Μα πόσο χαζή, πόσο αθώα, πόσο ανυποψίαστη είμαι ώρες-ώρες... Καλέ αυτή ΕΙΝΑΙ η 3η περίπτωση, και εκτός αυτού, θυμήθηκα ότι για ένα σύντομο (ευτυχώς) διάστημα πήγαινα καρφωτή και για ΤΕΤΑΡΤΗ αλλά ο συναγερμός χτύπησε νωρίς και απέπλευσα προτού καν αγγίξω λιμάνι.
Βέβαια, ακόμα δεν έχει επιβεβαιωθεί το όλο θέμα και θεωρώ πως στο τέλος όλα μπορούν να αλλάξουν. Με την ελπίδα ζούμε, τα'παμε.
Ο φόβος μου ότι θα βάλω κιλά στις γιορτές με τα γλυκά, τελικά δεν υφίσταται. Πρώτον, διότι στο σπιτικό μας κυκλοφορούν μόνο τα παραδοσιακά, τα οποία δε με τραβάνε ιδιαιτέρως, και δεύτερον, διότι φρόντισα και από μόνη μου να μην πολλαπλασιάσω τους πειρασμούς, φτιάχνοντας σοκολατόπιτες και σιροπιαστά με πραλίνες. Για να μη μείνω α-γλυκη ωστόσο, σήκωσα ένα κουτί με πουράκια από το σούπερ μάρκετ σήμερα, για να μπω στο πνεύμα. Ο ιδρώτας όμως που ρίχνω στο γυμναστήριο, δε μου επιτρέπει να ορμήσω πάνω τους. Λέω, δεν αξίζει. Έφαγα 2-3 και έκλεισα ερμητικά τα υπόλοιπα με το καπάκι. Στην τελική... στο χέρι μας είναι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου