-Ήρθε η άνοιξη, άνοιξαν τα μάτια μου, ελπίδες δεν έχουμε, αλλά δεν πειράζει. Τι είχες Γιάννη/(α), τι είχα πάντα. Τουλάχιστον αναρρώνουμε με επιτυχία από το κόλλημα. Αυτό κι αν είναι επιτυχία!
-Θυμάστε εκείνο το παιδί της παρέας, το οποίο πείραζαν επειδή αλληλοσυμπαθιόμασταν, ψυχράνθηκε, ψυχράνθηκα διπλά και επανήλθε; Σήμερα που τον είδα, διαπίστωσα πως έχει ομορφύνει ακόμα περισσότερο. Επειδή φοβάμαι όμως να του λέω πολλά-πολλά, για να μην παρεξηγηθούμε πάλι, διατήρησα τις κουβέντες μας σε λακωνικά επίπεδα. Σπανίζουν τέτοια άτομα στις μέρες μας, όμως, ρε παιδιά. Μορφωμένος, συνεσταλμένος και εξαιρετικά εμφανίσιμος. Να είναι καλά το παλικάρι.
Και τώρα πάω στο ψητό.
Πριν από κάποιες εβδομάδες γιόρταζα. Κανόνισα λοιπόν να κεράσω μερικά παιδιά στο στέκι το γνωστό. Αφού όμως μίλησα και συνεννοήθηκα, μας προσκάλεσαν σε μια εκδήλωση. Δεν ήθελα να πάω αλλά ξέρετε πως πάει το πράγμα με τους κοινωνικούς και επικοινωνιακούς κώδικες. Ενημέρωσα λοιπόν τα παιδιά για τη σφήνα στο πρόγραμμα (ως γνωστόν όταν έχεις να κάνεις κάτι, πέφτουν άλλα 15 μαζί, ενώ άλλες φορές βαράς μύγες) και για ενδεχόμενη καθυστέρηση/ μεταφορά της ώρας συνάντησης για λίγο αργότερα. Τελικά η εκδήλωση κράτησε περισσότερο από το προσδοκώμενο. Μία κοπέλα από την παρέα μου είπε ότι ξεκινάει σε λίγη ώρα, της είπα πως θα καθυστερήσουμε λίγο και να περιμένει. Μετά από 20 λεπτά περίπου είχε φτάσει έξω από το μαγαζί. Της είπα να μπει μέσα, να μην περιμένει όρθια και έξω, αλλά δεν ήθελε. Θα ήμουν εκεί σε ένα μισάωρο περίπου. Ξαναμιλήσαμε, την ενημέρωσα πως ξεκινούσα, αλλά εκνευρίστηκε επειδή θα έπρεπε να περιμένει άλλα 30 λεπτά. Και καλά έκανε! Την έστησα και ήταν μόνη της! Έφυγε, λοιπόν. Η φράση της χαρακτηριστικά ήταν "Δουλευόμαστε εδώ πέρα;". Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που φάνηκα αφερέγγυα και μάλιστα ενώ ήμουν εγώ η οικοδέσποινα. Τα άλλα παιδιά θα καθυστερούσαν να έρθουν ευτυχώς έτσι κι αλλιώς.. Της έστειλα μήνυμα λοιπόν να βρεθούμε την επόμενη μέρα, να της ζητήσω και συγγνώμη, αλλά απάντησε πως δεν μπορούσε. Την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα, αλλά δεν το σήκωσε. Τη μεθεπόμενη της ξανατηλεφώνησα, το σήκωσε, μιλήσαμε, της επανέλαβα πως της χρωστάω μια μεγάλη συγγνώμη και πως πρέπει να της την πω από κοντά, και την ρώτησα πότε μπορεί να βρεθούμε. Μου είπε πως θα έφευγε κάποιες μέρες για επαγγελματικούς λόγους και θα μιλήσουμε. Άφησα να περάσει ένα σύντομο διάστημα και της έστειλα μήνυμα στο fb πως ήμουν κοντά στην περιοχή της κι αν ήθελε να πάμε για έναν καφέ. Αυτό έγινε τέλη Απριλίου, να σας δώσω να καταλάβετε. Μου απάντησε αργότερα στη μέρα πως δεν μπορούσε, πως είχε διάβασμα και γράψιμο για κάποιες εξετάσεις και δεν είχε καθόλου ελεύθερη ώρα. Την ρώτησα πότε ήταν αυτές οι εξετάσεις, και η απάντηση της ήταν "στις 21". Ρωτάω: "Μαΐου;...". Απάντηση: "Ναι". Μου ήρθε να της απαντήσω "Καλά, δουλεύομαστε ξανά;" αλλά δεν το έκανα. Έγραψα "Οκ, καλό διάβασμα και θα τα πούμε".
Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε.
Ρε παιδιά, ήμουν λάθος και το ξέρω. Θέλω/ Ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη από κοντά (το τηλεφωνικά δεν μου φτάνει), αλλά δεν με αφήνει. Δεν είναι δυσανάλογα μεγάλη η αντίδραση της απέναντι στο περιστατικό; Δεν χάνει το δίκιο της έτσι; Δηλαδή τι άλλο να γίνει; Και πραγματικά, δουλευόμαστε μεταξύ μας; 21 Μαΐου; Πώς και δεν είπε για Σεπτέμβριο (και την γλίτωσα μόνο με έναν μετά); Να πέσω δηλαδή να την προσκυνώ να με συγχωρέσει; Θα πάμε να τρελαθούμε τώρα; Πόσοι από εμάς έχουμε στήσει για χ και ψ λόγους τους φίλους μας; Τι θα γινόταν αν όλοι μας κρατούσαμε τέτοια μούτρα και πεισμώναμε κάθε φορά που μας συνέβαινε; Δεν θα ήμασταν ολομόναχοι, χωρίς άνθρωπο δίπλα μας;
Τι να πω πια.
Δεν σκοπεύω να την ξαναπροσεγγίσω, γιατί νομίζω πράγματι πως εξάντλησα όοολα τα περιθώρια από την πλευρά μου. Η πόρτα μου είναι ανοιχτή για εκείνη, αλλά μετά από τα 15 άκυρα που έφαγα, τώρα είναι σειρά της (όχι να φάει άκυρο αλλά να επιδιώξει επικοινωνία!). Αμα δεν κάνει κρούση, τότε λυπάμαι, αλλά αμα είναι να συρθώ στο πατώματα για μία καθυστέρηση, την οποία αναγνωρίζω, αργότερα δηλαδή αν συμβεί κάτι πιο βαρύ, τι θα πρέπει να γίνει; Εννοείται πως έχω ανεχτεί μούφες κι εγώ από εκείνη, όχι σε σχετικό θέμα, αλλά εντάξει, δεν παίρνουμε πια τοις μετρητοίς κάθε κουβέντα του άλλου. Θα έπρεπε δηλαδή να καθίσω να ζητάω εξηγήσεις και αποκατάσταση της αλήθειας;
Βρε άντε γεια.
-Θυμάστε εκείνο το παιδί της παρέας, το οποίο πείραζαν επειδή αλληλοσυμπαθιόμασταν, ψυχράνθηκε, ψυχράνθηκα διπλά και επανήλθε; Σήμερα που τον είδα, διαπίστωσα πως έχει ομορφύνει ακόμα περισσότερο. Επειδή φοβάμαι όμως να του λέω πολλά-πολλά, για να μην παρεξηγηθούμε πάλι, διατήρησα τις κουβέντες μας σε λακωνικά επίπεδα. Σπανίζουν τέτοια άτομα στις μέρες μας, όμως, ρε παιδιά. Μορφωμένος, συνεσταλμένος και εξαιρετικά εμφανίσιμος. Να είναι καλά το παλικάρι.
Και τώρα πάω στο ψητό.
Πριν από κάποιες εβδομάδες γιόρταζα. Κανόνισα λοιπόν να κεράσω μερικά παιδιά στο στέκι το γνωστό. Αφού όμως μίλησα και συνεννοήθηκα, μας προσκάλεσαν σε μια εκδήλωση. Δεν ήθελα να πάω αλλά ξέρετε πως πάει το πράγμα με τους κοινωνικούς και επικοινωνιακούς κώδικες. Ενημέρωσα λοιπόν τα παιδιά για τη σφήνα στο πρόγραμμα (ως γνωστόν όταν έχεις να κάνεις κάτι, πέφτουν άλλα 15 μαζί, ενώ άλλες φορές βαράς μύγες) και για ενδεχόμενη καθυστέρηση/ μεταφορά της ώρας συνάντησης για λίγο αργότερα. Τελικά η εκδήλωση κράτησε περισσότερο από το προσδοκώμενο. Μία κοπέλα από την παρέα μου είπε ότι ξεκινάει σε λίγη ώρα, της είπα πως θα καθυστερήσουμε λίγο και να περιμένει. Μετά από 20 λεπτά περίπου είχε φτάσει έξω από το μαγαζί. Της είπα να μπει μέσα, να μην περιμένει όρθια και έξω, αλλά δεν ήθελε. Θα ήμουν εκεί σε ένα μισάωρο περίπου. Ξαναμιλήσαμε, την ενημέρωσα πως ξεκινούσα, αλλά εκνευρίστηκε επειδή θα έπρεπε να περιμένει άλλα 30 λεπτά. Και καλά έκανε! Την έστησα και ήταν μόνη της! Έφυγε, λοιπόν. Η φράση της χαρακτηριστικά ήταν "Δουλευόμαστε εδώ πέρα;". Στενοχωρήθηκα πάρα πολύ που φάνηκα αφερέγγυα και μάλιστα ενώ ήμουν εγώ η οικοδέσποινα. Τα άλλα παιδιά θα καθυστερούσαν να έρθουν ευτυχώς έτσι κι αλλιώς.. Της έστειλα μήνυμα λοιπόν να βρεθούμε την επόμενη μέρα, να της ζητήσω και συγγνώμη, αλλά απάντησε πως δεν μπορούσε. Την επόμενη μέρα της τηλεφώνησα, αλλά δεν το σήκωσε. Τη μεθεπόμενη της ξανατηλεφώνησα, το σήκωσε, μιλήσαμε, της επανέλαβα πως της χρωστάω μια μεγάλη συγγνώμη και πως πρέπει να της την πω από κοντά, και την ρώτησα πότε μπορεί να βρεθούμε. Μου είπε πως θα έφευγε κάποιες μέρες για επαγγελματικούς λόγους και θα μιλήσουμε. Άφησα να περάσει ένα σύντομο διάστημα και της έστειλα μήνυμα στο fb πως ήμουν κοντά στην περιοχή της κι αν ήθελε να πάμε για έναν καφέ. Αυτό έγινε τέλη Απριλίου, να σας δώσω να καταλάβετε. Μου απάντησε αργότερα στη μέρα πως δεν μπορούσε, πως είχε διάβασμα και γράψιμο για κάποιες εξετάσεις και δεν είχε καθόλου ελεύθερη ώρα. Την ρώτησα πότε ήταν αυτές οι εξετάσεις, και η απάντηση της ήταν "στις 21". Ρωτάω: "Μαΐου;...". Απάντηση: "Ναι". Μου ήρθε να της απαντήσω "Καλά, δουλεύομαστε ξανά;" αλλά δεν το έκανα. Έγραψα "Οκ, καλό διάβασμα και θα τα πούμε".
Από τότε δεν ξαναμιλήσαμε.
Ρε παιδιά, ήμουν λάθος και το ξέρω. Θέλω/ Ήθελα να της ζητήσω συγγνώμη από κοντά (το τηλεφωνικά δεν μου φτάνει), αλλά δεν με αφήνει. Δεν είναι δυσανάλογα μεγάλη η αντίδραση της απέναντι στο περιστατικό; Δεν χάνει το δίκιο της έτσι; Δηλαδή τι άλλο να γίνει; Και πραγματικά, δουλευόμαστε μεταξύ μας; 21 Μαΐου; Πώς και δεν είπε για Σεπτέμβριο (και την γλίτωσα μόνο με έναν μετά); Να πέσω δηλαδή να την προσκυνώ να με συγχωρέσει; Θα πάμε να τρελαθούμε τώρα; Πόσοι από εμάς έχουμε στήσει για χ και ψ λόγους τους φίλους μας; Τι θα γινόταν αν όλοι μας κρατούσαμε τέτοια μούτρα και πεισμώναμε κάθε φορά που μας συνέβαινε; Δεν θα ήμασταν ολομόναχοι, χωρίς άνθρωπο δίπλα μας;
Τι να πω πια.
Δεν σκοπεύω να την ξαναπροσεγγίσω, γιατί νομίζω πράγματι πως εξάντλησα όοολα τα περιθώρια από την πλευρά μου. Η πόρτα μου είναι ανοιχτή για εκείνη, αλλά μετά από τα 15 άκυρα που έφαγα, τώρα είναι σειρά της (όχι να φάει άκυρο αλλά να επιδιώξει επικοινωνία!). Αμα δεν κάνει κρούση, τότε λυπάμαι, αλλά αμα είναι να συρθώ στο πατώματα για μία καθυστέρηση, την οποία αναγνωρίζω, αργότερα δηλαδή αν συμβεί κάτι πιο βαρύ, τι θα πρέπει να γίνει; Εννοείται πως έχω ανεχτεί μούφες κι εγώ από εκείνη, όχι σε σχετικό θέμα, αλλά εντάξει, δεν παίρνουμε πια τοις μετρητοίς κάθε κουβέντα του άλλου. Θα έπρεπε δηλαδή να καθίσω να ζητάω εξηγήσεις και αποκατάσταση της αλήθειας;
Βρε άντε γεια.
5 σχόλια:
Αμάν ξινίλα ,φαντάσου στα γεράματά της τι θα τραβάνε ,αν εχει απομείνει κανενας δίπλα της!
Κι εγω θα νευρίαζα ,αλλά αν ήταν το μοναδικό που θα μου είχες κάνει και δεν γινόταν συστηματικά και μετά από συγνώμη ,ε θα το ξεπερνούσα πια ,όπως και το έχω κάνει!
Αμάν !Η βασίλισσα Ελισάβετ !
Τι δώρο να σου είχε πάρει όμως και τι το έκανε; Λες να αρνείται γιατι το χρησιμοποίησε και δεν θέλει ,η ξινή ,να σου πάρει άλλο;
Να σου πω κι εσένα !Μια καλή περίπτωση από όσους συναναστρέφεσαι έχεις να μας πεις ή όλα τα κουλά σε εσένα τυχαίνουν!
Με σύγχυσες με την ξινή και θα φάω πατατάκια τώρα!
Κι εγώ έχω νευριάσει Νάσια μου επειδή με έστησαν για 1 και 2 ώρες, αλλά ξέρω ότι γίνονται αυτά.
Μα ναι, μια φορά έγινε το στήσιμο. Δεν το συνηθίζω. Άντε να καθυστερήσω 10 λεπτά το πολύ κάποια φορά. Εξάλλου, μου έχει ακυρώσει η ίδια -τελευταία στιγμή κιόλας- συναντήσεις. Δύσκολος άνθρωπος αλλά όλοι μας έχουμε κατανόηση.
Δεν το είχα σκεφτεί για το δώρο, αλλά τώρα πια δεν πιστεύω καν πως θα το πάρω και ποτέ. Ούτε με ενδιαφέρει κιόλας. Αν είναι να το πληρώσω με αίμα, χάρισμα της κοπελιάς. Εντάξει, να με κάνει να νιώσω άσχημα, αλλά όχι κι έτσι.
Εεεε έχω τον μαλ*κομαγνήτη, Νάσια μου... Δεν πειράζει, υγεία!
Υ.Γ. Μου θύμισες τον Διακαή. Μια μέρα περπατούσαμε με αυτή την κοπέλα στον δρόμο, τον πέτυχα κατά τύχη και σταματήσαμε για να μιλήσουμε. Εκείνη απομακρύνθηκε και κοιτούσε από απόσταση. Ανταλλάξαμε μερικές κουβέντες και όταν του είπα πως πρέπει να φύγω γιατί με περιμένει η φίλη μου, είχε πει... "Ναι, την είδα την ξινή". Χαχαχαχ....
τώρα συμπάθησα και τον Διακαή!
Δεν έπρεπε να ασχοληθείς τόσο πολύ. Εννοώ καλά έκανες για την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα, αλλά έπρεπε να το αφήσεις εκεί και μαζί με αυτό και τις τύψεις σου.
Δεν έφταιγες εσύ και αν την έστησες, τι έγινε; Όποιος θέλει, περιμένει. Και στην τελική, όσο περιμένεις κάνεις και κάτι άλλο,μια βόλτα, έναν καφέ, ένα ακόμα πήγαινε-έλα. Θέλει πάθος η ζωή. Βγάλε απ'τη ζωή σου άτομα που σε κρατάνε πίσω, αντί να σε σπρώχνουν μπροστά.
Είναι θέμα υγείας.
:)
Γεια σου, Alex!
Τα λες καλά. Έφταιγα μωρέ όμως, γιατί θα έπρεπε να έχω υπολογίσει πως κάθε κοινωνική εκδήλωση (δική μας) κρατάει περισσότερο από όσο είναι προγραμματισμένο. Τέλος πάντων. Ακόμα συγχύζομαι βέβαια όταν σκεφτώ ότι ακόμα κρατάει μούτρα (βασικά τώρα δεν μπορεί να εμφανιστεί από μόνη της, γιατί υποτίθεται δεν έχει χρόνο ούτε να ανασάνει...), αλλά όχι και να τα βάλουμε με τον εαυτό μας για μία καθυστέρηση...
Αυτό ακριβώς. Όταν σε κρατάνε πίσω, τα αφήνεις.
Καλό βράδυ!
@Nasia: Έχει αντίληψη ο βλαξ, ναι. Χαχαχ!
Δημοσίευση σχολίου