Το πρόβλημα δεν είναι ότι απεχθάνομαι αυτό που κάνω.
Δεν υπάρχουν πάρα πολλοί που αγαπάνε τη δουλειά τους... ακόμα κι αν ξεκίνησαν με πάθος και μεράκι, στην πορεία τους γυρνάει το μάτι. Σε ποιον αρέσει η καθημερινή καταπίεση; Σε κανέναν.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν ταιριάζω σε αυτό το περιβάλλον.
Είμαι η μόνη που μπορεί να μιλήσει αγγλικά χωρίς να ακούγεται ότι συλλαβίζει -σε μια δουλειά μάλιστα που οι ξένες γλώσσες πρέπει να είναι το νο1 απαιτούμενο από τον εργοδότη. Η μόνη που δεν πατάει τα πλήκτρα του υπολογιστή ένα-ένα και δεν κομπλάρει με το πρώτο σκάλωμα του μηχανήματος. Η μόνη που δεν ξεκατινιάζεται. Η μόνη που ξέρει να μιλάει, να γράφει και να καταλαβαίνει ελληνικά (παρόλο που είμαστε όλοι Έλληνες εκεί).
Σκεφτείτε ότι αυτός που έχει απολυτήριο Λυκείου, είναι σαΐνι. Φανταστείτε λοιπόν πόσο ξένη τους φαίνομαι εγώ.
Δεν ταιριάζω εκεί μέσα. Το εργατικό δυναμικό θα μπορούσε να ήταν εξελιγμένο και πιο ευέλικτο, αλλά όταν η κεφαλή της επιχείρησης είναι μονόφθαλμος και βγάζει τα μάτια αυτών που έχουν 2, τι να περιμένεις;
Βλέπω άτομα με δείκτη ευφυΐας 70 να γελάνε εις βάρος μου, επειδή πχ είπα μια φράση που δεν ήξεραν. Υπάρχουν άλλοι που βγάζουν τρομερό κόμπλεξ και ο πρώτος τους σκοπός καθημερινά είναι να μειώσουν την απόδοση μου στη δουλειά. Ζω αυτό που λένε: Μην μαλώνεις με έναν ηλίθιο, γιατί ο ηλίθιος θα κερδίσει. Αυτό! Αλλοιώσεις των λεγομένων μου, κοροϊδευτική μίμηση λέξεων και πράξεων μου και πάει λέγοντας. Μιλάω απλώς για ανθρώπους-ζώα.
Αν και όταν βάλεις έναν σκύλο δίπλα τους, ο σκύλος είναι σωστός και έξυπνος, άρα άκυρη η σύγκριση.
Δεν κοροϊδεύουν μόνο εμένα, φυσικά, αλλά ο ένας τον άλλον. Οι πισώπλατες πάνε σύννεφο, πάντα με τις εκφράσεις και την κίνηση ενός βοδιού. Απλώς με εμένα βρίσκουν περισσότερες αφορμές.
Αναρωτιέμαι να πάρει, πώς κατέληξα εδώ; Λέω ότι δουλεύω σε γραφείο και μου λένε ότι είμαι τυχερή. Βρε, εδώ που φτάσαμε ναι, πρέπει να θεωρούμαι τυχερή, αλλά δεν σημαίνει ότι είμαι υποχρεωμένη να με φιμώνουν σε καθημερινή βάση! Σιγά μην κατεβάσω το κεφάλι!
Αυτά. Δεν ξελάφρωσα πλήρως αλλά κάτι έγινε.
Δεν υπάρχουν πάρα πολλοί που αγαπάνε τη δουλειά τους... ακόμα κι αν ξεκίνησαν με πάθος και μεράκι, στην πορεία τους γυρνάει το μάτι. Σε ποιον αρέσει η καθημερινή καταπίεση; Σε κανέναν.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν ταιριάζω σε αυτό το περιβάλλον.
Είμαι η μόνη που μπορεί να μιλήσει αγγλικά χωρίς να ακούγεται ότι συλλαβίζει -σε μια δουλειά μάλιστα που οι ξένες γλώσσες πρέπει να είναι το νο1 απαιτούμενο από τον εργοδότη. Η μόνη που δεν πατάει τα πλήκτρα του υπολογιστή ένα-ένα και δεν κομπλάρει με το πρώτο σκάλωμα του μηχανήματος. Η μόνη που δεν ξεκατινιάζεται. Η μόνη που ξέρει να μιλάει, να γράφει και να καταλαβαίνει ελληνικά (παρόλο που είμαστε όλοι Έλληνες εκεί).
Σκεφτείτε ότι αυτός που έχει απολυτήριο Λυκείου, είναι σαΐνι. Φανταστείτε λοιπόν πόσο ξένη τους φαίνομαι εγώ.
Δεν ταιριάζω εκεί μέσα. Το εργατικό δυναμικό θα μπορούσε να ήταν εξελιγμένο και πιο ευέλικτο, αλλά όταν η κεφαλή της επιχείρησης είναι μονόφθαλμος και βγάζει τα μάτια αυτών που έχουν 2, τι να περιμένεις;
Βλέπω άτομα με δείκτη ευφυΐας 70 να γελάνε εις βάρος μου, επειδή πχ είπα μια φράση που δεν ήξεραν. Υπάρχουν άλλοι που βγάζουν τρομερό κόμπλεξ και ο πρώτος τους σκοπός καθημερινά είναι να μειώσουν την απόδοση μου στη δουλειά. Ζω αυτό που λένε: Μην μαλώνεις με έναν ηλίθιο, γιατί ο ηλίθιος θα κερδίσει. Αυτό! Αλλοιώσεις των λεγομένων μου, κοροϊδευτική μίμηση λέξεων και πράξεων μου και πάει λέγοντας. Μιλάω απλώς για ανθρώπους-ζώα.
Αν και όταν βάλεις έναν σκύλο δίπλα τους, ο σκύλος είναι σωστός και έξυπνος, άρα άκυρη η σύγκριση.
Δεν κοροϊδεύουν μόνο εμένα, φυσικά, αλλά ο ένας τον άλλον. Οι πισώπλατες πάνε σύννεφο, πάντα με τις εκφράσεις και την κίνηση ενός βοδιού. Απλώς με εμένα βρίσκουν περισσότερες αφορμές.
Αναρωτιέμαι να πάρει, πώς κατέληξα εδώ; Λέω ότι δουλεύω σε γραφείο και μου λένε ότι είμαι τυχερή. Βρε, εδώ που φτάσαμε ναι, πρέπει να θεωρούμαι τυχερή, αλλά δεν σημαίνει ότι είμαι υποχρεωμένη να με φιμώνουν σε καθημερινή βάση! Σιγά μην κατεβάσω το κεφάλι!
Αυτά. Δεν ξελάφρωσα πλήρως αλλά κάτι έγινε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου