Έχω συγκλονιστεί!

 Είναι υπόθεση άλλων, αλλά από χτες που το ανακάλυψα (τυχαία), έχω συγκλονιστεί.

Σε αυτή την καραντίνα βρεθήκαμε με τον Αδιάφορο, κατόπιν μάλιστα δικής του πρωτοβουλίας, περισσότερες φορές από πριν, στις "φυσιολογικές" ημέρες. Την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, μάλιστα, περάσαμε μαζί σχεδόν 1μιση ώρα, ευχάριστα και χαλαρά. 

Κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό μου είχε πει ότι δεν ήταν στα καλά του, αλλά όχι προσωπικά ο ίδιος - κάτι έτρεχε στο περιβάλλον του. Δεν ήθελε να μου πει τι, και δεν με έκοφτε κιόλας να τον πιέσω. Αλλά. Η τεχνολογία είχε άλλα σχέδια. Πετάχτηκε στα social media μου κάτι, που με άφησε με το σαγόνι ορθάνοιχτο. ΔΕΝ το περίμενα. Σκέφτηκα, λοιπόν: Άμα συγκλονίστηκα εγώ, εκείνος τι περνάει; Άραγε, όταν επεδίωκε να βρεθούμε, έστω για λίγα λεπτά, ήταν για να νιώσει καλύτερα; Ήταν η καλοσύνη πριν το ξέσπασμα; Γιατί τώρα έχει εξαφανιστεί ουσιαστικά και στις γιορτές κατάλαβα ότι ευχήθηκε με το ζόρι.

Να υπογραμμίσω για άλλη μία φορά ότι, παραμένει Αδιάφορος ως προς το ερωτικό. Τώρα πλέον είναι φίλος. Όντως, είναι φίλος, και μάλιστα τον θεωρώ από τους καλούς, διότι παρόλο που κάποιες φορές μπορεί να μιλάμε πολύ αραιά, ωστόσο "δένουμε" και ευχαριστιέμαι κουβέντα μαζί του. 

Αυτή τη φορά, όμως, δεν μπορώ να βοηθήσω, και κυρίως, δεν μπορώ να του πω ότι κάτι είδα, από τύχη. Για να μη θέλει (ακόμα) να μου πει τι έχει γίνει, και δεδομένης της φύσης του "συμβάντος" αυτού, υπάρχει και τεράστια οργή, και ντροπή εκ μέρους του. Ξέρετε ποια είναι η ειρωνεία;;; Ότι αυτός το είχε ψυλλιαστεί εδώ και χρόνια! Ποιος τον άκουγε, όμως; Κανείς! 

Αποφάσισα λοιπόν να καθίσω στα αβγά μου. Όποτε νιώσει εκείνος έτοιμος να με ξαναπλησιάσει, εδώ είμαι. 

Κρίμα!