, μας έφτιαξε τα Νο6 μας, δεν θα πέσουμε και στα πόδια του... 

Πάντως, από θαυμάστριες, το μισό μαγαζί! Άλλες κάθονταν στο μπαρ με το μισό ντεκολτέ έξω, άλλες στέκονταν πιο μακριά (δεν είναι και 50 μέτρα το μπαρ για να χωρέσουν όλες, καταλαβαίνετε!) και δεν είχαν μάτια για αλλού παρά μόνο εκεί... είχαμε πλάκα. Νομίζω πάντως πως είμαι η μόνη που πραγματικά απομακρύνθηκε από εκείνον, χωρίς να κάνει νάζια ή πισωγυρίσματα. Τη δουλειά του κάνει βέβαια το παιδί, αλίμονο. Την έχει δει βέβαια κάπως με την αδιάκοπη αδιαφορία μου και μου αρέσει. Και προστατεύομαι και ικανοποιούμαι!

*Αυτό που γίνεται στο μαγαζί είναι από τα άγραφα. Περάσαμε σήμερα με μία φίλη για ένα ποτό στο γρήγορα. Αρχικά το μέρος ήταν άδειο και βολευτήκαμε στο μπαρ, όπως το συνηθίζουμε. Μου έπιασε για λίγο την κουβέντα ο σερβιτόρος που γνωριζόμαστε και περνούσε η ώρα ευχάριστα. Το μπαρμανάκι πότε στεκόταν μπροστά μας και πότε πηγαινοερχόταν, αλλά δεν του έδινα και ιδιαίτερη σημασία. Σιγά σιγά άρχισε να έρχεται κόσμος και φυσικά πλέον οι περισσότερες ήταν γυναίκες. Μεγάλο θηλυκό ρεύμα αυτό το μαγαζί. Μέχρις ότου παρατηρώ ότι οι 8 στις 10 ήταν έτοιμες να ξεγυμνωθούν και να ξαπλώσουν πάνω στην μπάρα, έτοιμες! Κάποια στιγμή κοιτάω δεξιά μου, κοιτάω αριστερά μου, και αντιλαμβάνομαι ότι περιτριγυρίζομαι από λυσσασμένα θηλυκά, ηλικίας από 18 εως 40! Δώστου κούνημα, δώστου νάζι στα 2 αγόρια του μπαρ. Ένιωσα πολύ άσχημα να βρίσκομαι ανάμεσα τους. Είπαμε να πάμε για ένα οφθαλμόλουτρο, όχι να βγούμε και κραγμένες! 
Μου ξέφυγαν μερικά γελάκια ειρωνείας, πράγμα που δεν ήταν σωστό και ούτε του χαρακτήρα μου. Αλλά τέλος πάντων, αποφασίσαμε με τη φίλη να φύγουμε νωρίτερα από το προβλεπόμενο μας, γιατί αυτό το θέατρο του παραλόγου μας ήταν εντελώς ξένο. Πηγαίνοντας να χαιρετήσω τον σερβιτόρο, πιάνουμε πάλι μικρή κουβεντούλα. Και παρατηρώ ότι το μπαρμανάκι είχε στήσει αυτί. Εδώ το είχα να του πω, δεν μας χ***ς κι εσύ, έχεις 100 ξεβράκωτες μπροστά σου και σε ενδιαφέρει τι λέμε με τον σερβιτόρο;
Τελείωσε πλέον το θέμα με αυτόν. Ούτε για eye candy δεν με έλκει πια. Δεν ανήκω στην αγέλη και ούτε θα χάσω την αξιοπρέπεια μου για έναν απλώς εμφανίσιμο μπάρμαν. Αν είναι δυνατόν!
-Υ.Γ. Στο στέκι μου εννοείται πως μια χαρά θα πηγαίνω, αλλά τέρμα οι αναρτήσεις για λόγου του. It's not worth it!

Men

Περνάνε οι μέρες και το βασανιστήριο της νέας σεζόν πλησιάζει επικίνδυνα. Ξεκινάω πάλι τη δουλειά, στο ίδιο μέρος, με τα ίδια άτομα, με τις ίδιες συνθήκες. Το μόνο καλό είναι πως μεταξύ των συναδέλφων θα είναι και το παλικάρι το λεβέντικο, εκείνο, ξέρετε ποιο. Είναι μία ευχάριστη στιγμή της ημέρας, όταν συναντιόμαστε τυχαία σε κάποιον διάδρομο και τον πιάνει αμηχανία. :) (είπε η ψυχραιμότερη - κι όμως, ναι).

Λαμπρή Δευτέρα χτες και πήγαμε για καφέ με παρέα. Σε άλλο μαγαζί. Ανοίγει λοιπόν το στόμα του στα καλά καθούμενα ένας και λέει ότι απεχθάνεται το μπαρμανάκι, διότι είναι ξυνός, ψυχρός, απόμακρος και την τελευταία φορά που πήγε, τον αγνοούσε και δεν πήγε να πάρει παραγγελία. Χα χα χα. Είναι γνωστός γκρινιάρης ο συγκεκριμένος αφενός, και αφετέρου πήρε εδώ και καιρό πρέφα το ρεύμα του μπαρμανακίου, επομένως ως σωστός ανήρ που νιώθει να κινδυνεύει, πήρε το φτυάρι του και ρίχνει. "Πες ότι σε έπιασαν οι αντιζηλίες τώρα", του είπε μια κοπέλα. Η απάντηση του ήταν αυτή που έπρεπε και δεν περιμέναμε: "Εμείς οι άντρες είμαστε μεγαλύτερες κατίνες από τις γυναίκες, να το ξέρετε!". Το παραδέχτηκε, λοιπόν. 



Θα έχω νεότερα τις επόμενες μέρες.