Καλώς την ελπίδα!

Κάθομαι χτες το βράδυ σε ένα καφέ στο μπαρ, και έπαιζα φρόνιμα με το κινητό. Δίπλα το αδελφάκι μου, που έλεγε τα δικά του. Περνάει κόσμος απέξω, άλλοι σταματάνε, άλλοι ρίχνουν μία γρήγορη ματιά και προσπερνάνε. Μέχρι που σταματάει ένα παλικάρι, που ήταν ΤΟ παλικάρι. Ο Άγνωστος που έλεγα στην ανάρτηση για την ελπίδα! Τότε, τέλος Μαρτίου, που καθόμουν αμέριμνη και έπινα τη ζεστή σοκολατίτσα μου και μπήκε αυτός στο μαγαζί και άλλαξε η πλάση γύρω μου. Η βροχούλα έγινε ηλιαχτίδες και η συννεφιά, ήλιος. (Δεν παίρνω και ληγμένα, να δικαιολογηθώ).
Ξανακοιτάζω να σιγουρευτώ ότι είναι αυτός -όντως, με σάρκα και οστά. Πλησιάζει, τραβάει το σκαμπό δίπλα μου-ενώ υπήρχε άπλετος χώρος παραδίπλα να απλωθεί- βγάζει τζάκετ και κινητό και κάθεται. "Συμβαίνει πράγματι ή τα έπαιξα;", αναρωτιέμαι. Σε μία ρομαντική κομεντί, θα βρισκόταν μία δικαιολογία να πιάσουμε κουβέντα και από εκεί πάν' κ' άλλοι.
Τελικά όμως ή σε βάρβαρο έπεσα ή σε ζώον (απλώς!). Δεν έκανε καμία παραπάνω κίνηση. Η αδελφή μου δίπλα να έχει λυσσάξει να ρίχνει γελάκια και να θέλω να την κοπανήσω κατακέφαλα, γιατί και με αποσπάει και επηρεάζει τη συμπεριφορά μου. Και πώς θα μάθω το όνομα του, που δεν ανοίγει το στόμα να πει κάτι; Έστω, να με σκουντήσει λίγο, έτσι κολλητά που καθόταν. Στον ενδιάμεσο, ήρθε ένας φίλος του και κάθισε. Προσπαθώ να ακούσω κάτι, κάποιο στοιχείο, αλλά τίποτα. Δεν το έχω και με την ...ακουστική κατασκοπεία.
Τι να κάνω, βλέπω τον μπάρμαν που τον ξέρω κάπως, είναι καλό τυπάκι και ομιλητικό με όλους, του κάνω νόημα να σκύψει, ο άνθρωπος είναι μες στα κόλπα και καταλαβαίνει ότι θέλω κάτι "πονηρούλι"... και του δείχνω στο κινητό που είχα γράψει "μήπως ξέρεις το όνομα του παιδιού που κάθεται δίπλα μου;". Του ρίχνει ένα πολύ γρήγορο βλέμμα, και μου λέει "Όχι, δεν το ξέρω, αλλά θα μάθω!! Δώσε μου λίγο χρόνο!!" και συνεχίζει να πηγαινοέρχεται στο μπαρ εξυπηρετώντας τους πελάτες. Περίπου ένα 10λεπτο αργότερα, έρχεται με δύο ποτήρια νερό, τα δίνει στον άγνωστο και τον φίλο του, και τους λέει "Ελάτε βρε παιδιά να σας δώσω κι ένα νεράκι, δεν γνωριζόμαστε κιόλας, εγώ είμαι ο τάδε, εσείς;;". Απαντάνε οι δικοί μας και επιτέλους μαθαίνω το όνομα! Μου κάνει νόημα "Οκ, το άκουσες;;" και του κουνάω καταφατικά το κεφάλι. Μου κλείνει το μάτι και απομακρύνεται.
Ένα έχω να πω: Respect στον barman!
Τελικά ο -πρώην- άγνωστος, για να επιβεβαιώσει ότι είναι κάφρος, γυρνάει και την πλάτη και πιάνει κουβέντα με τον φίλο του. Εκτός του ότι πλέον είχα όνομα (ασυνήθιστο κιόλας) και μας περίμεναν αλλού, φύγαμε μετά από λίγο. Τη νύχτα τον έψαξα και πολύ εύκολα τον βρήκα στο φβ. Εκεί απογοητεύτηκα λίγο, βρε παιδί μου. Είχε μια φωτό προφίλ, ψωνίστικη. Αλλά τέλος πάντων.
Αυτά για την ώρα. Αφού τον ξαναείδαμε, ευελπιστώ ότι θα τριτώσει το πράγμα, και με καλύτερα αποτελέσματα.