Υπάρχει μία ηλίθια αμηχανία εκ μέρους του παιδιού, και προσωπικά το εκλαμβάνω ως τρόπο για να δείξει ότι δεν θέλει να έχει πολλά-πολλά μαζί μου.
Είπαμε να πάμε μία βόλτα με μία φίλη και καταλήξαμε στον γνωστό μας προορισμό.
Λοιπόν, όταν μπήκαμε, αφού προσπέρασα λίγο κόσμο, κοίταξα προς το μπαρ για να χαιρετήσω. Δείτε εδώ σκηνή: Τον βλέπω που είχε το βλέμμα του σε μένα, πάω να τον χαιρετήσω... και γυρνάει αλλού. Άκου εκεί. Φυσικά κάθισα κάτω στο πάτωμα και έβαλα τα κλάματα. Not.
Τέλος πάντων, βρήκαμε ένα σταντ που βρισκόταν σε σημείο που έβλεπες και από τις δύο πλευρές της μπάρας (μέσα-έξω) και σταθήκαμε εκεί. Κινούνταν προς την κάτω πλευρά του μπαρ, αλλά όταν ήρθε κοντά 1-2 φορές, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας, τίποτα. Ούτε ένα χαμόγελο, ούτε ένα νεύμα. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν και χαιρετιόντουσαν όλοι μεταξύ τους μια χαρά. Εγώ εκεί ήμουν η αόρατη ή η λεπρή. Μπα. Στάθηκα σε μία γωνία και έπνιξα τον καημό μου στο ποτό. Not.
Λίγο αργότερα χρειάστηκε να βγει από το μπαρ κι εγώ στεκόμουν 1 μέτρο πιο πέρα. Δεν ξέρω πώς και δεν πήδηξε πάνω από την μπάρα για να με αποφύγει. Μπορεί και να το έκανε, αν δεν είχε κόσμο. Λοιπόν, άλλη σκηνή: Κοντοστέκεται αμήχανα για 3-4 δευτερόλεπτα, εγώ νόμιζα πως είτε θα έφευγε φουριόζος προς την αποθήκη ή θα στεκόταν εκεί στην άκρη να κάνει κάτι, με πλησιάζει διστακτικά, με χαϊδεύει στο χέρι, με ρωτάει τι κάνω, είπαμε εκεί 1-2 κουβέντες και μετά φεύγει προς αποθήκη.
Ανακουφίστηκα που βγήκε από τον λήθαργο και χαιρετηθήκαμε, έστω άγαρμπα.
Δεν είχα κανα άγχος ότι είχα χάσει τον έρωτα της ζωής μου, καλά εννοείται πως όχι, αλλά αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά του ήταν παράξενη. Κι επειδή αυτόν τον καιρό η ζωή μου είναι ήσυχη, βρήκα να ασχοληθώ. Καταλαβαίνετε.
Αυτό που παρατήρησα ήταν πως έχει το μεγαλύτερο ρεύμα συγκριτικά με τα άλλα παιδιά που δουλεύουν εκεί. Το περιμένεις, γιατί είναι καινούριος και έχει το στυλ που τραβάει. Επίσης, είναι ο μικρότερος εκεί -κάτω των 30-, ενώ τα άλλα παιδιά κινούνται στα 30 με 35. Τον έκοβαν κυρίως φοιτήτριες (τέτοιας ηλικίας δηλαδή) και μερικές κάθονταν στο μπαρ, με το ένα μάτι πάνω του. Το΄χει το μπαρμανάκι, το ΄χει. Δεν το έχει με τη συμπεριφορά όμως.
Αφού πέρασε η ώρα και ξεδώσαμε, πληρώσαμε και φύγαμε. Δεν τον είδα (στέκονταν αρκετοί στο μπαρ) για να καληνυχτίσω, ούτε έσκασα κιόλας. Δηλαδή θα καθόμουν να περιμένω να ανοίξει μία δίοδος για να πω καληνύχτα σε ένα παιδί (για μένα είναι, με τη διαφορά που έχουμε), που έβγαλε μία αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τελευταία; Άσε μας, βρε μπαρμανάκι. Καλή καρδιά και καλό οφθαλμόλουτρο μας δίνεις, αλλά τέτοιες βλακείες δεν έχει. Αν ήμουν μικρότερη και άπειρη, ναι. Τώρα, όμως, μπααα.
('Ανευ βαθμολογίας)
Είπαμε να πάμε μία βόλτα με μία φίλη και καταλήξαμε στον γνωστό μας προορισμό.
Λοιπόν, όταν μπήκαμε, αφού προσπέρασα λίγο κόσμο, κοίταξα προς το μπαρ για να χαιρετήσω. Δείτε εδώ σκηνή: Τον βλέπω που είχε το βλέμμα του σε μένα, πάω να τον χαιρετήσω... και γυρνάει αλλού. Άκου εκεί. Φυσικά κάθισα κάτω στο πάτωμα και έβαλα τα κλάματα. Not.
Τέλος πάντων, βρήκαμε ένα σταντ που βρισκόταν σε σημείο που έβλεπες και από τις δύο πλευρές της μπάρας (μέσα-έξω) και σταθήκαμε εκεί. Κινούνταν προς την κάτω πλευρά του μπαρ, αλλά όταν ήρθε κοντά 1-2 φορές, όταν διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας, τίποτα. Ούτε ένα χαμόγελο, ούτε ένα νεύμα. Κόσμος πήγαινε και ερχόταν και χαιρετιόντουσαν όλοι μεταξύ τους μια χαρά. Εγώ εκεί ήμουν η αόρατη ή η λεπρή. Μπα. Στάθηκα σε μία γωνία και έπνιξα τον καημό μου στο ποτό. Not.
Λίγο αργότερα χρειάστηκε να βγει από το μπαρ κι εγώ στεκόμουν 1 μέτρο πιο πέρα. Δεν ξέρω πώς και δεν πήδηξε πάνω από την μπάρα για να με αποφύγει. Μπορεί και να το έκανε, αν δεν είχε κόσμο. Λοιπόν, άλλη σκηνή: Κοντοστέκεται αμήχανα για 3-4 δευτερόλεπτα, εγώ νόμιζα πως είτε θα έφευγε φουριόζος προς την αποθήκη ή θα στεκόταν εκεί στην άκρη να κάνει κάτι, με πλησιάζει διστακτικά, με χαϊδεύει στο χέρι, με ρωτάει τι κάνω, είπαμε εκεί 1-2 κουβέντες και μετά φεύγει προς αποθήκη.
Ανακουφίστηκα που βγήκε από τον λήθαργο και χαιρετηθήκαμε, έστω άγαρμπα.
Δεν είχα κανα άγχος ότι είχα χάσει τον έρωτα της ζωής μου, καλά εννοείται πως όχι, αλλά αυτή η αλλαγή στη συμπεριφορά του ήταν παράξενη. Κι επειδή αυτόν τον καιρό η ζωή μου είναι ήσυχη, βρήκα να ασχοληθώ. Καταλαβαίνετε.
Αυτό που παρατήρησα ήταν πως έχει το μεγαλύτερο ρεύμα συγκριτικά με τα άλλα παιδιά που δουλεύουν εκεί. Το περιμένεις, γιατί είναι καινούριος και έχει το στυλ που τραβάει. Επίσης, είναι ο μικρότερος εκεί -κάτω των 30-, ενώ τα άλλα παιδιά κινούνται στα 30 με 35. Τον έκοβαν κυρίως φοιτήτριες (τέτοιας ηλικίας δηλαδή) και μερικές κάθονταν στο μπαρ, με το ένα μάτι πάνω του. Το΄χει το μπαρμανάκι, το ΄χει. Δεν το έχει με τη συμπεριφορά όμως.
Αφού πέρασε η ώρα και ξεδώσαμε, πληρώσαμε και φύγαμε. Δεν τον είδα (στέκονταν αρκετοί στο μπαρ) για να καληνυχτίσω, ούτε έσκασα κιόλας. Δηλαδή θα καθόμουν να περιμένω να ανοίξει μία δίοδος για να πω καληνύχτα σε ένα παιδί (για μένα είναι, με τη διαφορά που έχουμε), που έβγαλε μία αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά τελευταία; Άσε μας, βρε μπαρμανάκι. Καλή καρδιά και καλό οφθαλμόλουτρο μας δίνεις, αλλά τέτοιες βλακείες δεν έχει. Αν ήμουν μικρότερη και άπειρη, ναι. Τώρα, όμως, μπααα.
('Ανευ βαθμολογίας)
4 σχόλια:
Είπαμε... Δε θα μας τρελάνει το μπαρμανάκι, εμείς θα το τρελάνουμε.
Στο εξής, θα πηγαίνεις κανονικά στο μπαράκι, θα περνάς καλά και θα το δείχνεις (ακόμα κι αν δεν είσαι), θα τον αγνοείς τελείως (ακόμα κι αν δε το θες) και θα του δείχνεις ότι δεν υπάρχει εκεί για σένα (ακόμα κι αν υπάρχει).
Κάποτε μου είχε πει μία φίλη πολύ μεγαλύτερή μου μία κουβέντα για τέτοιους τύπους και νόμιζα ότι έκανε πλάκα. Δεν την πίστεψα. Μέχρι που αποφάσισα να ακολουθήσω τα λόγια της και αποδείχτηκε σοφή. Εδώ και μέρες θέλω να σου πω τι ήταν αυτό που μου είχε πει και να το ακολουθήσεις και τώρα ήρθε η ώρα, χαχαχαχα. Αλλά όχι δημόσια. Σε περίπτωση που το μπαρμανάκι διαβάζει blogs (για φαντάσου, ποτέ δεν ξέρεις, χαχαχα), μη μάθει τι θα πούμε.
Άντε γιατί αρκετά μας απασχόλησε και είναι καιρός να φροντίσουμε να τον απασχολήσεις κι εσύ. Όταν έχεις χρόνο λοιπόν, το mail μου είναι το bremelaxrinaki78@hotmail.com. Στείλε μου να σου γράψω τις σοφές συμβουλές χαχαχα. Δεν έχω το δικό σου, αλλιώς θα σου είχα στείλει από τη δεύτερη ανάρτηση για το μπαρμανάκι .
Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να καταλάβει ότι η αδιαφορία του, ποσώς σε ενδιαφέρει, χιχιχι.
Και ακόμα περισσότερο, να καταλάβει ότι η δική σου αδιαφορία, ξεπερνάει τη δική του, οέο!
Φιλί μεγάλο :)
βρε κοριτσια υπαρχουν και ντροπαλά αγοράκια ,μην τον αποπαιρνουμε τον κακομοιρη. Δεν ξερουμε πού δουλευε πριν και ισως του ηρθε αποτομη αυτη η επιτυχία χαχαχα..νομιζω πως δειχνει εναν καλό χαρακτηρα αυτη η ''συμπεριφορά΄΄ ,γιατι φανταστειτε να το ''επαιζε'' και να εδειχνε επιδεικτικά ,από την άλλη ,πως ειναι ωραιος και ολες τον θελουν!
Εγω να πω πως αφου μιλησες για διαφορα στην ηλικία ,που δεν ηξερα πως εχετε, πως ειμαι ολιγον αντιθετη σε σχεσεις γυναικων μεγαλυτερης ηλικιας απο τους άντρες οταν η διαφορα ειναι μεγαλυτερη των 5 χρονων...βγαινουν πολλα προβληματα μετα ...
Κυριακη σημερα ,πάλι εκει σε βλέπω! χαχαχα
Στο θέμα ηλικίας, συμφωνώ με τη Νάσια. Το είπα και στην πρώτη ανάρτηση για το μπαρμανάκι.
Είχα ένσταση εξ αρχής στο ότι είναι πιο μικρός. Γούστα είναι αυτά βέβαια, απλά εμένα μου αρέσει ο άντρας να είναι ο μεγαλύτερος, όχι η γυναίκα.
Αααα, το βρήκα. Θες να έρθεις Κρήτη, να σε πάω σε κάτι τέλεια μπαράκια εδώ στο Ηράκλειο,
να αλλάξεις παραστάσεις στα μπαρμανάκια? Ξέρω κάτι μπαρμανάκια, που είμαι σίγουρη, πως θα ξεχάσεις το μπαρμανάκι με το που τους δεις χιχιχιχιχι.
Σκέψου το, δεν είναι μακριά η Κρήτη. Ένα πλοίο δρόμος :)
Φιλιά και στις δυό σας. Καλημέρες μας
BreMelaxrinaki, έχεις email.
Νόμιζα πραγματικά πως το email μου ήταν ήταν τόσο καιρό δημοσιευμένο στο προφίλ μου.
Δεν πειράζει, θα το προσθέσω άμεσα. redsparklingblue@gmail.com
Nasia, να ταράξω κάπως τα νερά θέλω, όπως ξαναείπα. Δεν ονειρεύομαι έρωτες και τα λοιπά. Το πολύ-πολύ ένα φλερτ. Άσε που, όσο περνάει ο καιρός, διαπιστώνω ότι έχουμε αρκετούς κοινούς γνωστούς και φίλους (συγγενείς θα καταλήξουμε, το βλέπω) και δεν θέλω τέτοιες φασαρίες. Από μακριά και αγαπημένοι. Να κάνουμε τις κουβεντούλες μας, να χαζογελάμε και μετά σπίτια μας!
Ίσως γι'αυτό μου την έδωσε με την επιδεικτική αδιαφορία. Δεν τον είπαμε και επιβήτορα... χαχαχα!
Δημοσίευση σχολίου