Το μπαρμανάκι

Τελευταία στο μέρος που συχνάζουμε έπιασε δουλειά ένα παιδί, το οποίο από την πρώτη στιγμή βρήκα πολύ συμπαθητικό. Καμία σχέση με τον τυπικό μπάρμαν ωστόσο, που η θέση τον κάνει να είναι ομιλητικός, ανοιχτός, έστω ρε παιδί μου όχι αμίλητος και κλειστός. Το παιδάκι κάνει τη δουλειά του χωρίς να αποσπάται και χωρίς να παίρνει από πολλά λόγια. Είναι καλό eye candy και η αφοσίωση του σε βοηθάει να τον ...θαυμάζεις χωρίς πολύ άγχος ότι θα σε τσακώσει (χα χα χα). 
Δεν μας τρέχουν τα σάλια. Εκφράζουμε οπτικά τον θαυμασμό μας με μέτρο. 

Τις προάλλες είχα πάει με την αδελφή μου. Καθίσαμε στο μπαρ, καθώς είναι το πιο φωτεινό σημείο του μαγαζιού. Έρχονται μαζί η κοπέλα και το μπαρμανάκι (έτσι τον αποκαλώ) να πάρουν παραγγελία. Επέμεναν και οι δύο, επομένως εγώ σε αυτόν (τυχαίο όχι) και η αδελφή μου στην κοπέλα. Του είπα ότι θα ήθελα ένα κοκτέιλ (γελάσανε και οι τοίχοι με την πότισσα...) αλλά όχι δυνατό. Απάντησε ότι ξέρει πως δεν πίνω, διότι θυμάται ότι κάθε φορά παίρνω κάτι ελαφρύ. +1. 
Με ρώτησε αν το ήθελα πικρό και σε βαθμό από το 1 εως το 10, πόσο πικρό. Του είπα για πλάκα 6. Μετά από λίγο μου έφερε ένα γευστικότατο κοκτέιλ με πορτοκάλι, πικραμύγδαλο, τζιν, μπαχαρικά... και πραγματικά, αν με ρωτούσε κάποιος, θα του έλεγα ότι ο βαθμός πικράδας του είναι 6. +1. 
Περίμενε να του πω εντυπώσεις. Τον ρώτησα πώς το λένε, για να το ζητάω, και μου απάντησε πως δεν έχει όνομα, πως μπορώ να το ονομάσω όπως θέλω και θα το θυμάται. Σκέφτηκα τον βαθμό και του είπα: Νο6. +1. 
Σε μία φάση μεταξύ των 3 παραπάνω, μου έδωσε το χέρι για high five. +1. 
Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, μου είπε πως δεν ξέρει τίποτα και να πληρώσουμε στην κοπέλα. Από τους δίπλα βέβαια μια χαρά πήρε τα λεφτά. Μάλλον, επειδή το ποτό ήταν εκτός καταλόγου, δεν ήξερε πόσο να το κοστολογήσει. Όπως και να έχει, έδειξε μία ευαισθησία, μία ντροπή. Και συμπλήρωσε πως θυμάται το Νο6. +0.5
Όταν έφευγα, δεν σκόπευα να χαιρετήσω ξανά (δεν είμαστε φιλαράκια), ένιωσα όμως μάτια να με κοιτάνε. Γύρισα και ήδη με χαιρετούσε από την άλλη άκρη της μπάρας. +0.5

Μαζεύτηκαν λοιπόν 5 πόντοι, που συντέλεσαν στο να ανέβει η διάθεση μου. Η αδελφή μου σε μία στιγμή με ρώτησε απορώντας "Καλά, αυτός γιατί θυμόταν τι παίρνεις εσύ και δεν θυμόταν το δικό μου; Και τι ήταν αυτό με το high five; Και γιατί στεκόταν από πάνω μας, περιμένοντας να μιλήσει; Αυτόν δεν τον λένε ξινό;" 

Θα ξεκαθαρίσουμε λίγο τα πράγματα. Δεν υπήρχε φλερτ. Αναδύθηκε μία αμοιβαία φιλική συμπάθεια μεταξύ μας. Είναι αρκετά χρόνια μικρότερος, επίσης. Μου άρεσε που είναι συγκρατημένος και επαγγελματίας και αυτός ο συγκρατημένος και επαγγελματίας ένιωσε την άνεση να ανοίξει κάπως σε μένα. 
Ορίστε, λοιπόν. Μια βραδιά καθημερινή, συνηθισμένη, γύρισε σε ενδιαφέρουσα από τη μία στιγμή στην άλλη. Και μετά μου λέτε, τι είναι η ζωή, μια ευθεία είναι; Κανείς δεν ξέρει τι είναι. Ευθεία και προβλέψιμη πάντως, όχι!